بخاری و مسلم در صحیحشان با اسناد به ابوهریره از او نقل کرده اند که:

(( ملک الموت بر حضرت موسی وارد شد و با او گفت: دعوت خدایت را پاسخ ده. موسی هم چنان سیلی به چشم ملک الموت زد که کور شد. آنگاه حضرت ملک الموت به جانب خدا برگشت و گفت: مرا به سوی بنده ایی فرستادی که مرگ را نمی خواهد. در نتیجه چشم مرا کور کرد. خداوند عز و جل نیز چشمش را بازگرداند و گفت: به سوی بنده ام برو به او بگو: اگر زندگی را می خواهی دستت را روی بدن یک گاو نر بگذار. هر قدر مو زیر دستت آمد به ازای هر یک مو یک سال زندگی میکنی.))

متن عربی:

حدثنا یحیى بن موسى حدثنا عبد الرزاق أخبرنا معمر عن ابن طاوس عن أبیه عن أبی هریرة رضی الله عنه قال أرسل ملک الموت إلى موسى علیهما السلام فلما جاءه صکه فرجع إلى ربه فقال أرسلتنی إلى عبد لا یرید الموت قال ارجع إلیه فقل له یضع یده على متن ثور فله بما غطت یده بکل شعرة سنة قال أی رب ثم ماذا قال ثم الموت قال فالآن قال فسأل الله ان یدنیه من الأرض المقدسة رمیة بحجر قال أبو هریرة رضی الله عنه  فقال رسول الله صلى الله علیه وسلم لو کنت ثم لا ریتکم قبره إلى جانب الطریق تحت الکثیب الأحمر

صحیح البخاری – البخاری – ج ۲ – ص ۹۲- دارالفکر

صحیح البخاری – البخاری – ج ۴ – ص ۱۳۰- دارالفکر

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۷ – ص ۱۰۰- دارالفکر

مسند احمد – الإمام احمد بن حنبل – ج ۲ – ص ۳۱۵- دارصادر

جالب اینجاست دیروز در فیس بوک با جناب آقای عقیل هاشمی در این باره صحبت کردم

در ابتدای کلام پرسیدم که آیا روایت صحیح بخاری صحیح هست یا نه

جناب هاشمی گفتند: ۹۸ درصد روایتش صحیح هست

هر چی من پرسیدم این ارزیابی بر چه اساسی هست نفرمودند. که چطور ۲ درصد از روایاتش صحیح نیست

اما اجازه هست کمی نظر علمای بزرگ اهل سنت پیرامون صحیح بخاری رو ببینیم؟

صاحب ارشاد الساری:

هر کس در صف ناقلان احادیث صحیحین قرار گرفت دیگر از هر نوع عیب و نقص و از هرگونه انتقاد منزه است

ارشاد الساری ج۱ص۲۱

کاتب چلبی:

صحیح ترین کتاب ها پس از قران صحیح بخاری و صحیح مسلم می باشد

کشف الظنون ص۱۳۵

امام الحرمین:

اگر کسی قسم بخورد که تمام احادیث صحیحین مطابق با واقع و همه آنها گفتار رسول الله است. قسم او درست است و کفاره ی بر او نیست زیرا تمام امت اسلامی بر صحت احادیث این دو کتاب اتفاق دارند

مقدمه شرح مسلم نووی ص۱۹

صاحب قواعد التحدیث:

صحیح بخاری عدل و هم سنگ با قران است که اگر این کتاب در زمان طاعون در خانه ای خوانده شود اهل آن خانه از ابتلا به مرض لاعون در امان خواند بود…

قواعد التحدیث ص۲۵۰

جالب اینجاست ماجرا زمانی جذاب می شود که مروزی چنین می گوید:

من در میان رکن و مقام خوابیده بودم که رسول الله را در خواب دیدم فرمود: ابازید تا کی کتاب شافعی را خواهی خواند. اما کتاب مرا نمی خوانی. عرض کردم: یا رسول الله. کتاب شما کدام است؟ فرمود: جامع محمد اسماعیل ((صحیح بخاری))

هدی الساری ج۲ فصل دهم

این مسئله زمانی جذاب تر و باحال تر می شود اون اینکه کارشناس شبکه خود جناب عقیلی می گوید:

صد در صد روایات صحیح بخاری صحیح است

یادتون اومد. جناب حیدری رو میگم که این حرف رو زدند

جناب عقیل هاشمی. بهتر نیست شما کمی بیشتر از محضر اساتیدتون کسب علم کنید بعد به ۹۸ درصد بپردازید؟

پس روشن است که روایت صحیح بخاری قطعا مورد قبول هست و شکی توش نیست

اما جناب عقیل سخن را در ادامه چنین بیان کردند که در متن روایت عبدالرزاق هست که آدم ثقه ایی نیست

با اجازه شما سخن برخی از علمای اهل سنت در توثیق عبدالرزاق:

قبل از شروع این مطلب خوبه بدانید که:

عبدالرزاق از رجال صحاح اهل سنت و بخصوص صحیح بخاری و صحیح مسلم می باشد

علمای اهل سنت زمانی که عبدالرزاق را خطاب می کنند چنین می نویسند

الحافظ الکبیر

و…

اما سخن علمای اهل سنت در توثیق و مقام عبدالرزاق

احمد بن حنبل:

سمعت اباعبدالله یقول: اذا اختلف اصحاب معمر. فالحدیث لعبد الرزاق

علی بن المدینی:

قال علی بن المدینی قال لی هشام بن یوسف کان عبدالرزاق اعلمنا و احفظنا

العجلی:

قال احمد العجلی: عبدالرزاق ثقه

آدم بن موسی:

آدم بن موسی سمعت البخاری یقول: عبدالرزاق ما حدث من کتابه فهو اصح

در انتها:

قصد ندارم بحث رو طولانی کنم. فقط چند سوال؟

الف: یعنی اینقدر زندگی برای پیامبر خدا عزیز بوده است که امر خدا را لبیک نکرده است؟

ب: هر کسی بدون دلیلی دیگران را مجروح کند گناهکار هست و باید پاسخگو باشد. گناه ملک الموت چه بود؟ جز عمل به فرمان الهی؟

ج: نافرمانی از فرمان خدا مگر عقوبت ندارد؟ ملک الموت مگر از جانب خدا نبود؟ آیا موسی بابت این نافرمانی عقوبت می شود؟

د: حکم کسی که مدیر یک شبکه هست. بعد سخنان کارشناس های خودش رو گوش نمیده چیه؟

منتظر پاسخ هستم

الف: بررسی سندی

ب: مقایسه روایت و عمل صحابه

امیدوارم مورد استفاده مخاطبین عزیز قرار بگیرد.

الف: بررسی روایت از حیث سندی:

این حدیث از نظر سلسله راویان دچار مشکل و ایراد هست که در ادامه به طور مفصل به آن خواهیم پرداخت. این حدیث با شش سند در کتب اهل سنت که در تمام روایات مذکور روایت به شخصی به نام عرباض به ساریه ختم می شود.

وى از اهل صفّه بود، در شام سکونت داشت.

او از محبین معاویه می باشد. تا جایی که از زبان رسول الله چنین نقل کرده است:

رباض بن ساریه سلمى مى گوید: ماه رمضان بود. رسول خدا صلى اللّه علیه وآله، ما را به سحرى دعوت مى کرد، از آن حضرت شنیدم که مى فرمود: بیایید به سوى غذاى مبارک.

سپس شنیدم که مى فرمود: خدایا! حساب و کتاب را به معاویه بیاموز و او را از عذاب، نجات بخش

 *مسند احمد ج۵ ص۱۱۱ حدیث ۱۶۷۰۲، عرباض بن ساریه*

و این روایت قطعا کذب محض هست. زیرا قبلا نمونه هایی از نفرین های پیامبر در مورد معاویه و افعال معاویه را بیان کردیم.

اما به بررسی دیگر رجال روایت می پردازیم:

در تمام شش سند در کتب اهل سنت راویانی روایات مذکور یا دچار ضعف و تدلیس هستند یا نسبت به علی بن ابیطالب عداوت دارند.

ولید بن مسلم:

یکی از راویان روایت مذکور کسی نیست جز ولید بن مسلم علمای رجال اهل سنت در مورد او چنین گفته اند.

الولید و ربما دلس عن کذابین *میزان الاعتدال ج۴ص۳۴۷*

کان الولید بن مسلم یحدث حدیث الاوزاعی عن الکذابین ثم یدلسها عنهم * تهذیب التهذیب ج۱۱ص۱۳۵*

نتیجه: ولید بن مسلم شخص مدلسی است. پس طبق رجال اهل سنت کلامش حجت نیست

یحیی بن ابی کثیر:

ذکره العقیلی فی کتابه و لهذا اوردته. فقال ذکر بالتدلیس

عن ابن حبان کان یدلس فکما روی عن انس فقد دلس عنه لم یسمع من انس و لا من صحابی *تهذیب التهذیب ج۱۱ص۲۳۵*

نتیجه: یحیی هم شخص مدلسی است. پس کلامش حجت نیست.

ثور بن یزید:

انه کان قدریا و کان جده قتل یوم صفین مع معاویه فکان ثور اذ ذکر علیا قال: لا احب رجلا قتل جدی… *تهذیب التهذیب ج۲ص۲۱*

نتیجه: این شخص از دشمنان علی بن ابیطالب می باشد. و نباید کلامش حجت باشد.

معاویه بن صالح:

قال ابوحاتم: لا یحتج به *میزان الاعتدال ج۴ص۱۳۵

عمرو بن ابی سلمه التینسی:

قال ابوحاتم: لایحتج به و قال الساجی: ضعیف *میزان الاعتدال ج۳ص۲۶۲*

نتیجه بحث:

روشن شد که این روایت از حیث سندی ضعیف می باشد و نمی تواند حجت باشد.

ب: مقایسه روایت و عمل صحابه

نزد عزیزان اهل سنت عمل صحابه حجت هست. اجازه هست ما در اینجا کمی عمل صحابه پیرامون این روایت رو بررسی کنیم. ببینم نزد آنها این روایت حجت بوده است یا خیر؟

علی بن ابیطالب:

جمهور مورخین بر این مطلب اتفاق نظر دارند که علی بن ابیطالب بعد از خلیفه ثانی در شورای شش نفره زمانی که برای بیعت با او شرط گذاشتند که باید به سنت شیخین (ابوبکر و عمر) عمل کنی. گفت: به کتاب الله و سنت رسول الله عمل میکنم. اما سنت شیخین خیر.

هل أنت مبایعی على کتاب الله وسنة نبیه وفعل أبی بکر وعمر قال اللهم لا ولکن على جهدی من ذلک وطاقتی

تاریخ الطبری – الطبری – ج ۳ – ص ۳۰۱- مؤسسة الأعلمی للمطبوعات

تاریخ الإسلام – الذهبی – ج ۳ – ص ۳۰۵- دار الکتاب العربی

البدایة والنهایة – ابن کثیر – ج ۷ – ص ۱۶۵- دار إحیاء التراث العربی

سبل الهدى والرشاد – الصالحی الشامی – ج ۱۱ – ص ۲۷۸- دار الکتب العلمیة

به راستی اگر روایت مذکور صحیح می باشد. چگونه است علی بن ابیطالب که پیامبر او را باب علم خویش معرفی کرده است از این روایت بی اطلاع بوده است؟

((انا مدینه العلم و علی بابها))

قال رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم انا مدینة العلم وعلی بابها فمن أراد المدینة فلیأت الباب * هذا حدیث صحیح الاسناد *

المستدرک – الحاکم النیسابوری – ج ۳ – ص ۱۲۶

المعجم الکبیر – الطبرانی – ج ۱۱ – ص ۵۵

الاستیعاب – ابن عبد البر – ج ۳ – ص ۱۱۰۲

الفایق فی غریب الحدیث – جار الله الزمخشری – ج ۲ – ص ۱۶

شرح نهج البلاغة – ابن أبی الحدید – ج ۹ – ص ۱۶۵

الجامع الصغیر – جلال الدین السیوطی – ج ۱ – ص ۴۱۵

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۱۳ – ص ۱۴۸

فیض القدیر شرح الجامع الصغیر – المناوی – ج ۱ – ص ۴۹

کشف الخفاء – العجلونی – ج ۱ – ص ۲۰۳

فتح الملک العلى – أحمد بن الصدیق المغربی – ص ۱۰

عبدالله بن عمر:

یکی دیگر از افرادی که مخالف کلام و سنت عمر بن خطاب خلیفه ثانی عمل کرد. پسر او یعنی عبدالله بن عمر می باشد.

مردی از شام از عبدالله بن عمر پرسید که متعه حج حلال هست یا حرام؟ عبدالله گفت: حلال است. مرد شامی گفت: پدرت نهی کرده است. عبدالله گفت: اگر پدرم از کاری نهی کند و رسول الله انجام دهد. تو از پدرم تبعیت میکنی یا از پیامبر؟

سنن الترمذی – الترمذی – ج ۲ – ص ۱۵۹

إن أباک قد نهى عنها فقال عبد الله بن عمر : أرأیت إن کان أبی نهى عنها وصنعها رسول الله صلى الله علیه وسلم

مسند أبی یعلى – أبو یعلى الموصلی – ج ۹ – ص ۳۴۲

تذکرة الحفاظ – الذهبی – ج ۱ – ص ۳۶۸

نکته جالب:

گاهی در برخی منابع میبینیم که عمل صحابه با دستور خدا در تعارض است

نمونه:

از جناب عایشه نقل شده است که:

حدثنا یحیى بن یحیى قال قرأت على مالک عن صالح ابن کیسان عن عروة بن الزبیر عن عائشة زوج النبی صلى الله علیه وسلم انها قالت فرضت الصلاة رکعتین رکعتین فی الحضر والسفر فأقرت صلاة السفر وزید فی صلاة الحضر

واجب شده است در ابتدا نماز دو رکعت دو رکعت در سفر و در حالت عادی. پس اضافه شد به رکعات نماز در حالت عادی و کم شد از رکعات نماز در سفر

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۲ – ص ۱۴۲- دارالفکر

جالب اینجاست رویه خود جناب عایشه برخلاف این نقل روایتی که کردن هست.

یعنی خود جناب عایشه در سفر که می رفتند نمازشون رو کامل می خوندند. در حالی که خودشون گفتند که سنت نبوی و امر الهی اینجوری بوده که در سفر قصر و شکسته باشد

از همین رو

عن الزهری عن عروة عن عائشة ان الصلاة أول ما فرضت رکعتین فأقرت صلاة السفر وأتمت صلاة الحضر قال الزهری فقلت لعروة ما بال عائشة تتم فی السفر قال إنها تأولت کما تأول عثمان

در ادامه روایت از زهری نقل شده که به عروه گفت : چرا عایشه نماز را در سفر تمام می خواند؟ گفت او اجتهاد کرده همانگونه که عثمان اجتهاد کرده  است

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۲ – ص -۱۴۳- دارالفکر

در انتها:

عزیزان اهل سنت یک سوال؟

چگونه می شود این روایت صحیح باشد در حالی که رجال روایت ضعیف و مدلس هستند؟

اگر روایت مذکور صحیح هست. حکم علی بن ابیطالب و عبدالله بن عمر که بر خلاف این روایت عمل کرده اند چیست؟

عزیزان اهل سنت بفرمایید. حکم خلیفه و صحابی که سنتش با سنت رسول الله در تعارض است چه باید کرد؟ آیا از سنت رسول الله باید تبعیت کرد در اینجا یا سنت صحابه؟

منتظر پاسخ هستم

الف: روایات و جناب ابوبکر

قالت عائشة جمع أبی الحدیث عن رسول الله صلى الله علیه وسلم وکانت خمسمائة حدیث فبات لیلته یتقلب کثیرا قالت فغمنی فقلت أتتقلب لشکوى أو لشئ بلغک ؟ فلما أصبح قال أی بنیة هلمی الأحادیث التی عندک فجئته بها فدعا بنار فحرقها

تذکرة الحفاظ – الذهبی – ج ۱ – ص ۵

ترجمه:

جناب عایشه نقل کرده است که: پدرم پانصد از رسول الله جمع نمود. شبی تا صبح فکر کرد با آنها چه کند. صبح که شد به من گفت. دخترم! حدیثی نزد توست بیاور و آن گاه آتشی خواست و آنها را سوزاند

ب: روایات و جناب عمر بن خطاب

إن الأحادیث کثرت على عهد عمر بن الخطاب فأنشد الناس أن یأتوه بها فلما أتوه بها أمر بتحریقها

طبقات الکبری ج۵ص۱۸۸- دارصادر

ترجمه:

در زمان عمر بن خطاب احادیث پیامبر زیاده شده بود او مردم را خواست و گفت هر چه از رسول الله نزد انها حدیث هست بیاورند. بعد از آنکه نزد او حاضر شد همه احادیث را به آتش کشاند

در انتها:

بارها نمونه هایی از منع بیان حدیث توسط جناب عمر بن خطاب را در سایت بیان کردیم.

تمام سخن ما در این باره این است که:

اگر روایات رسول الله بوده است چرا جلوی پخش حدیث گرفته شده است

اگر روایات جعلی بوده است چه کسی آنها را جز صحابه وارد در اسلام کرده است و به رسول الله دروغ بسته است؟

خلاصه ایی در مورد تولد حضرت زهرا

روى محمد بن جریر الطبری عن المفضل بن عمر ، قال : قلت لأبی عبد الله جعفر بن محمد ( علیه السلام ) : کیف کانت ولادة فاطمة ( علیها السلام ) ؟ قال : نعم ، إن خدیجة ( رضوان الله علیها ) لما تزوج بها رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) هجرتها نسوة مکة ، فکن لا یدخلن علیها ، ولا یسلمن علیها ، ولا یترکن امرأة تدخل علیها ، فاستوحشت خدیجة من ذلک .

فلما حملت بفاطمة ( علیها السلام ) ، وکانت خدیجة تغتم وتحزن إذا خرج رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) ، فکانت فاطمة تحدثها من بطنها،  وتصبرها ، وکان حزن خدیجة وحذرها على رسول الله . وکانت خدیجة تکتم ذلک عن رسول الله ( صلى الله علیه وآله).

فدخل یوما ، فسمع خدیجة تحدث فاطمة ، فقال لها : یا خدیجة ، من یحدثک ؟ ! قالت : الجنین الذی فی بطنی یحدثنی ویؤنسنی . فقال لها : یا خدیجة ، هذا جبرئیل یبشرنی بأنّها أنثى ، وأنها النسمة الطاهرة المیمونة ، وأن الله ( تعالى ) سیجعل نسلی منها ، وسیجعل من نسلها أئمة فی الأمة ، ویجعلهم خلفاء فی أرضه بعد انقضاء وحیه .

فلم تزل خدیجة على ذلک إلى أن حضرت ولادتها ، فوجهت إلى نساء قریش وبنی هاشم لیلین منها ما تلی النساء من النساء . فأرسلن إلیها بأنک عصیتنا ، ولم تقبلی قولنا ، وتزوجت محمدا ، یتیم أبی طالب ، فقیرا لا مال له ، فلسنا نجیئک ، ولا نلی من أمرک شیئا ، فاغتمت خدیجة لذلک .

 فبینا هی فی ذلک إذ دخل علیها أربع نسوة طوال کأنهن من نساء بنی هاشم ، ففزعت منهن ، فقالت لها إحداهن : لا تحزنی – یا خدیجة – فإنا رسل ربک إلیک ، ونحن أخواتک ، أنا سارة ، وهذه آسیة بنت مزاحم وهی رفیقتک فی الجنة ، وهذه مریم بنت عمران ، وهذه صفوراء بنت شعیب،  بعثنا الله إلیک لنلی من أمرک ما تلی النساء من النساء . فجلست واحدة عن یمینها ، والأخرى  عن یسارها ، والثالثة بین  یدیها ، والرابعة من خلفها ، فوضعت خدیجة فاطمة ( علیها السلام ) طاهرة مطهرة ، فلما سقطت إلى الأرض أشرق منها النور حتى دخل بیوتات مکة ، ولم یبق فی شرق الأرض ولا غربها موضع إلا أشرق فیه ذلک النور .

فتناولتها المرأة التی کانت بین یدیها ، ودخلت عشر من الحور العین ، کل واحدة منهن معها طست من الجنة وإبریق ، وفی الإبریق ماء من الکوثر ، فتناولتها المرأة التی کانت بین یدیها فغسلتها بماء الکوثر ، وأخرجت خرقتین بیضاوتین ، أشد بیاضا من اللبن وأطیب رائحة من المسک والعنبر ، فلفتها بواحدة ، وقنعتها بأخرى .

ثم استنطقتها فنطقت فاطمة ( علیها السلام ) بشهادة أن لا إله إلا الله ، وأن أبی رسول الله سید الأنبیاء ، وأن بعلی سید الأوصیاء ، وأن ولدی سیدا الأسباط . ثم سلمت علیهن ، وسمت کل واحدة منهن باسمها ، وضحکن إلیها . وتباشرت الحور العین ، وبشر أهل الجنة بعضهم بعضا بولادة فاطمة ( علیها السلام ) ، وحدث فی السماء نور زاهر ، لم تره الملائکة قبل ذلک الیوم ، فلذلک سمیت الزهراء ( صلوات الله علیها ) . وقالت : خذیها ، یا خدیجة ، طاهرة مطهرة ، زکیة میمونة ، بورک فیها وفی نسلها . فتناولتها خدیجة فرحة مستبشرة ، فألقمتها ثدیها ، فشربت فدر علیها ، وکانت ( علیها السلام ) تنمو فی کل یوم کما ینمو الصبی فی شهر ، وفی شهر کما ینمو الصبی فی السنة ، ( صلوات الله علیها )

دلائل الامامة -  ( الشیعی) – ص ۷۷ – ۷۹٫

نظر اهل سنت نسبت به سال ولادت حضرت زهرا

ولادة فاطمة بنت الرسول ( ص ) : یذکر البعض : أن فاطمة الزهراء ( علیها السلام ) ، بنت الرسول الأکرم ( صلى الله علیه وآله وسلم ) ، قد ولدت قبل البعثة ، ثم یختلفون – أولئک البعض – فیما بینهم فی تحدید سنة ولادتها ، فبعضهم یقول : إنها ولدت سنة بناء الکعبة ، أی قبل البعثة بخمس سنین

تاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۷ ، وذخائر العقبى ص ۵۲ ومقاتل الطالبیین ص ۴۸ ، وسیرة مغلطای ص ۱۷ عن ابن الجوزی . والبحار ج ۴۳ ص ۹ .

وبعضهم یقول : إنها ولدت قبل البعثة بسبع سنین.

تاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۸ ، وذخائر العقبى ص ۵۲ .

وقیل باثنتی عشرة سنة .

تاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۷ ، وذخائر العقبى ص ۵۲ ، والمواهب اللدنیة ج ۱ ص ۱۹۸ والاستیعاب هامش الإصابة ج ۴ ص ۳۷۴ ، واختاره الحاکم فی المستدرک ج ۳ ص ۱۶۱ .

والقائلون بأنها ولدت بعد البعثة اختلفوا أیضا ، بین قائل : إنها ولدت سنة البعثة  ، البحار ج ۴۳ ص ۸ عن إقبال الأعمال ، عن حدائق الریاض ، للشیخ المفید رحمه الله وتاریخ الخلفاء : ص ۷۵ . وهو مقتضى کلام العسقلانی فی تهذیب التهذیب : ج ۲ ص ۴۴۱ حیث قال : إنها تزوجت فی السنة الثانیة من الهجرة وعمرها خمسة عشر سنة وخمسة أشهر ونصفا .

وقیل : فی الثانیة  .

  البحار : ج ۴۳ ص ۹ ، وفی الاستیعاب ( بهامش الإصابة ) : ج ۴ ص ۳۷۴ أنها ولدت سنة إحدى وأربعین من مولد النبی ( ص ) ونهایة الإرب ج ۱۸ ص ۲۱۳ .

وقیل : سنة أحدى وأربعین من عمره الشریف . مستدرک الحاکم ج ۳ ص ۱۶۳ ذکر أنها ماتت وعمرها ( ۲۱ ) سنة وولدت على رأس ( ۴۱ ) من مولده ( ص ) . وکذا فی نهایة الإرب ج ۱۸ ص ۲۱۳ ودلائل النبوة للبیهقی ط دار الکتب العلمیة ج ۲ ص ۷۱ والتبیین فی أنساب القرشیین ص ۹۱ ومختصر تاریخ دمشق ج ۲ ص ۲۶۹ والمواهب اللدنیة ج ۱ ص ۱۹۸ والاستیعاب بهامش الإصابة ج ۴ ص ۳۷۴ . وسیرة مغلطای ۱۷ ، والبحار ج ۴۳ ص ۸ ، وملحقات إحقاق الحق للمرعشی ج ۱۰ ص ۱۱ عن الثغور الباسمة للسیوطی . وراجع : البصائر والذخائر ج ۱ ص ۱۹۳ وراجع تاریخ الیعقوبی ج ۲ ص ۲۰ .

القول الحق : والقول الحق هو ما علیه شیعة أهل البیت تبعا لأئمتهم ( علیهم السلام ) ، وأهل البیت أدرى بما فیه ، وتابعهم علیه جماعة من غیرهم ، وهو أنها قد ولدت فی السنة الخامسة من البعثة ، وتوفیت وعمرها ثمانیة عشر عاما .  ذخائر العقبى ص ۵۲ وتاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۸ نقلا عن الامام أبی بکر أحمد بن نصر بن عبد الله الدراع فی کتاب تاریخ موالید أهل البیت ومروج الذهب : ج ۲ ص ۲۸۹ ، والبحار ج ۴۳ ص ۱ – ۱۰ عن الکافی بسند صحیح ، والمصباح الکبیر ، ودلائل الإمامة ، ومصباح الکفعمی ، والروضة ، ومناقب ابن شهرآشوب ، وفی الأخیرین : أنها ولدت بعد البعثة بخمس سنین ، وبعد الاسراء بثلاث سنین ، وکذا فی کشف الغمة : ج ۲ ص ۷۵ ، وإثبات الوصیة للمسعودی ، وغیر ذلک .

ویدل على أنها قد ولدت بعد البعثة روایات کثیرة ، أوردها جماعة من العلماء ، على اختلاف نحلهم ومشاریهم ، تدل على أن نطفتها قد انعقدت من ثمر جاء به جبرئیل إلى النبی ( صلى الله علیه وآله وسلم ) من الجنة ، حین الاسراء والمعراج ، وذلک مروی عن عدد من الصحابة ، منهم : عائشة ، وعمر بن الخطاب ، وسعد بن مالک ، وابن عباس ، وغیرهم . تجد بعض هذه الروایات فی کتب الشیعة ، مثل : البحار ج ۴۳ ص ۴ و ۵ و ۶ عن أمالی الصدوق ، وعیون أخبار الرضا ، ومعانی الاخبار ، وعلل الشرائع ، وتفسیر القمی ، والاحتجاج وغیر ذلک . والأنوار النعمانیة ج ۱ ص ۸۰ . وفی کتب غیرهم مثل : المستدرک على الصحیحین : ج ۳ ص ۱۵۶ ، وتلخیصه للذهبی ( مطبوع بهامشه ) ، ونزل الأبرار : ص ۸۸ ، والدر المنثور : ج ۴ ص ۱۵۳ ، وتاریخ بغداد : ج ۵ ص ۸۷ ، والمناقب لابن المغازلی : ص ۳۵۷ . تاریخ الخمیس ج ۱ ص ۲۷۷ ، وذخائر العقبى ص ۳۶ ولسان المیزان ج ۱ ص ۱۳۴ واللآلی المصنوعة ج ۱ ص ۳۹۲ – ۳۹۴ ، ونقله النجفی فی ملحقات إحقاق الحق ج ۱۰ ص ۱ – ۱۰ عن بعض من تقدم وعن میزان الاعتدال والروض الفائق ، ونزهة المجالس ، ومجمع الزوائد ، وکنز العمال ، ومنتخبه ، ومحاضرة الأوائل . ومقتل الحسین للخوارزمی ، ومفتاح النجاة ، والمناقب لعبد الله الشافعی ، وإعراب ثلاثین سورة ، واخبار الدول . وستأتی بغیة المصادر حین الکلام حول تاریخ الاسراء والمعراج .

فلیراجع: الصحیح من سیرة النبی الأعظم (ص) – السید جعفر مرتضى – ج ۲ – ص ۱۷۷ – ۱۷۹

بالاترین فضیلت حضرت زهرا

وکان جبرئیل علیه السلام یأتیها فیُحسِن عزاءَها على أبیها ، ویُطَیِّب نفسها ، ویخبرها عن أبیها ومکانه ، ویخبرها بما یکون بعدها فی ذریتها ، وکان علی علیه السلام یکتب ذلک ، فهذا مصحف فاطمة علیها السلام .

الکافی ج ۱   ص ۲۴۱٫

عیون المعجزات : عن سلمان ، عن عمار فی حدیث : إن فاطمة الزهراء(علیها السلام)نادت أمیر المؤمنین(علیه السلام): أدن لأحدّثک بما کان وبما هو کائن وبما لم یکن إلى یوم القیامة حین تقوم الساعة – الخبر.

مستدرک سفینة البحار ج ۸   ص ۲۴۳٫

الگو برداری از سیره حضرت زهرا

الگوی حضرت مهدی

عن المهدى(علیه السلام) وفى ابنة رسول اللّه(صلى الله علیه وآله وسلم)لی أسوة حسنة.

الغیبة للطوسى: ۱۷۳٫ ط. النجف، البحار: ۵۳/۱۸۰٫

عن العسکرى(علیه السلام) نحن حجّة اللّه على خلقه و فاطمة حجّة علینا.

تفسیر أطیب البیان: ۱۳/۲۳۵٫

سازش بامشکلات

عن الشعبی قال قال علی : «تزوجت فاطمة بنت محمد صلى الله علیه وسلم وما لی ولها فراش غیر جلد کبش ، ننام علیه باللیل ونعلف علیه ناضحنا بالنهار وما لی خادم غیرها» ( هناد والدینوری) .

کنز العمال ج ۱۳ ص ۶۸۲، بحار الأنوار ج ۷۶   ص ۳۲۲،

استحیاؤها من تکلّف علیاً مالا یقدر علیه

طلب على(علیه السلام) عن فاطمة(علیها السلام) طعاماً فقالت: ماکانت الا ما أطعمتک منذ یومین آثرت به على نفسى وعلى الحسن و الحسین. فقال: ألا أعلمتنى فأتیتکم بشىء؟ فقالت: یا أبالحسن إنّى أستحیى من الهى أن اکلّفک مالا تقدر علیه.

بحار: ۴۱/۳۰ و ۴۳/۳۱ و عوالم: ۱۱/۱۵۸٫

رعایت حقوق همسر

عن على(علیه السلام) فواللّه ما أغْضَبْتُها و لا أکْرَهْتُها على أمر حتّى قبضها اللّه عز وجل ولا أغضبَتْنى و لا عصت لى أمراً ولقد کنت أنظر الیه فتنکشف عنّى الهموم والاحزان.

بحار: ۴۳/۱۳۴ عوالم: ۱۱/۳۲۸٫

مراقبت فاطمه سلام اللّه علیها از حضور و غیاب کودکان

ابن نما فى مثیر الاحزان من تاریخ البلاذرى … انصرف النبى(صلى الله علیه وآله وسلم)الى منزل فاطمة(علیها السلام) فرآها قائمة خلف بابها فقال: مابال حبیبتى ههنا؟ فقالت ابناک خرجا غدوة و قد غبى علىّ خبرهما فمضى رسول اللّه یقفو آثارهما حتّى صار الى کهف جبل فوجدهما نائمین و حیّة مطوّقة عند رؤسهما فأخذ حجراً و أهوى الیها فقالت: یا رسول اللّه و اللّه مانمت عند رؤوسهما الا حراسة لهما فدعا لها بخیر. ثمّ حمل الحسن على کتفه الیمنى والحین على کتفه الیسرى فنزل جبرئیل فأخذ الحسین وحمله فکانا بعد ذلک یفتخران فیقول الحسن: حملنى خیر أهل الارض و یقول الحسین حملنى خیر أهل السماء.

بحار: ۴۳/۳۱۶٫

نظر اهل سنت در مقایسه حضرت زهرا و خلفاى اربعه و خدیجه و عائشه

قال ابن حجر: قال السُبکی:  الذی نختاره وندین اللّه به أن فاطمة أفضل من خدیجة ثمّ عائشة.

فتح الباری: ۷/۱۰۵، فیض القدیر: ۴/۵۵۵، جواهر المطالب لابن الدمشقی الشافعی: ۱/۱۵۳٫

فاطمة أفضل من الخلفاء الأربعة

قال المُناوی: وذکر العلم العراقی: إن فاطمة وأخاها إبراهیم أفضل من الخلفاء الأربعة باتفاق .

فیض القدیر فی شرح الجامع الصغیر ۴/ ۵۵۶٫

بهترین برخوردى که حضرت زهرا (س) با هیأت حاکمه داشت؟

واللّه لأدعونّ اللّه علیک فی کلّ صلاة

قال ابن قتیبة الدینوری: فقال عمر لأبی بکر، رضی اللّه عنهما: انطلق بنا إلى فاطمة، فإنا قد أغضبناها، فانطلقا جمیعاً، فاستأذنا على فاطمة، فلم تأذن لهما، فأتیا علیّاً فکلّماه، فأدخلهما علیها، فلما قعدا عندها، حوّلت وجهها إلى الحائط، فسلّما علیها، فلم تردّ علیهما السلام، فتکلّم أبو بکر فقال: یا حبیبة رسول اللّه ! واللّه إن قرابة رسول اللّه أحب إلی من قرابتی، وإنک لاحب إلی من عائشة ابنتی، ولوددت یوم مات أبوک أنّی متُّ، ولا أبقى بعده، أفترانی أعرفک واعرف فضلک وشرفک وأمنعک حقّک ومیراثک من رسول اللّه، إلاّ أنّی سمعت أباک رسول اللّه صلى اللّه علیه وسلم یقول: – لا نورث، ما ترکنا فهو صدقة -، فقال: أرأیتکما إن حدّثتکما حدیثاً عن رسول اللّه صلى اللّه علیه وسلم تعرفانه وتفعلان به ؟ قالا: نعم.

فقالت: نشدتکما اللّه ألم تسمعا رسول اللّه یقول: رضا فاطمة من رضای، وسخط فاطمة من سخطی، فمن أحبّ فاطمة ابنتی فقد أحبّنی، ومن أرضى فاطمة فقد أرضانی، ومن أسخط فاطمة فقد أسخطنی ؟ قالا: نعم، سمعناه من رسول اللّه صلى اللّه علیه وسلم، قالت: فإنّی أُشهد اللّه وملائکته أنّکما أسخطتمانی وما أرضیتمانی، ولئن لقیت النبی لأشکونّکما إلیه.

فقال أبو بکر: أنا عائذ باللّه تعالى من سخطه وسخطک یا فاطمة، ثمّ انتحب أبو بکر یبکی، حتى کادت نفسه أن تزهق. وهی تقول: واللّه لأدعونّ اللّه علیک فی کلّ صلاة أصلّیها.

الإمامة والسیاسة، تحقیق الشیری ج ۱، ص ۳۱٫

لم یؤذن بأبی بکر لصلاة فاطمة (علیها السلام)

قال البخاری: «فلمّا توفّیت دفنها زوجها علی لیلاً ولم یؤذن بها أبا بکر وصلّى علیها. وکان لعلیّ من الناس وجه، حیاة فاطمة، فلمّا توفّیت استنکر على وجوه الناس».

صحیح بخارى: ج ۵، ص ۸۲، کتاب المغازى باب غزوة خیبر.

آیا علی بن ابیطالب در برابر حمله مهاجمین به منزلش سکوت کرد؟

اولا:  امام علی (ع) در قدم نخست از خود واکنش نشان داد ; چنانچه آلوسی مفسر مشهور اهل سنت در این باره می نویسد : … وفیه (کتاب سلیم بن قیس) أیضا أنه لما یجب على غضب عمر وأضرم النار بباب علی وأحرقه ودخل فاستقبلته فاطمة وصاحت یا أبتاه ویا رسول الله فرفع عمر السیف وهو فی غمده فوجأ به جنبها المبارک ورفع السوط فضرب به ضرعها فصاحت یا أبتاه فأخذ علی بتلابیب عمر وهزه ووجأ أنفه ورقبته.

تفسیر الروح و المعانی  – الآلوسی – ج ۳ – ص ۱۲۴٫

عمر با غلاف شمشیر به پهلوی مبارک فاطمه و با تازیانه به بازوی حضرت زد . فاطمه ، صدا زد : یا ابتاه  علی (ع) ناگهان از جا برخاست  و گریبان عمر را گرفت و بر زمین زد و بر بینی و گردنش کوبید

نقل  این قضیه توسط آلوسی به هر نیتی که باشد ، نشانگر این است که واکنش علی (ع) در منابع معتبر شیعه در قرن اول و دوم  شیعه  وجود داشته است .

ثانیاً:   برفرض  این که واکنشی نشان نداده است ، به همان دلیلی بوده که پیامبر اسلام (ص)  در مکه مکرمه ، در قبال، شکنجه صحابه   و حتی قتل سمیه مادر عمار یاسر واکنش نشان نداد.

ثالثاً :  وقتی یاران رسول خدا به خانه عثمان ریختند و متعرض همسر او شده و حتی دست او را با شمشیر قطع کردند ،  عثمان هیچ واکنشی از خود نشان نداد .

شهادت حضرت زهرا   در روایات معصومین

از زبان رسول اکرم

اولاً:  جوینی  (۷۳۰ه)  استاد ذهبی که در حق او می گوید:  الامام المحدث الاوحد الاکمل فخر الاسلام. تذکرة الحفاظ ج ۴ ، ص  ۱۵۰۵- ۱۵۰۶ ، رقم ۲۴ .

از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم اینگونه روایت می کند :  وَ أَنِّی لَمَّا رَأَیْتُهَا ذَکَرْتُ مَا یُصْنَعُ بِهَا بَعْدِی کَأَنِّی بِهَا وَ قَدْ دَخَلَ الذُّلُّ فی بَیْتَهَا وَ انْتُهِکَتْ حُرْمَتُهَا وَ غُصِبَتْ حَقَّهَا وَ مُنِعَتْ إِرْثَهَا وَ کُسِرَ جَنْبُهَا  ]وَ کُسِرَتْ جَنْبَتُهَا  [وَ أَسْقَطَتْ جَنِینَهَا وَ هِیَ تُنَادِی یَا مُحَمَّدَاهْ فَلَا تُجَابُ وَ تَسْتَغِیثُ فَلَا تُغَاثُ … فَتَکُونُ أَوَّلَ مَنْ یَلْحَقُنِی مِنْ أَهْلِ بَیْتِی فَتَقْدَمُ عَلَیَّ مَحْزُونَةً مَکْرُوبَةً مَغْمُومَةً مَغْصُوبَةً مَقْتُولَة . اللهم العن من ظلمها و عاقب من غصبها ، و ذلل من أذلّها ، و خلّد فی نارک من ضرب جنینها حتی ألقت ولدها ، فتقول الملائکة عند ذلک : آمین.

فرائد السمطین  ج۲ ، ص ۳۴ و ۳۵ .

از زبان حضرت امیر

ثانیاً :  حضرت علی (ع) به هنگام دفن فاطمه (س) فرمود: (وَ سَتُنْبِئُکَ ابْنَتُکَ بِتَظَافُرِ أُمَّتِکَ عَلَى هَضْمِهَا) به زودى دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امّت تو چگونه در ستمکارى بر او اجتماع کردند، از فاطمه علیها السّلام بپرس، و احوال اندوهناک ما را از او خبر گیر، که هنوز روزگارى سپرى نشده، و یاد تو فراموش نگشته است.

  نهج البلاغه خطبه ۲۰۲٫

از زبان امام حسن و امام حسین

ثالثاً: در بند ۸ سخن امام حسن و حسین (ع) در باره شهادت حضرت زهرا نقل شد.

از زبان امام کاظم

رابعاً:  کلینی از امام کاظم (ع) نقل می کند که فرمود: إِنَّ فَاطِمَةَ (علیها السلام ) صِدِّیقَةٌ شَهِیدَةٌ …  فاطمه صدیقه و شهیده بود.

کافی ج۱، ص ۴۵۸ .

در برخی از روایات اهل سنت چنین آمده است:

(( در آسمان دوم هشتاد هزار ملک هستند که لعن می نمایند کسانی را که غضب دارند به ابوبکر و عمر ))

فی السماء الثانیة ثمانین ألف ملک یلعنون من أبغض أبا بکر وعمر

الکامل – عبد الله بن عدی – ج ۲ – ص ۳۴۱

تاریخ بغداد – الخطیب البغدادی – ج ۷ – ص ۳۹۴ – ۳۹۵

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۳۰ – ص ۱۴۸

الموضوعات – ابن الجوزی – ج ۱ – ص ۳۲۶

ذکر أخبار إصبهان – الحافظ الأصبهانی – ج ۲ – ص ۱۳۶

حال یک سوال؟

تا حالا فکر کرده اید که چه کسی از ابوبکر و عمر غضبناک بوده است؟

یکی از این اشخاص کسی نیست جز فاطمه بنت محمد

معرفی فاطمه بنت محمد

پاره تن پیامبر

قال رسول الله (ص):‌ فاطمة بَضْعَة منّى. صحیح البخارى ۴/۲۱۰، (ص ۷۱۰، ح ۳۷۱۴)،

سرور زنان دنیا و آخرت

روى الهیثمی عن رسول اللّه (ص) قال: إنّ فاطمة سیدة نساء امتى . رواه الطبرانی ورجاله رجال الصحیح غیر محمد بن مروان الذهلى ووثقه ابن حبان. مجمع الزوائد ج ۹ ص ۲۰۱ .

قَالَ النَّبِیُّ (ص):  فاطمة سیدة نساء العالمین.  أسد الغابة ج ۴   ص ۱۶٫

قَالَ النَّبِیُّ (ص) فَاطِمَةُ سَیِّدَةُ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ». صحیح البخارى  ج ۴ ص ۲۰۹، ح قبل ۳۷۱۱،

همسنگ پیامبر در گفتار

عن عائشة قالت: «ما رأیت أحدا قط أصدق من فاطمة» ورجالهما رجال الصحیح . مجمع الزوائد ج ۹ ص ۲۰۱، المعجم الأسط، ج ۳، ص ۱۳۷٫

برخورداد از احترام ویژه پیامبر

عن عائشة أیضا: کانت إذا دخلت علیه – على رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم – قام إلیها فقبلها ورحب بها وأخذ بیدها فأجلسها فی مجلسه. قال الحاکم: صحیح على شرط الشیخین، وأقره الذهبی أیضا. المستدرک: ۳/۱۶۰٫

برتر از خلفای راشدین

قال المُناوی: وذکر العَلَم العراقی: إن فاطمة وأخاها إبراهیم أفضل من الخلفاء الأربعة باتفاق . فیض القدیر فی شرح الجامع الصغیر ۴/ ۵۵۶.

غضب فاطمه هم طراز غضب خداوند متعال

إنّ اللّه یغضب لغضبک، ویرضى لرضاک. هذا حدیث صحیح الإسناد ولم یخرجاه. المستدرک: ۳/۱۵۳

غضب و اذیت فاطمه برابر با غضب وإیذای پیامبر (ص)

قال رسول الله (ص):‌ فاطمة بَضْعَة منّى فمن أغضبها أغضبنی. صحیح البخارى ۴/۲۱۰، (ص ۷۱۰، ح ۳۷۱۴).

إِنَّمَا فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی یُؤْذِینِی مَا آذَاهَا. صحیح مسلم ۷/۱۴۱ ح ۶۲۰۲) ولیس فیهما قضیّة الخطبة.

خانه فاطمه همسنگ خانه پیامبران

روی الثعلبی والسیوطی عن أنس بن مالک وعن بریدة قالا : قرأ رسول الله صلى الله علیه وسلم هذه الآیة ) فی بیوت أذن الله أن ترفع ویذکر فیها اسمه ( إلى قوله ) والأبصار ( فقام رجل فقال : أیّ بیوت هذه یا رسول الله ؟ قال : ( بیوت الأنبیاء ) .

قال : فقام إلیه أبو بکر فقال : یا رسول الله هذا البیت منها لبیت علیّ وفاطمة ؟

قال : ( نعم من أفاضلها ) .

تفسیر الثعلبی  ج ۷   ص۱۰۷، تفسیر الثعالبی  ج ۷   ص۱۰۷ ، الدر المنثور  ج ۶   ص ۲۰۳ ، روح المعانی  ج ۱۸   ص ۱۷۴٫

فاطمه از ابوبکر و عمر غضبناک شد و با این غضب از دنیا رفت.

فوجدت فاطمة على ابن بکر فی ذلک قال فهجرته فلم تکلمه حتى توفیت

صحیح البخاری – البخاری – ج ۵ – ص ۸۲

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۵ – ص ۱۵۴

شرح مسلم – النووی – ج ۱۲ – ص ۷۷

عمدة القاری – العینی – ج ۱۷ – ص ۲۵۸

صحیح ابن حبان – ابن حبان – ج ۱۱ – ص ۱۵۳

صحیح ابن حبان – ابن حبان – ج ۱۴ – ص ۵۷۳

شرح نهج البلاغة – ابن أبی الحدید – ج ۱۶ – ص ۲۱۸

الطبقات الکبرى – محمد بن سعد – ج ۲ – ص ۳۱۵

سیر أعلام النبلاء – الذهبی – ج ۲ – پاورقى ص ۱۲۱

تاریخ المدینة – ابن شبة النمیری – ج ۱ – ص ۱۹۶ – ۱۹۷

إمتاع الأسماع – المقریزی – ج ۱۳ – ص ۱۵۹

حال شما بگویید؟

آیا ملائک نعوذبالله سیده النساء العالمین را لعن می نمایند؟

منتظر جواب هستم

حدثنا أبو النعمان حدثنا حماد بن زید عن الجعد أبی عثمان حدثنی أبو رجاء العطاردی قال سمعت ابن عباس رضی الله عنهما عن النبی صلى الله علیه وسلم قال من رأى من أمیره شیئا یکرهه فلیصبر علیه فإنه من فارق الجماعة شبرا فمات الا مات میتة جاهلیة

صحیح بخاری تک جلدی (کتاب الفتن باب قول النبی سترون بعدی امور…) ص۱۲۴۹- داراحیاء التراث العربی

صحیح البخاری ج ۸ ص ۸۷- دارالفکر

صحیح مسلم ج ۶ص ۲۱- دارالفکر

((هر کس از فرماندار خود چیزی را می بیند که آنرا بد می پندارد پس صبرکند، به تحقیق کسی که از جماعت مسلمانان به اندازه ی یک وجب جدایی کند و بمیرد به مردن جاهلیت مرده است))

خب عزیزان اهل سنت اجازه هست کمی در این باره صحبت کنم؟

در روایت مورد نظر گفته شده است. در برابر هر امیری درست میگم؟

اگر این امیر انسان فاسقی باشد. آیا بازهم در برابر او ایستادن مساوی است با کفر و….؟

اگر این امیر کسی باشد مانند حسنی مبارک که علنا مخالف اسلام و دستور رسول الله عمل میکند حکمش چیست؟ باید مسلمین ساکت باشند؟

بنده نمیدونم چرا احساس میکنم این روایت با قران در تعارض هست نظر شما چیه؟

چگونه می شود شخصی تنها بخاطر اینکه حاکم هست حتی اگر فاسق هم باشد ما حق نداریم چیزی به او بگوییم؟

مگر در قران کریم چنین نیامده است؟

و به کسانی که ستم کرده اند متمایل مشوید که آتش دوزخ به شما می‌رسد و در برابر خدا برای شما دوستانی نخواهد بود و سرانجام یاری نخواهید شد. (هود، آیه ۱۱۳)

خداوند صراحتا از دوستی و تمایل به ظالم منع کرده است. توجه کنید این روایت کلی هست و توش امیر و رئیس استثنا نشدند.

خب پس روشن هست که این کلام غیر منطقی هست.

بر فرض اینکه من این روایت رو قبول کنم. نظر شما در مورد ابن تیمیه چیست؟

ابن‌ تیمیه‌ در در زندان‌ دمشق‌وفات‌ یافت‌. سبب فرمان سلطان برای زندانی شدن او، اعتقاد او در مسأله‌ی شفاعت‌ و توسل‌ به‌ انبیاء و حرمت زیارت قبر پیامبر (صلّی الله علیه و آله) بود. * العقودالدریة ص۲- دارالکتب العلمیة*

آیا شما می گویید ابن تیمیه به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است؟

زیرا هم از جماعت دور شده است هم در برابر امیر زمانش ایستاده و سرپیچی کرده است.

یکی از ادله ایی که امروز میبینید وهابیت در عربستان فتوای حرام بودن تظاهرات و قیام در برابر حاکم زمان را داده اند. همین روایات هست.

به نظر شما اینگونه روایات با اصل قران و سنت در تعارض نیست؟

اینکه نتوانیم به شخصی که فاسق و جاهل باشد تنها به این دلیل که حاکم باشد اعتراض کرد. آیا این نوعی پر و بال دادن به حکام ظالم نیست؟

در روایات اهل سنت هست که:

مردی از لُقَطَه پرسید (لقطه یعنی مالی که انسان آن را می‏یابد و صاحبش را نمی‏شناسد.) فرمود: یک سال آن را معرّفی کن. هر گاه صاحبش آمد به او بر گردان. پرسید: اگر شتری پیدا کردم، حضرت آن چنان در غضب شد که صورتش سرخ شد…

از پیامبر چیزهایی پرسیدند و چون سؤال زیاد شد، در غضب شد. سپس فرمود: آن چه خواهید از من بپرسید…

از حضرتش پرسیدند: چگونه روزه می‏گیری؟ حضرت در غضب شد. عمر چون غضبش را دید گفت: (رضینا باللّه‏ ربّا و بالاسلام دینا و بمحمّد نبیّا. نعوذ باللّه‏ من غضب اللّه‏ و غضب رسوله) و آن قدر آن را تکرار کرد تا غضب آن حضرت بر طرف شد

السنن الکبرى – البیهقی – ج ۴ – ص ۲۸۶- دارالفکر

سنن النسائی – النسائی – ج ۴ – ص ۲۰۷- دارالفکر

سنن أبی داود – ابن الأشعث السجستانی – ج ۱ – ص ۵۴۲- دارالفکر

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۳ – ص ۱۶۷- دارالفکر

مسند احمد – الإمام احمد بن حنبل – ج ۳ – ص ۱۰۷- دارصادر

خب عزیزان اهل سنت چند لحظه به بنده گوش بدین:

ادعای همه مسلمین اینه که آیات قران قطعا صحیح هست و کامل و هیچ خللی در آن نیست درسته؟

خب تو آیه قران خداوند رسولش را با خلق عظیم ستوده است *قلم آیه۳۴*

ولی در روایاتی که شما عزیزان نقل کرده اید خلاف این آیه قران هست. درسته؟

نکته بعدی؟

چرا عمر بن خطاب خواسته است پیامبر را آرام کند.

خواهید پرسید این چه سوالی است که پرسیدم

دلیلش اینه قبلا در مورد اخلاق جناب عمر بن خطاب صحبت کردیم این آقا اینقدر سریع ناراحت می شود که حتی در برابر پیامبر با پیامبر مخالفت می کند و عصبانیتش را نشان می دهد

جناب عمر بن خطاب اقرار کردند که در روز حدیبیه در نبوت پیامبر شک کردند

 ( والله ما شککت منذ اسلمت  الا یومئذ (روز صلح حدیبیه)

مصنف عبدالرزاق ج۵ ص ۳۳۹- منشورات المجلس العلمی

صحیح ابن حبان ج ۱۱ ص۲۲۴- موسسه الرساله

المعجم الکبیر ج ۲۰ ص ۱۴- مکتبه ابن تیمیه

الدر المنثور ج۶ ص۷۷- دارالمعرفه

تاریخ مدینه دمشق ج ۵۷ ص ۲۲۹- دارالفکر*

این آخر ماجرا نیست

در کتب مختلف اهل سنت در مورد صلح حدیبیه چنین نوشته شده :

 (فانطلق عمر فلم یصبر متغیظا)

*صحیح مسلم ج۵ ص۱۷۵- دارالفکر

مجمع الزوائد ج۳ ص۲۳۷- دارالکتب العلمیه

دلائل النبوه ج۳ ص۱۱۳۲- دارالعصامه*

حال به واکاوی معنی (متغیظا) می پردازیم:

واژه غیظ به معنای خشمناک شدن و تغیظ به معنای اظهار خشم می باشد که گاهی همراه صوتی می باشد.

باید توجه داشته باشید که جناب عمر بن خطاب با فرمایش پیامبر قانع نگشتو صبر و تحمل ننمود و ……..

مگر قران کریم نفرموده است: (ما ینطق عن الهوی)

و یا (لا ترفع اصواتکم فوق صوت النبی)

خب حالا متوجه شدید گفتم چرا شخصی مثل عمر پیامبر را دعوت به آرامش کرده است؟

عزیزان اهل سنت خداوند بین من و شما قاضی آیا به نظر شما این روایت ((غضب پیامبر)) با آیات قران در تعارض نیست؟

امیدوارم بدون تعصب جواب دهید

ادعای وهابی:  ((سجودی))

چرا شیعیان حدیث قرطاس و امثالهم را از منابع اهل سنت سند می دهند. چرا برای بحث با اهل سنت از منابع خود شیعه سند نمی دهند؟

پاسخ:

احتمالا برای این دوست گرامی ابتدا باید برخی از مطالب را خوب روشن کرد

اول از همه باید دید این دوست گرامی تا به حال منطق را مطالعه کرده اند. منظورم علم منطق هست

اگر مطالعه کرده باشند قطعا با جدل در علم منطق قطعا باید آشنا باشند

جدل در منطق چیست؟

قیاسی که بتواند طرف را وادار به تسلیم کند باید از موادی تشکیل شود که مقبول طرف است، اعم از آنکه یقینی باشد یا نباشد مقبول عموم باشد یا نباشد، این نوع قیاس را « جدل» میخوانند. مانند اینکه شخصی اقوال یک حکیم یا فقیه را قبول دارد، به استناد قول این حکیم یا فقیه که مورد قبول آن شخص است او را محکوم میکنیم در صورتی که خود ما ممکن است قول آن حکیم یا فقیه یا مطالب مورد اعتراف او را قبول نداشته باشیم. امثله فراوانی برای این مطالب میتوان ذکر کرد، ما به ذکر یک داستان که مشتمل بر مثالی است میپردازیم.

در مجلس مباحثهای که مامون برای علمای مذاهب و ادیان تشکیل داده بود و حضرت رضا(ع) نماینده مسلمانان بود. بین حضرت رضا و عالم مسیحی درباره الوهیتیا عبودیت عیسی(ع) بحث درگرفت عالم مسیحی برای عیسی مسیح مقام الوهیت و فوق بشری قائل بود. حضرت رضا(ع) فرمود: عیسی مسیح همه چیزش خوب بود جز یک چیز و آن اینکه بر خلاف سایر پیامبران به عبادت علاقهای نداشت؟ عالم مسیحی گفت از تو این چنین سخن عجیب است، او از همه مردم عابدتر بود.

همین که حضرت رضا اعتراف عبادت عیسی را از عالم مسیحی گرفت، فرمود: عیسی چه کسی را عبادت میکرد؟ آیا عبادت دلیل عبودیت نیست، آیا عبودیت دلیل عدم الوهیت نیست.

جالب اینجاست اگر این دوست پرسشگر و شبهه کننده قران را مطالعه کنند قطعا با نمونه های متعددی از جدال احسن در قران برخورد خواهند کرد

آیات ۷۶ الی ۷۹ سوره انعام بیانگر جدال ابراهیم نبی با مشرکین هست

به راستی اگر حرف این منتقد درست بوده باشد. چرا ابراهیم از طریق اندیشه و چیزی که مشرکین قبول داشتند با آنها حرف زد. چرا از همان اول نرفت سر اصل مطلب رو بگوید:

ای مردم خدای من خدای یکتاست و….؟

جالب اینجاست در قران نمونه هایی به این سبک فراوان است. نمونه دیگر:

قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها إِنْ کُنْتُمْ صادِقینَ  آل عمران۹۳

پس به سلامتی جناب منتقد به خدا و حضرت ابراهیم هم اشکال وارد کردند. احسنت

نکته بعدی

منتقد گرامی مشخص نیست با علوم اشناست یا نه؟

نمیدانم با قاعده الزام آشناست یا خیر. ولی جهت اینکه شاید اطلاعی نداشته باشد برای ایشان بیان میکنیم

قاعده الزام:

الزموهم بما الزمو به انفسهم

یکى از قواعد مسلّمه عقلائیه است که در تمام محاکم دنیا اعتبار داشته و بر اساس آن حکم می‌شود.

به این شکل که اگر شخصى بر حسب ضوابط و مطالب معین و مورد قبول خودش به چیزی ملتزم شد ، شخص دیگرى که آن ضابطه از نظر او صحیح نیست ، می‌تواند علیه کسى که به آن ضابطه ملتزم است ، استناد کند و طرف مقابل هم ملزم به پذیرش این قاعده عقلائى است. و الّا نزد عقلاء عالم محکوم خواهد بود. و اگر طرف مخالف برخلاف نظر خود اعتراف کرده باشد به سخن او استناد می شود ولی اگر در کنار آن مطلبی که به نفع او باشد بیان کند توجه نمی شود.

به عنوان مثال اگر کسی در دادگاه بگوید: این لباسی که بر تن من است از آن آقای زید است و لباسی که بر تن آقای زید است متعلق به من می باشد، قاضی  باتوجه به اعتراف او  قضاوت می کند و لباس تن او را به زید بر می‌گرداند ولی نسبت به ادعای وی که لباس تن زید مال من می باشد از وی شاهد مطالبه می‌کند و در صورت عدم اقامه شاهد در آن رابطه حکم نمی‌کند.

لذا علّت این که می‌بینید در بسیاری از موارد از جمله موضوع مورد بحث (حدیث قرطاس) علمای ما به روایات وارده در کتب اهل سنّت استناد نموده‌اند همین بوده است.

 شما اگر به آنچه که از مطاعن و مثالب خلفاء و بسیاری از دشمنان اهل بیت علیهم السّلام در کتب شیعه آمده دقت بفرمائید ملاحظه خواهید نمود که تمامی آنها با استناد به کتب اهل سنّت است و به ندرت موردی می‌توان پیدا نمود که به امام معصوم علیه السّلام ختم شود. و اگر هم مورد نادری یافت شد آنقدر در لفّافه و کنایه و استفاده از رموز بیان شده است که اگر وجود شواهد و قرائن کتب اهل سنت نباشد قابل حمل و توجیه نیست.

جالب اینجاست خود بزرگان اهل سنت هم به این مسئله اقرار دارند

ابن حزم اندلسی می گوید:

لا معنی لاحتجاج الشیعه علینا بکتبهم و نحن لا نصدقوها و لا معنی لاستدلالنا بکتبنا وهم لا یصدقونها

معنی ندارد که شیعه بیاید برای حقانیت خود و بطلان مذهب ما اهل سنت، با کتاب های خودشان بر ما استدلال کنند و معنا ندارد ما اهل سنت، برای نقد عقائد شیعه، بخواهیم به کتاب های خودمان استدلال کنیم

الفصل فی الاهواء والملل والنحل ۴ / ۱۵۹٫

قطعا اگر مستشکل با این دو اصل علمی آشنا بود. چنین سخنانی را بیان نمی کرد که باعث به سخره گرفتن خودش و علمش شود

پس روشن است که اگر شیعه در کتب خویش برای اثبات حدیث قرطاس و امثالهم به منابع صحیح نزد اهل سنت اشاره می کند دقیقا بر اساس قواعد علمی است. به راستی آیا برای شما شبیه شوخی نیست اگر یک بودا طبق تفکرات خودش نعوذبالله رسول الله را متهم به شرب خمر کند. سپس که از او سوال کنیم سند ادعایت چیست. بگوید در کتب بزرگان ما چنین نوشته شده است؟

امیدوارم این جناب کارشناس. ابتدا کمی قواعد بحث علمی را مطالعه کنند. سپس به اسم کارشناس در یک شبکه حاضر شوند و به نقد شیعه و اهل بیت بپردازند

سخن مولوی عبدالحمید:

در فقه اهل سنت عزاداری وجود ندارد

جناب مولوی عبدالحمید اگر منظور شما از مردود بودن عزا همان گریه بر اموات و بکاء بر آنهاست. باید خدمتتون عرض کنم اولا که نمیدونم چرا من اینقدر احساس میکنم کلام شما به سخنان ابن تیمیه شباهت دارد. آنجا که می گوید:

از حماقت‌های شیعیان برپایی مجلس ماتم و نوحه است بر کسی است که سال‌ها پیش کشته شده.

منهاج السنه النبویه، ابن تیمیه، ج ۱، ص ۵۲.

جناب مولوی اجازه هست در مورد اینکه بکاء بر اموات و گریه بر آنها در فقه شما وجود دارد یا نه کمی بررسی کنیم؟

یک سوال؟

فقه اهل سنت مگربرگرفته از سنت رسول الله و صحابه نمی باشد؟ پس قطعا طبق کلام جناب مولوی حضرت رسول الله و صحابه هم باید از مخالفین عزاداری باشند. درست عرض کردم؟

عزاداری جناب عایشه:

از زبیر بن عباد روایت است که گفت : عایشه می گفت : زمانی که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم از دنیا رفتند ، من با زنها بلند شدم و نوحه سرایی می کردم و به سر و سینه خود می زدم

مسند ابی یعلی موصلی – چاپ مؤسسة علوم القرآن بیروت – جلد ۴ – مسند عائشة – صفحه ۳۲۳ – حدیث ۴۵۶۸

مسند احمد بن حنبل ، جلد ۷ ، صفحه ۳۹۰ ، حدیث عائشة ، حدیث ۲۵۸۱۶ ، چاپ دارالاحیاء التراث العربی بیروت لبنان

گریه و عزای رسول الله بر حمزه شهید

حلبی در سیره خود می‌نویسد:

لما رأى النبى حمزه قتیلا، بکى فلما راى ما مثّل به شهق

پیامبر چون پیکر خونین حمزه را یافت گریست و چون از مثله کردن او آگاهى یافت با صداى بلند گریه سر داد.

السیره الحلبیه، ج ۲، ص ۲۴۷٫

ابن کثیر مى‏گوید: تا به امروز زنان انصار پیش از گریه بر مردگان خویش، نخست بر حمزه مى‏گریند.

أحمد بن حنبل عن ابن عمر أن رسول الله صلى الله علیه وسلم لما رجع من اُحد فجعلت نساء الأنصار یبکین على من قتل من أزواجهن قال فقال رسول الله صلى الله علیه وسلم ولکن حمزه لا بواکی له قال ثم نام فاستنبه وهن یبکین.

ابن عمر روایت نموده رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم چون از اُحد بازگشت زنان أنصار را مشاهده نمود که بر کشته‌های خود گریه می‌کنند. رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم فرمود: حمزه گریه کن ندارد. رسول خدا صلّی الله علیه وآله بعد از مقداری استراحت متوجه شدند که زن‌ها برای حمزه گریه می‌کنند.

قال فهن الیوم إذا یبکین یندبن بحمزه.

از آن روز تاکنون زنان ابتدا برای حمزه و سپس برای کشته‌های خود عزاداری می‌کنند.

البدایه والنهایه، ابن کثیر، ج ۴، ص ۵۵٫

ابن کثیر بعد از نقل این خبر این‌گونه نظر می‌دهد:

وهذا على شرط مسلم.

این روایت شرط صحت را بر اساس قواعد مسلم را دارد.

البدایه والنهایه، ج ۴، ص ۵۵٫

واقدی نیز می‌گوید تا زمان ما این رویه ادامه دارد که ابتدا برای حمزه و سپس برای کشته‌های خود عزاداری می‌کنند:

قال الواقدی فلم یزلن یبدأن بالندب لحمزه حتى الآن.

از آن زمان تاکنون زنان ابتدا برای حمزه گریه و عزاداری می‌کنند.

 أسد الغابه، ج ۲، ص ۴۸٫

ابن سعد هم همین مطلب را گفته است:

فهن إلى الیوم إذا مات المیت من الأنصار بدأ النساء فبکین على حمزه ثم بکین على میتهن.

از آن روز به بعد است که انصار ابتدا برای حمزه وسپس برای کشته خود گریه می‌کنند.

 الطبقات الکبرى، ج ۲، ص ۴۴٫

جالب اینجاست که مسئله گریه و عزای رسول الله بر شهدا و اموات در تاریخ ثابت هست. برخی از این گریه و ماتم ها را برای اطلاع بیشتر لیست میکنم

گریه پیامبر در شهادت جعفر بن ابیطالب

الاستیعاب، ج ۱، ص ۳۱۳ ـ أسد الغابه، ج ۱، ص ۲۴۱ ـ الاصابه، ج۲، ص ۲۳۸ ـ الکامل فی التاریخ، ج۲، ص ۴۲۰

گریه پیامبر در شهادت زید بن حارثه

 فیض القدیر، ج۳، ص ۶۹۵

گریه پیامبر بر فرزندشان ابراهیم

صحیح بخاری، ج ۲، ص ۸۵، صحیح مسلم، ج ۴، ص ۱۸۰۸، کتاب الفضائل، باب رحمته بالصبیان ـ العقد الفرید، ج ۳، ص ۱۹، کتاب التعزیه ـ سنن ابن ماجه، ج ۱، ص۵۰۶، ش ۱۵۸۹، باب ما جاء فی البکاء علی المیت ـ مصنف عبد الرزاق، ج ۳، ص۵۵۲، ش ۶۶۷۲، باب الصبر والبکاء والنیاحه

گریه پیامبر برای عثمان بن مظعون

المستدرک على الصحیحین، ج ۱، ص ۵۱۴، ش ۱۳۳۴ـ سنن ترمذی، ج ۳، ص ۳۱۴، ش ۹۸۹، کتاب الجنائز باب ما جاء فی تقبیل المیت ـ المعجم الکبیر، ج۲۴، ص ۳۴۳، ش ۸۵۵، باب عائشه بنت قدامه بن مظعون الجمحیه ـ سنن البیهقی الکبرى، ج ۳، ص ۴۰۷، ش ۶۵۰۳ ـ  ربیع الأبرار، ج ۴، ص ۱۸۷ـ جامع الأصول، ج ۱۱، ص ۱۰۵٫

جالب اینجاست به تاریخ هم که مراجعه میکنیم. خلاف کلام جناب مولوی ثابت می شود:

عزاداری مردم مکه بعد از رحلت رسول خدا

 اخبار مکه، فاکهى، ج‏۳، ص ۸۰

گریه علی بن ابیطالب بر محمد بن ابی بکر

تذکره الخواص، ص ۱۰۲

گریه عمر برای نعمان بن مقرن

 المصنف، ابن أبی شیبه کوفی، ج ۳، ص ۱۷۵ و ج ۸، ص ۲۱

جالب اینجاست در کتاب فقهی که توسط زیر مجموعه خود جناب مولوی اسماعیل زهی چاپ شده است. در مورد عزاداری مطلبی آمده است که با مراجعه به آن یک مطلب را متوجه خواهید شد. آن هم اینکه اصل عزاداری توسط مفتی خدانظر نفی نمی شود. بلکه بلند کردن دستها در مراسم عزاداری را ممنوع شمرده اند

جناب مولوی عبدالحمید بهتر نیست. قبل از اینکه در نماز جمعه سخنرانی کنید کمی منابع علمای خودتان را بررسی کنید؟

ما نمی گوییم منابع شیعه را مطالعه کنید. برای شمایی که دوستانتان شما را شیخ الاسلام میخوانند چندان جالب نیست که منابع علمای خودتان را مطالعه نکرده باشید

جالب اینجاست جناب عبدالحمید در انتهای سخنانشان گفته بودند که به عقاید شیعه احترام می گذارند و کاری نمی کنند که شیعه ناراحت شود:

جناب مولوی داستان توهین شما به شیعیان در مسجد امام علی زاهدان چه بود؟

جناب مولوی داستان راه اندازی کاروانهای عروسی در زاهدان در روز شهادت حضرت زهرا توسط برخی از دوستان شما چه بود؟

باور کنید اینها سوالاتی است که همیشه دوست داشتم شما جوابش رو بدید ولی تا به امروز ندیدم که جوابی از جانب شما به این مطالب داده شود

ان شاء الله

آشنایی با برخی از خال المومنین ها

اهل سنت به معاویه بن ابوسفیان چون خواهرش همسر رسول الله بوده است خال المومنین گویند. اگر اجازه دهید برخی دیگر ار خال المومنین ها را هم خدمت شما معرفی می کنم

عبدالرحمن بن عمر بن خطاب

عبدالرحمن بن عمر خطاب کسی است که به اقرار خود عبدالله بن عمر برادرش بخاطر شرب خمری که کرد و حدی که پدرش به او زد از دنیا رفت

المصنف – عبد الرزاق الصنعانی – ج ۹ – ص ۲۳۲ – ۲۳۳

 أخبرنا عبد الرزاق قال : أخبرنا معمر عن الزهری عن سالم عن ابن عمر قال : شرب أخی – عبد الرحمن بن عمر – وشرب معه أبو سروعة عقبة بن الحارث ، وهما بمصر فی خلافة عمر ، فسکرا ، فلما أصبحا انطلقا إلى عمرو بن العاص ، وهو أمیر مصر ، فقالا : طهرنا ، فإنا قد سکرنا من شراب شربناه ، فقال عبد الله : فذکر لی أخی أنه سکر ، فقلت : ادخل الدار أطهرک ، ولم أشعر أنهما ‹ صفحه ۲۳۳ › أتیا عمروا ، فأخبرنی أخی أنه قد أخبر الأمیر بذلک ، فقال عبد الله : لا یحلق القوم على رؤوس الناس ، ادخل الدار أحلقک – وکانوا إذ ذاک یحلقون مع الحدود – فدخل الدار ، فقال عبد الله : فحلقت أخی بیدی ثم جلدهم عمرو ، فسمع بذلک عمر ، فکتب إلى عمرو أن ابعث إلی بعبد الرحمن على قتب ، ففعل ذلک ، فلما قدم على عمر جلده وعاقبه لمکانه منه ، ثم أرسله ، فلبث شهرا صحیحا ثم أصابه قدره فمات ، فیحسب عامة الناس أنما مات من جلد عمر ، ولم یمت من جلد عمر .

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۱۲ – ص ۶۶۵

تاریخ بغداد – الخطیب البغدادی – ج ۳ – ص ۷۵

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۴۴ – ص ۳۲۴

عبدالله بن عمر

در مورد عبدالله بن عمر خال المومنین! همین بس که او حتی بلد نبوده است زنش را طلاق دهد

این مسئله به قدری ننگ حساب میشد که پدرش او را حتى وقتى بزرگ شده و به سالخوردگى رسیده بود شایسته و لایق خلافت نمى‏دید، و وقتى کسى گفتش عبد اللّه بن عمر را جانشین خود ساز، گفت: «خدا ترا بکشد!» بخدا در این پیشنهادت خدا را در نظر نداشتى. کسى را خلیفه گردانم که بلد نیست زنش را طلاق بدهد،؟!

تاریخ طبرى ۵/ ۳۴-  تاریخ الکامل ابن اثیر ۳/ ۲۷-  الصواعق المحرقه ۶۲-  فتح البارى ۷/ ۵۴

محمد بن ابی بکر

محمد بن ابی بکر پسر خلیفه اول اهل سنت و از یاران با وفای علی بن ابیطالب می باشد. گفته شده است زمانی که محمد والی مصر بود.  معاویه لشکری به رهبری عمروعاص به جنگ محمدبن ابی‌بکر فرستاد که در این نبرد عمروعاص با کمک نیروهای داخل مصر، محمد را محاصره کرد و بعد “معاویة بن خدیج” او را دستگیر کرده و او را گردن زد و بدن مبارکش را در شکم یک الاغ مرده گذاشت و سوزاند

الغارات، ص ۱۳۱

پس روشن شد یک خال المومنین که در ادامه بیان برخی فضایلش رو خواهیم کرد. خال المومنین دیگر را می کشد!!

معاویه بن ابوسفیان

در مورد معاویه بن ابوسفیان بحث بسیار است

بارها در همین سایت پیرامون سب کردن علی بن ابیطالب توسط او بحث کرده ایم و روایات را بیان کردم. بخاطر همین که جلوگیری از تکرار مکررات هم شود روایات رو بیان نمی کنم

معاویه بن ابوسفیان در زمان حکومتش خودش علی بن ابیطالب بر روی منبر سب می کرد و به والیانش هم نامه فرستاده بود که او را سب و لعن کنند

پیامبر و لعن معاویه و…

پیامبر در مکانی نشسته بودند. مردی شتر سوار از آنجا عبور کرد در حالی که پیش روی او شخصی شترش را هدایت می کرد و پشت سرش فرد سومی قرار داشت که شترش را به حرکت وا میداشت. رسول خدا فرمود: خداوند پیشرو، راننده و سوار را لعن کند.

این سه نفر:

پیشرو عتبه بن ابوسفیان

پشت شتر معاویه بن ابوسفیان

سواره ابوسفیان

بودند.

مجمع الزوائد – الهیثمی – ج ۱ – ص ۱۱۳- دار الکتب العلمیة

أن النبی صلى الله علیه وسلم کان جالسا فمر رجل على بعیر وبین یدیه قائد وخلفه سائق فقال لعن الله القائد والسائق والراکب . رواه البزار ورجالة ثقات

دوستان توجه کردید که این حدیث طبق نظر علمای اهل سنت هم از رجال ثقه بهره می برد.

جالب اینجاست قسمتی از این روایت نیز سانسور شده است و فقط در روایت مورد نظر : نفر سوم که یزید باشد لعن شده است

مجمع الزوائد – الهیثمی – ج ۱ – ص ۱۱۳- دار الکتب العلمیة

عن المهاجر بن قنفذ قال رأى رسول الله صلى الله علیه وسلم ثلاثة على بعیر فقال الثالث ملعون . رواه الطبرانی فی الکبیر ورجاله ثقات

المعجم الکبیر – الطبرانی – ج ۲۰ – ص ۳۳۰- دار إحیاء التراث العربی

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۹ – ص ۶۶- موسسه الرساله

خال المومنین و خیانت در فروش کالا!!

مالک، از زید بن اسلم، از عطاء بن یسار این گونه نقل مى کند:

معاویه یک ظرف آبخورى طلا و یا دینارى را به بیشتر از وزن آن فروخت.

در این هنگام ابودرداء گفت: از رسول خدا صلى اللّه علیه وآله شنیدم که چنین چیزى را نهى مى کرد مگر آن که هر کالایى به اندازه وزن خود فروخته شود.

معاویه به او گفت: من در این کار، اشکالى نمى بینم.

ابودرداء گفت: اگر انصاف داشته باشید مى بینید که من معاویه را از کلام رسول خدا صلى اللّه علیه وآله مطلع مى کنم، امّا او دیدگاه خودش را به من عرضه مى دارد. اى معاویه! من در سرزمینى که تو حضور دارى سکنى نخواهم گزید

الموطأ: ۲ / ۶۳۴، کتاب البیوع، باب بیع الذهب بالفضه تبراً وعیناً، حدیث ۳۳، ر.ک: شرح الموطأ، سیوطى: ۲ / ۱۳۵ و ۱۳۶

خال المومنین و شرب خمر!!

عبدالله بن بریده می گوید:من و پدرم نزد معاویه رفتیم او دستور داد طعام آوردند میل کردیم سپس مشروب آوردند و معاویه تناول کرد و به پدرم نیز تعارف و تقدیم کرد. پدرم گفت: از آن روزی که پیامبر اکرم(ص) آن را حرام کرده من ان را نیاشامیدم.

مسنداحمد ج۵ص ۳۴۷

خال المومنین با چه دینی از دنیا رفت!!

در کتاب (المسائل) احمد بن حنبل ( بروایه اسحاق بن ابراهیم) مطلبی بیان شده است که خالی از لطف نیست اینجا بیانش کنم.

علی بن جعد میگفت: (همانا دنیا را ترک گفت معاویه در حالی که دینش غیر از اسلام بود)

سمعت علی بن الجعد یقول: ( مات والله معاویه علی غیر الاسلام)

المسائل بروایه اسحاق بن ابراهیم ص۴۰۸- ح ش۱۸۶۶- دارالموده

خال المومنین و فئه باغیه!!

وَیْحَ عَمَّارٍ تَقْتُلُهُ الْفِئَةُ الْبَاغِیَةُ، یَدْعُوهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ، وَیَدْعُونَهُ إِلَى النَّار.

عمار را گروه نابکار مى‌کشند؛ در حالى که عمار آن‌ها را به سوى بهشت و آن‌ها عمار را به سوى آتش دعوت مى‌کنند.

صحیح بخاری ج۱ص۱۱۵- دارالفکر

خب اگر همینجا هم کلام را تموم کنم. خیلی بد میشه. آخه:

برخی از خان دایی های دوستان اهل سنت شارب خمر در میان

برخی هاشون به حدی بی عرضه هستند که زنشون رو نمیتونند طلاق بدن

برخی هاشون کلاه بردار! قاتل! می باشند

ولی جهت اینکه دیگه میخ آخر رو به این تابوت بزنم با اجازتون یه نسبت و شخص دیگه رو معرفی میکنم که استفاده ببرید

اگر معاویه بخاطر ازدواج خواهرش با رسول الله خال المومنین می شود و خان دایی عزیزان اهل سنت محسوب می شود. قطعا پدر همسر رسول الله هم میشه جد المومنین و بابا بزرگ عزیزان اهل سنت حساب میشه دیگه. درسته؟

حیی بن اخطب رو میشناسید؟

حیی بن اخطب پدر صفیه همسر رسول الله می باشد که یهودی بود و با دشمنی با رسول الله از دنیا رفت

در مورد جد المومنین دیگر جناب ابوسفیان هم بحث کردیم که رسول الله او را لعن کرده اند

چه جالب شد

بابا بزرگ عزیزان اهل سنت یک یهودی است که با دشمنی با اسلام و رسول الله از دنیا رفته است. بابا بزرگ دیگه عزیزان اهل سنت هم توسط خود رسول الله لعن شده است

در انتها:

پیشنهاد میکنم عزیزان اهل سنت دیگه از این برچسب های احساسی استفاده نکنند. آخه به نفع خودشان نیست

تو خواه زین سخنم پند گیر خواه ملال

وقتی بیداری اسلامی سانسور می شود:

لینک تصویر

اولین مسئله  مربوط به بنر اصلی این جلسه می باشد، بنری که مسجد مکی تحت عنوان معرفی جلسه و بیداری اسلامی قرار داده است چند اشکال اصلی دارد:

الف: از پرچم بحرین در این بنر خبری نیست. احتمالا جناب مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی و شاگردانشان در مسجد مکی زاهدان. بحرین را به عنوان کشوری که در حال بیداری اسلامی است قبول ندارند

ب: پرچم سوریه هم به عنوان کشورهای خواهان بیداری اسلامی در کنار پرچم کشورهایی مثل مصر. یمن و تونس قرار گرفته است.

چند نکته مهم:

همه ما خوب می دانیم که این حکام بحرین و کشورهای عربی به شدت به دنبال این هستند که نشان بدهند که در بحرین هیچ اتفاقی نیفتاده است تا به کشتن مسلمین در این کشور ادامه دهند

جهانیان فهمیده اند که در سوریه گروهک های تروریستی قصد بر هم زدن امنیت را دارند و اکثر مردم این کشور موافق نظام حاکم بر کشور خودشان هستند

البته ما از دوستان جناب مولوی عبدالحمید زیاد هم ناراحت نمیشیم که از گروهک های تروریستی سوریه حمایت کنند. چون ما عادت داریم که ببینیم دوستان جناب مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی و شخص جناب مولوی اسماعیل زهی از عوامل گروهک جندالشیطان حمایت کنند

سخنان مولوی اسماعیل زهی

مولوی عبدالحمید اسماعیل زهی مثل همیشه سعی کردند با کنایه نسبت به نظام در واقع نظام را تهدید هم کنند

ابتدای سخن مولوی عبدالحمید با انتقاد از مسئولین نظام شروع می شود که چرا به این جلسه مجوز نداده اند و.. اما جناب مولوی در انتهای کلام خویش مطلب را چنین جمع می کنند:

توجه داشته باشید که دنیا وفا ندارد. خودکامگی، استبداد و دیکتاتوری محکوم به فناست. همانگونه که در طول تاریخ و تا کنون دیکتاتورهایی مانند قذافی، مبارک و ... به همت بیداری زنان و جوانان سرنگون شدند

این در واقع یعنی اینکه ایران هم دیکتاتوری است و روزی بر زمین خواهد خورد

جهت اینکه احتمالا دوستان جناب مولوی اسماعیل زهی دچار ناراحتی نشوند. پیشنهاد میکنم به سخنان مولوی عبدالحمید دو روز قبل از انفجار مسجد جامع زاهدان مراجعه کنند

در اون سخنان جناب مولوی عبدالحمید خطاب به مردم سیستان و زابلی ها چنین می گوید:

امروزه شرایطی پیش آمده است که شما نسبت به ما جلوتر هستید ((برتری دارید)) و این شرایط همیشه نمی ماند برادران سیستانی. برادران سیستانی ما این پیام را توجه کنند که این شرایط همیشه باقی نمی ماند

حالا با توجه به این کلام. دوباره سخن جناب مولوی عبدالحمید در جمع دانشجویان اهل سنت را مطالعه کنید

در انتها:

بهتر نیست جناب عبدالحمید که اینقدر از بیداری اسلامی سخن می گویند به برخی سوالات پاسخ دهند:

الف: داستان حمایت های ایشون از گروهک تروریستی جندالشیطان چه بود؟ جناب مولوی عبدالحمید زمان میگذرد ولی ما برخی مسائل را هر کاری میکنیم نمی توانیم فراموش کنیم تا حضرتعالی پاسخ و توضیحی پیرامونش بدهید

جناب مولوی عبدالحمید که یادشون قطعا هست. یعقوب مهرنهاد از عوامل اصلی گروهک جندلله که اعدام شد

ب: چرا در جمع بیداری اسلامی نامی از بحرین نیست؟ چرا دقیقا این کار شما در ایامی هست که آمریکا و پادشاه بحرین قصد دارند نشان دهند در این کشور هیچ اتفاق خاصی نیفتاده است؟

ج: چرا جناب مولوی عبدالحمید نسبت به سوریه همان دیدگاهی را دارند که آمریکا و اسرائیل و افراطیون تکفیری بیان می کنند؟

من همیشه منتظر خواهم ماند این سه مطلب را جناب مولوی و دوستانشون جواب دهند

والسلام علی من اتبع الهدی

کل من صحبه شهرا أو یوما أو ساعة أو رآه

(( هر کسی که با او باشد ماهی یا روزی یا ساعتی یا اینکه پیامبر را دیده باشد))

أسد الغابة – ابن الأثیر – ج ۱ – ص ۱۲- دار الکتاب العربی

صحیح البخاری – البخاری – ج ۴ – ص ۱۸۸- دارالفکر

عمدة القاری – العینی – ج ۱۶ – ص ۱۶۹- دار إحیاء التراث العربی

مورخین نوشته اند که پیامبر صد و بیست و چهار هزار صحابی هستند.

شیعیان می گویند بدون حساب و کتاب هیچ کس وارد بهشت نمی شوند و اعمال و رفتارشان مورد بررسی قرار بگیرد.

به راستی آیا آنها با تمامی صحابه مشکل دارند؟

اگر با همه صحابه مشکل دارند. چگونه محب علی بن ابیطالب و خانواده اش، ام ایمن. زید بن حارثه. جعفر بن ابی طالب . مقداد. ابوذر و….. می باشند. این افراد صحابی نیستند؟ یا منظورتان از صحابی افرادی هستند که نزد برادران اهل سنت دارای اجر و قرب بیشتری هستند؟

اهل سنت می گویند صحابه همه عادل هستند و بهشتی می باشند.

در اینجا قصد دارم نام برخی از اصحاب رسول الله را ذکر کنم که دچار گناهانی شدند که حد بر آنها واجب شد و حد خوردند.

در مصادر اهل سنت، روایاتى وارد شده است که رسول خدا بعد از نزول آیه برائت جناب عائشه، تهمت زنندگان را حد قذف زد؛ از جمله حسان بن ثابت، مسطح بن أثاثة و حمنة بن جحش.

وفی البحر أن المشهور حد حسان . ومسطح . وحمنة

تفسیر الآلوسی – الآلوسی – ج ۱۸ – ص ۱۱۶

المحلى – ابن حزم – ج ۱۱ – ص ۱۳۰- دارالفکر

الجامع لأحکام القرآن، ج۱۲، ص۲۰۱- دار الشعب

نعیمان صحابی شرب خمر کرد و پیامبر دستور دادند او را نعال زدند

النبی صلى الله علیه وسلم اتی بنعیمان أو بابن نعیمان وهو سکران فشق علیه وأمر من فی البیت ان یضربوه فضربوه بالجرید والنعال وکنت فیمن ضربه

صحیح البخاری – البخاری – ج ۸ – ص ۱۳ – ۱۴

 …..من شأن الولید فسنأخذ فیه بالحق إن شاء الله تعالى ثم دعا علیا فأمره ان یجلده فجلده ثمانین

خلاصه ترجمه: ولید شراب نوشید خلیفه وقت (عمر) علی بن ابیطالب را خواست و علی او را ۸۰ ضربه شلاق زد.

صحیح البخاری – البخاری – ج ۴ – ص ۲۰۳- دارالفکر

عزیزان اهل سنت نظر شما چیه؟

میشه توضیح بدین ما هم متوجه بشیم که چطور شخصی که زنا میکنه و شراب میخوره و…. میتواند اگر از او تبعیت کنیم باعث هدایت ما شود؟

ابن عساکر از قول واثله بن اسقع از قول رسول الله چنین نقل کرده است:

خداوند در مورد وحی به جرئیل و من و معاویه اعتماد کرد و ما را امین دانست و جا دارد معاویه به سبب فرامونی علمش و امین بودنش نزد پروردگار در شمار انبیاء باشد خداوند گناهان معاویه را بخشید او را از حساب معاف داشت و علم قرآن را به او آموخت و او را هدایتگر و هدایت شده قرار داد که به دست او مردم هدایت شدند

قال رسول الله ( صلى الله علیه وسلم ) إن الله ائتمن على وحیه جبریل وأنا ومعاویة وکاد أن یبعث معاویة نبیا من کثرة حلمه وائتمانه على کلام ربی فغفر لمعاویة ذنوبه ووفاه حسابه وعلمه کتابه وجعله هادیا مهدیا وهدى به

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۵۹ – ص ۷۴- دار الفکر

اجازه هست کمی با هم این مطلب رو بررسی کنیم؟

الف: امر معاویه به سب علی

مسلم نیشابوری در صحیح خود این روایت را نقل می‌کند :
۴۴۲۰ ،حَدَّثَنَا قُتَیْبَةُ بْنُ سَعِیدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ وَتَقَارَبَا فِی اللَّفْظِ قَالَا حَدَّثَنَا حَاتِمٌ وَهُوَ ابْنُ إِسْمَعِیلَ عَنْ بُکَیْرِ بْنِ مِسْمَارٍ عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِی وَقَّاصٍ عَنْ أَبِیهِ قَالَ أَمَرَ مُعَاوِیَةُ بْنُ أَبِی سُفْیَانَ سَعْدًا فَقَالَ مَا مَنَعَکَ أَنْ تَسُبَّ أَبَا التُّرَابِ فَقَالَ أَمَّا مَا ذَکَرْتُ ثَلَاثًا قَالَهُنَّ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فَلَنْ أَسُبَّهُ لَأَنْ تَکُونَ لِی وَاحِدَةٌ مِنْهُنَّ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنْ حُمْرِ النَّعَمِ :
سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ یَقُولُ لَهُ خَلَّفَهُ فِی بَعْضِ مَغَازِیهِ فَقَالَ لَهُ عَلِیٌّ یَا رَسُولَ اللَّهِ خَلَّفْتَنِی مَعَ النِّسَاءِ وَالصِّبْیَانِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَکُونَ مِنِّی بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَا نُبُوَّةَ بَعْدِی وَسَمِعْتُهُ یَقُولُ یَوْمَ خَیْبَرَ لَأُعْطِیَنَّ الرَّایَةَ رَجُلًا یُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَیُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ قَالَ فَتَطَاوَلْنَا لَهَا فَقَالَ ادْعُوا لِی عَلِیًّا فَأُتِیَ بِهِ أَرْمَدَ فَبَصَقَ فِی عَیْنِهِ وَدَفَعَ الرَّایَةَ إِلَیْهِ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَیْهِ وَلَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الْآیَةُ :
{ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ }
دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ عَلِیًّا وَفَاطِمَةَ وَحَسَنًا وَحُسَیْنًا فَقَالَ اللَّهُمَّ هَؤُلَاءِ أَهْلِی .
عامر بن سعد بن ابى وقّاص ، از پدرش روایت کرده است که در یکى از روزها ، معاویة بن ابى سفیان به سعد دستور داد [تا به حضرت على بن ابیطالب علیه السّلام ناسزا بگوید! «سعد» از دستور او سرپیچى کرد ] .
معاویه ، از وى پرسید : به چه سبب على را آماج ناسزا و دشنامت قرار نمی دهی ؟ سعد گفت : بخاطر آن که سه فضیلت از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله در شأن على علیه السّلام شنیده ام که با توجه به آن ها، هیچگاه به سبّ و دشنام آن حضرت ، اقدام نمى‏کنم و هر گاه یکى از آن ها براى من بود ، بهتر و ارزنده‏تر از شتران سرخ مو بود که در اختیار من باشد .
۱ . در کارزارى ، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله ، حضرت على علیه السّلام را به جانشینى خود ، در مدینه باقى گذاشت و حضرت على علیه السّلام به عرض رسانید : یا رسول الله ! مرا به خلافت بر زنان و کودکان گماشته ای ؟! رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله در پاسخ او ، فرمود : آیا خرسند نیستى از این که جایگاه تو نسبت به من ، همانند جایگاه هارون ، به حضرت موسى علیه السّلام باشد ؛ با این تفاوت که پس از من پیغمبرى مبعوث نمى‏شود .
۲ . در جنگ خیبر ، از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله شنیدم ، مى‏فرمود : پرچم اسلام را به دست کسى می‌دهم که خدا و رسول را دوست مى‏دارد و خدا و رسول هم ، او را دوست مى‏دارند ! از شنیدن این سخن همه ما در انتظار این که این فضیلت بزرگ نصب ما گردد ، سر از پا نمی شناختیم ، همان زمان رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله على را به حضور طلبید . على علیه السّلام را در حالى به حضور حضرت رسول اکرم صلّى اللّه علیه و آله شرف یاب شد که به درد چشم دچار بود ، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله آب دهان مبارک را بر چشم حضرت على علیه السّلام مالید ، دیدگانش شفا یافت و پرچم اسلام را که یادبود نصرت الهى بود ، به دست او سپرد و از برکت وجود حضرت على علیه السّلام ، فتح و پیروزى نصیب اسلام شد .
۳ . هنگامى که آیه مباهله ( فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ ؛ آل عمران / ۶۱ ) نازل شد ، رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله ، حضرت على علیه السّلام و حضرت فاطمه و امام حسن و امام حسین علیهم السّلام را به حضور طلبید و فرمود : بار پروردگارا ! اینان اهل بیت من هستند .

صحیح مسلم ، ج۷ ، ص۱۲۰ ، کتاب فضائل الصحابة ، باب من فضائل علی بن أبی طالب رضی الله عنه – دارالفکر

ب: پیرامون هدایت کردن امت توسط معاویه:

نامه معاویه به والیانش ( علی را سب کنید)

طبری مورخ بزرگ اهل سنت چنین نوشته است:

أن معاویة بن أبی سفیان لما ولى المغیرة بن شعبة الکوفة فی جمادى سنة ۴۱ دعاه فحمد الله وأثنى علیه ثم قال : … ولست تارکا إیصاءک بخصلة لا تتحم عن شتم على وذمه والترحم على عثمان والاستغفار له والعیب على أصحاب على والاقصاء لهم وترک الاستماع منهم … .

معاویه ، وقتی که در سال ۴۱ هـ مغیرة بن شعبه را والی کوفه قرار داد به وی دستور داد و گفت : یک مطلب را فراموش مکن و بر آن پافشاری کن و آن فحش و ناسزاگویی به علی (علیه السلام) است و در مقابل از عثمان به عظمت یاد کن و همیشه برای وی طلب آمرزش نما و از یاران علی (علیه السلام) بدگویی کن و آنان را تبعید نما و به سخنانشان گوش نکن .

تاریخ طبری‌ ،‌ ج۴ ، ص۱۸۸ باب سنه احدی و خمسین- موسسه العلمی للمطبوعات

این نمونه ایی از هدایت جامعه توسط جناب معاویه می باشد. درسته؟

ج: نمونه ایی از دعای پیامبر در حق معاویه

پیامبر در مکانی نشسته بودند. مردی شتر سوار از آنجا عبور کرد در حالی که پیش روی او شخصی شترش را هدایت می کرد و پشت سرش فرد سومی قرار داشت که شترش را به حرکت وا میداشت. رسول خدا فرمود: خداوند پیشرو، پشت سر و سوار را لعن کند.

این سه نفر:

پیشرو عبته بن ابوسفیان

پشت سر معاویه بن ابوسفیان

سواره ابوسفیان

بودند.

مجمع الزوائد – الهیثمی – ج ۱ – ص ۱۱۳- دار الکتب العلمیة

أن النبی صلى الله علیه وسلم کان جالسا فمر رجل على بعیر وبین یدیه قائد وخلفه سائق فقال لعن الله القائد والسائق والراکب . رواه البزار ورجالة ثقات

دوستان توجه کردید که این حدیث طبق نظر علمای اهل سنت هم از رجال ثقه بهره می برد.

مجمع الزوائد – الهیثمی – ج ۱ – ص ۱۱۳- دار الکتب العلمیة

عن المهاجر بن قنفذ قال رأى رسول الله صلى الله علیه وسلم ثلاثة على بعیر فقال الثالث ملعون . رواه الطبرانی فی الکبیر ورجاله ثقات

المعجم الکبیر – الطبرانی – ج ۲۰ – ص ۳۳۰- دار إحیاء التراث العربی

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۹ – ص ۶۶- موسسه الرساله

د: سخن پیامبر پیرامون سب کننده علی بن ابیطالب

حضرت رسول الله فرموده اند: هر کس علی را سب کند مانند این هست که مرا سب کند.

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۱۱ – ص ۵۷۳

ولا تسبوا علیا فإنه من سب علیا فقد سبنی ومن سبنی فقد سب الله

(( سب نکنید علی را هر که او را سب کند مرا سب کرده و هر که مرا سب کند خدا را سب کرده است))

کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۱۱ – ص ۶۰۲

فیض القدیر شرح الجامع الصغیر – المناوی – ج ۶ – ص ۱۹۰

( من سب علیا ) بن أبی طالب ( فقد سبنی فقد سب الله ) ومن سب الله فهو أعظم الأشقیاء

(( هر کس علی بن ابیطالب را سب کند مرا سب کرده کسی که مرا سب کند خدا را سب کرده و کسی که خدا را سب کند بزرگترین اشقیاء هست))

فهرست منتجب الدین – منتجب الدین بن بابویه – ص ۳۵۲

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۱۴ – ص ۱۳۲

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۴۲ – ص ۲۶۶

در انتها:

بالاخره آخرش چی شد؟

معاویه راهنمای مردم به سمت خداست یا راهنمای مردم به سمت سب کردن علی بن ابیطالب و جنگ با علی بن ابیطالب؟

نظر شما مخاطب عزیز چیست؟

آیا این روایت صحیح هست؟ یا این روایات از جعلیات در شان معاویه هست؟

جناب مستشکل در این مقاله قصد دارد جواب جناب الهیاری در مورد اثبات کفر خلفای اهل سنت را بدهد و اثبات کند فاطمه بنت محمد نیز کافر هست.

هیچ یک از اهل سنت به خودشان چنین جراتی نمی دهند که چنین نسبتی به جناب فاطمه بنت محمد دهند و این اعمال جزو کارهای معروف وهابیون هست. چون سابقه این اعمال در بین انهاست همانگونه که ابن تیمیه بنیان گذار عقیده انها علی بن ابیطالب را متهم می کند به اینکه برای حب ریاست و جاه طلبی جنگیده است در غزوات و برای دین داری نجنگیده است.

فلما أتى المنزل قالت له فاطمة ( علیهما السلام ) : یا بن عم ، بعت الحائط الذی غرسه لک والدی ؟ قال : نعم ، بخیر منه عاجلا وآجلا . قالت : فأین الثمن ؟ قال : دفعته إلى أعین استحییت أن أذلها بذل المسألة قبل أن تسألنی . قالت فاطمة : أنا جائعة ، وابنای جائعان ، ولا أشک إلا وأنک مثلنا فی الجوع ، لم یکن لنا منه درهم ! وأخذت بطرف ثوب علی ( علیه السلام ) ، فقال علی : یا فاطمة ، خلینی . فقالت : لا والله ، أو یحکم بینی وبینک أبی . فهبط جبرئیل ( علیه السلام ) على رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) فقال : یا محمد السلام یقرئک السلام ویقول : اقرأ علیا منی السلام وقل لفاطمة : لیس لک أن تضربی على یدیه ولا تلمزی بثوبه . فلما أتى رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) منزل علی ( علیه السلام ) وجد فاطمة ملازمة لعلی ( علیه السلام ) ، فقال لها : یا بنیة ، ما لک ملازمة لعلی ؟ قالت : یا أبه ، باع الحائط الذی غرسته له باثنی عشر ألف درهم ولم یحبس لنا منه درهما نشتری به طعاما . فقال : یا بنیة ، إن جبرئیل یقرئنی من ربی السلام ، ویقول : أقرئ علیا من ربه السلام ، وأمرنی أن أقول لک : لیس لک أن تضربی على یدیه . قالت فاطمة ( علیها السلام ) : فإنی استغفر الله ،ولا أعود أبدا .

خلاصه روایت*رسول الله صلی الله علیه وسلم پولی به علی رضی الله عنه میدهد و علی رضی الله عنه در راه مستحقی را می بیند و پول را به شخص فقیر می دهد وقتی به خانه بر می گردد فاطمه رضی الله عنها می پرسد پول کجاست؟علی جواب میدهد به فقیری دادم سیده فاطمه غضبناک میشود و می گویند من گرسنه ام فرزندانم گرسنه اند وتو نیز مانند ما گرسنه ای وسپس لباس علی را می گیرد و می کشد علی می گوید ای فاطمه این کار نکن رهایم کن می گوید نه والله تا پدرم بین من وتو حکم کند تا اینکه جبریل به پیامبر نازل می شود و می گوید ای محمد خداوند به توسلام می رساند وسلام مرا به علی برسان و به فاطمه بگو نباید بر دست علی بزنی ولباسش را بکشی .پیامبر به خانه فاطمه وعلی می آید ومی بنید فاطمه از علی دلخور است می پرسد دخترم چرا این چنین هستی ؟جواب میدهد ای پدر چیزی را که به علی داده بودی فروخت به ۱۲درهم وچیزی از آن برای ما نگذاشت که غذایی بخریم وبخوریم پیامبر می گوید دخترم جبرئیل بر تو وعلی سلام می رساند و می گوید که نباید علی را بزنی و لباسش را بکشی فاطمه می گوید استغفار می کنم وهرگز تکرار نمی کنم.

حدیث بعدی مخالفت با امر رسول الله صلی الله علیه وآله وصحبه وسلم

عن أبی عبد الله ( علیه السلام ) قال : إن فاطمة ( علیها السلام ) قالت لرسول الله ( صلى الله علیه وآله ) : زوجتنی بالمهر الخسیس ، فقال لها رسول الله ( صلى الله علیه وآله ) : ما أنا زوجتک ولکن الله زوجک من السماء وجعل مهرک خمس الدنیا ما دامت السماوات والأرض .

از ابی عبدالله که فاطمه به رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند مرا به همسری علی در آوردی با مهریه ننگین پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید ومن تو را به ازدواج او در نیاوردم بلکه خداوند از آسمان تو را به ازدواج علی در آورد .

- محمد بن یحیى، عن علی بن إسماعیل، عن محمد بن عمر والزیات، عن رجل من أصحابنا، عن أبی عبدالله علیه السلام قال: إن جبرئیل علیه السلام نزل على محمد صلى الله علیه وآله فقال له: یا محمد إن الله یبشرک بمولود یولد من فاطمة، تقتله امتک من بعدک، فقال: یا جبرئیل وعلى ربی السلام لا حاجة لی فی مولود یولد من فاطمة، تقتله امتی من بعدی، فعرج ثم هبط علیه السلام فقال له مثل ذلک، فقال: یا جبرئیل وعلى ربی السلام لا حاجة لی فی مولود تقتله امتی من بعدی، فعرج جبرئیل علیه السلام إلى السماء ثم هبط فقال: یا محمد إن ربک یقرئک السلام ویبشرک بأنه جاعل فی ذریته الامامة والولایة والوصیة، فقال: قد رضیت ثم أرسل إلى فاطمة أن الله یبشرنی بمولود یولد لک، تقتله أمتی من بعدی فارسلت إلیه لا حاجة لی فی مولود [منی]، تقتله امتک من بعدک،

درحدیث خداوند تعالی بر پیامبر وحی می کند که از فاطمه فرزندی نصیبت می شود که امتت او را می کشند پیامبر می گوید مرا حاجتی به این فرزند نیست که امتم بکشند سپس دوباره وحی می شود که امامت در ذریه این فرزند است پس پیامبر راضی می شود سپس نزد فاطمه می فرستد این خبر به او میدهند فاطمه می گوید مرا حاجتی به فرزندی که امتت می کشند نیست.

عجیب است کسی که مخالفت حکم خداوند ورضایت رسولش کند کافر نمی باشد؟؟

( وَمَا کَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ یَکُونَ لَهُمُ الْخِیَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ یَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِینًا

و هیچ مرد و زن مؤمنى را نرسد که چون خدا و فرستاده‏اش به کارى فرمان دهند براى آنان در کارشان اختیارى باشد و هر کس خدا و فرستاده‏اش را نافرمانى کند قطعا دچار گمراهى آشکارى گردیده است .

اولا: دوست عزیز و گرامی میتونید برای بنده بفرمایید کجای ترجمه شما مربوط به روایت می باشد؟

برای اینکه برای همه مخاطبین روشن شود. بنده متن روایت رو به طور کامل از کتاب امالی جناب صدوق ذکر می کنم. امیدوارم مفید باشد.

الأمالی‏للصدوق ص : ۴۶۸

حدثنا أحمد بن زیاد بن جعفر الهمدانی رض قال حدثنا عمر بن سهل بن إسماعیل الدینوری قال حدثنا زید بن إسماعیل الصائغ قال حدثنا معاویة بن هشام عن سفیان عن عبد الملک بن عمیر عن خالد بن ربعی قال إن أمیر المؤمنین ع دخل مکة فی بعض حوائجه فوجد أعرابیا متعلقا بأستار الکعبة و هو یقول یا صاحب البیت البیت بیتک و الضیف ضیفک و لکل ضیف من ضیفه قرى فاجعل قرای منک اللیلة المغفرة فقال أمیر المؤمنین ع لأصحابه أ ما تسمعون کلام الأعرابی قالوا نعم فقال الله أکرم من أن یرد ضیفه قال فلما کان اللیلة الثانیة وجده متعلقا بذلک الرکن و هو یقول یا عزیزا فی عزک فلا أعز منک فی عزک أعزنی بعز عزک فی عز لا یعلم أحد کیف هو أتوجه إلیک و أتوسل إلیک بحق محمد و آل محمد علیک أعطنی ما لا یعطینی أحد غیرک و اصرف عنی ما لا یصرفه أحد غیرک قال فقال أمیر المؤمنین ع لأصحابه هذا و الله الاسم الأکبر بالسریانیة أخبرنی به حبیبی رسول الله ص سأله الجنة فأعطاه و سأله صرف النار و قد صرفها عنه قال فلما کان اللیلة الثالثة وجده و هو متعلق بذلک الرکن و هو یقول یا من لا یحویه مکان و لا یخلو منه مکان بلا کیفیة کان ارزق الأعرابی أربعة آلاف درهم قال فتقدم إلیه أمیر المؤمنین ع فقال یا أعرابی سألت ربک القرى فقراک و سألته الجنة فأعطاک و سألته أن یصرف عنک النار و قد صرفها عنک و فی هذه اللیلة تسأله أربعة آلاف درهم قال الأعرابی من أنت قال أنا علی بن أبی طالب قال الأعرابی أنت و الله بغیتی و بک أنزلت حاجتی قال سل یا أعرابی قال أرید ألف درهم للصداق و ألف درهم أقضی به دینی و ألف درهم أشتری به دارا و ألف درهم أتعیش منه قال أنصفت یا أعرابی فإذا خرجت من مکة فسل عن داری بمدینة الرسول ص فأقام الأعرابی بمکة أسبوعا و خرج فی طلب أمیر المؤمنین إلى مدینة الرسول و نادى من یدلنی على دار أمیر المؤمنین علی ع فقال الحسین بن علی من بین الصبیان أنا أدلک على دار أمیر المؤمنین و أنا ابنه الحسین بن علی فقال الأعرابی من أبوک قال أمیر المؤمنین علی بن أبی طالب ع قال من أمک قال فاطمة الزهراء سیدة نساء العالمین قال من جدک قال رسول الله محمد بن عبد الله بن عبد المطلب قال من جدتک قال خدیجة بنت خویلد قال من أخوک قال أبو محمد الحسن بن علی قال قد أخذت الدنیا بطرفیها امش إلى أمیر المؤمنین و قل له إن الأعرابی صاحب‏ الضمان بمکة على الباب قال فدخل الحسین بن علی ع و قال یا أبة أعرابی بالباب یزعم أنه صاحب الضمان بمکة قال فقال یا فاطمة عندک شی‏ء یأکله الأعرابی قالت اللهم لا قال فتلبس أمیر المؤمنین ع و خرج و قال ادعوا إلی أبا عبد الله سلمان الفارسی قال فدخل إلیه سلمان الفارسی ره فقال یا أبا عبد الله اعرض الحدیقة التی غرسها رسول الله لی على التجار قال فدخل سلمان إلى السوق و عرض الحدیقة فباعها باثنی عشر ألف درهم و أحضر المال و أحضر الأعرابی فأعطاه أربعة آلاف درهم و أربعین درهما نفقة و وقع الخبر إلى سؤال المدینة فاجتمعوا و مضى رجل من الأنصار إلى فاطمة فأخبرها بذلک فقالت آجرک الله فی ممشاک فجلس علی ع و الدراهم مصبوبة بین یدیه حتى اجتمع إلیه أصحابه فقبض قبضة قبضة و جعل یعطی رجلا رجلا حتى لم یبق معه درهم واحد فلما أتى المنزل قالت له فاطمة ع یا ابن عم بعت الحائط الذی غرسه لک والدی قال نعم بخیر منه عاجلا و آجلا قالت فأین الثمن قال دفعته إلى أعین استحییت أن أذلها بذل المسألة قبل أن تسألنی قالت فاطمة أنا جائعة و ابنای جائعان و لا أشک إلا و أنک مثلنا فی الجوع لم یکن لنا منه درهم و أخذت بطرف ثوب علی ع فقال علی یا فاطمة خلینی فقالت لا و الله أو یحکم بینی و بینک أبی فهبط جبرئیل على رسول الله فقال یا محمد السلام یقرئک السلام و یقول اقرأ علیا منی السلام و قل لفاطمة لیس لک أن تضربی على یدیه و لا تلزمی بثوبه فلما أتى رسول الله ص منزل علی ع وجد فاطمة ملازمة لعلی فقال لها یا بنیة ما لک ملازمة لعلی قالت یا أبة باع الحائط الذی غرسته له باثنی عشر ألف درهم و لم یحبس لنا منه درهما نشتری به طعاما فقال یا بنیة إن جبرئیل یقرئنی من ربی السلام و یقول اقرأ علیا من ربه السلام و أمرنی أن أقول لک لیس لک أن تضربی على یدیه و لا تلزمی بثوبه قالت فاطمة فإنی أستغفر الله و لا أعود أبدا قالت فاطمة ع فخرج أبی ع فی ناحیة و زوجی علی فی ناحیة فما لبث أن أتى أبی ص و معه سبعة دراهم سود هجریة فقال یا فاطمة أین ابن عمی فقلت له خرج فقال رسول الله هاک هذه الدراهم فإذا جاء ابن عمی فقولی له یبتاع لکم بها طعاما فما لبثت إلا یسیرا حتى جاء علی ع فقال رجع ابن عمی فإنی أجد رائحة طیبة قالت نعم و قد دفع إلی شیئا تبتاع لنا به طعاما قال علی ع هاتیه فدفعت إلیه سبعة دراهم سود هجریة فقال بسم الله و الحمد لله کثیرا طیبا و هذا من رزق الله عز و جل ثم قال یا حسن قم معی فأتیا السوق فإذا هما برجل واقف و هو یقول من یقرض الملی الوفی قال یا بنی تعطیه قال إی و الله یا أبة فأعطاه علی ع الدراهم فقال الحسن یا أبتاه أعطیته الدراهم کلها قال نعم یا بنی إن الذی یعطی القلیل قادر على أن یعطی الکثیر قال فمضى علی ع بباب رجل یستقرض منه شیئا فلقیه أعرابی و معه ناقة فقال یا علی اشتر منی هذه الناقة قال لیس معی ثمنها قال فإنی أنظرک به إلى القبض قال بکم یا أعرابی قال بمائة درهم قال علی ع خذها یا حسن فأخذها فمضى علی فلقیه أعرابی آخر المثال‏ واحد و الثیاب مختلفة فقال یا علی تبیع الناقة قال علی
ع و ما تصنع بها قال أغزو علیها أول غزوة یغزوها ابن عمک قال إن قبلتها فهی لک بلا ثمن قال معی ثمنها و بالثمن أشتریها فبکم اشتریتها قال بمائة درهم قال الأعرابی فلک سبعون و مائة درهم قال علی ع خذ السبعین و المائة و سلم الناقة المائة للأعرابی الذی باعنا الناقة و السبعون لنا نبتاع بها شیئا فأخذ الحسن ع الدراهم و سلم الناقة قال علی ع فمضیت أطلب الأعرابی الذی ابتعت منه الناقة لأعطیه ثمنها فرأیت رسول الله ص جالسا فی مکان لم أره فیه قبل ذلک و لا بعده على قارعة الطریق فلما نظر النبی ص إلی تبسم ضاحکا حتى بدت نواجذه قال علی أضحک الله سنک و بشرک بیومک فقال یا أبا الحسن إنک تطلب الأعرابی الذی باعک الناقة لتوفیه الثمن فقلت إی و الله فداک أبی و أمی فقال یا أبا الحسن الذی باعک الناقة جبرئیل و الذی اشتراها منک میکائیل و الناقة من نوق الجنة و الدراهم من عند رب العالمین عز و جل فأنفقها فی خیر و لا تخف إقتارا

امیدوارم جناب مستشکل به طور دقیق این مطلب را معنا کنند. تا ببینیم کجای روایت غضب دارد.

متاسفانه شما مطالبی را در ترجمه خودتان نوشتید که اصلا در متن روایت نیست معلوم نیست از کجا این مطالب را آورده اید.

نکته: جناب فاطمه بنت محمد درخواست کردند از جناب علی نه اینکه غضبناک شوند. اما شاید بگویید پس چرا خواست پیراهن علی را بگیرد باید بگوییم بزرگوار این درخواست یک همسر از شوهرش می باشد که باید صمیمیت در ان موج بزند . این بدان معنا نیست که حضرت بخواهد پیراهن حضرت علی را پاره کند یا ایشان را مضروب سازند.

اولا: بزرگوار با چه ترجمه ایی می گویید الخسیس یعنی ننگین. میشه بفرمایید؟

خسیس زمانی که صفت برای شخص قرار میگیرد فرومایه معنا می شود.

پس روشن شد معنای اینجا _ ناچیز_ می باشد. جناب فاطمه به پدرشکایت نمی کنند بلکه می گویند مرا با مهر ناچیزی به عقد همسرم در اورده اید. (( نکته اینجاست منظور حضرت زهرا شکایت نبوده است بلکه این مهر ناچیز همه دارایی علی بن ابیطالب بوده است و ترجمه شما بر فرومایه هیچ ارزشی ندارد. چون علی چیزی نداشت که کم گذاشته باشد که اسمش را بگذارید فرومایه زیرا تمام داشته های علی همین مال اندک بود )) و جالب اینجاست که قرینه ایی در ادامه کلام رسول الله هست که روشنگر مطلب هست.

ما انا زوجتک و لکن الله زوجک من السماء و جعل مهرک خمس الدنیا ما دامت السماوات و الارض

پس بزرگوار این مذمتی برای فاطمه بنت محمد نیست بلکه فضیلتی بزرگ برای فاطمه بنت محمد و علی بن ابیطالب است که خدا آنها را عقد آنها در آورده است با مهری از جانب خودش.

کجای روایت مشکل دارد. آیا فاطمه بنت محمد با رسول الله شکایت کردند؟ یا فقط کراهت داشتند؟

طبق اسناد متعدد جناب فاطمه از باب علاقه ایی که به کودک در رحم داشتند زمانی که فهمیدند این کودک که رسول الله او را چنین صاحب مقام میداند به دست همین امت شهید می شود کراهت داشتند. نه اینکه بخواهد با رسول الله و یا خداوند مخالفت کند.

جالب اینجاست ادامه این روایت و داستان باعث می شود خداوند مقامی به نسل حسین بن علی بدهد که دلخوری ها فاطمه از عمل امت رسول الله با فرزندش برطرف شود و این مطلب انجاست که می فرماید:

یا محمد إن ربک یقرئک السلام ویبشرک بأنه جاعل فی ذریته الامامة والولایة والوصیة

حال برادر بزرگوار وهابی میشه بفرمایید. کجای این روایت مذمت فاطمه بود؟

کسی که جبرئیل از جانب خدا نازل می شود برای اینکه دلخوری های فاطمه را از عمل امت رسول الله در آینده را برطرف کند. چگونه می شود شما این روایت را مذمت معنا کنید؟

مخالفتی باعث کفر می شود که با بی ادبی جواب رسول الله را بدهی و به رسول الله توهین کنید.

جناب مستشکل قصد داشتند با این ادعاهای واهی به یک نتیجه برسند و انهم اینکه به جناب الهیاری پاسخ داده باشند و ثابت کنند کفر فاطمه بنت محمد را. با اجازه دوستان بنده در اینجا برخی روایات در شان جناب فاطمه را ذکر می نمایم:

قال رسول الله (ص):‌ فاطمة بَضْعَة منّى. صحیح البخارى ۴/۲۱۰، (ص ۷۱۰، ح ۳۷۱۴)،

روى الهیثمی عن رسول اللّه (ص) قال: إنّ فاطمة سیدة نساء امتى . رواه الطبرانی ورجاله رجال الصحیح غیر محمد بن مروان الذهلى ووثقه ابن حبان. مجمع الزوائد ج ۹ ص ۲۰۱ .

قَالَ النَّبِیُّ (ص) فَاطِمَةُ سَیِّدَةُ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ». صحیح البخارى ج ۴ ص ۲۰۹، ح قبل ۳۷۱۱،

عن عائشة قالت: «ما رأیت أحدا قط أصدق من فاطمة» ورجالهما رجال الصحیح . مجمع الزوائد ج ۹ ص ۲۰۱، المعجم الأسط، ج ۳، ص ۱۳۷٫

عن عائشة أیضا: کانت إذا دخلت علیه – على رسول الله صلى الله علیه وآله وسلم – قام إلیها فقبلها ورحب بها وأخذ بیدها فأجلسها فی مجلسه. قال الحاکم: صحیح على شرط الشیخین، وأقره الذهبی أیضا. المستدرک: ۳/۱۶۰٫

قال المُناوی: وذکر العَلَم العراقی: إن فاطمة وأخاها إبراهیم أفضل من الخلفاء الأربعة باتفاق . فیض القدیر فی شرح الجامع الصغیر ۴/ ۵۵۶٫

إنّ اللّه یغضب لغضبک، ویرضى لرضاک. هذا حدیث صحیح الإسناد ولم یخرجاه. المستدرک: ۳/۱۵۳

قال رسول الله (ص):‌ فاطمة بَضْعَة منّى فمن أغضبها أغضبنی. صحیح البخارى ۴/۲۱۰، (ص ۷۱۰، ح ۳۷۱۴).

إِنَّمَا فَاطِمَةُ بَضْعَةٌ مِنِّی یُؤْذِینِی مَا آذَاهَا. صحیح مسلم ۷/۱۴۱ ح ۶۲۰۲) ولیس فیهما قضیّة الخطبة.

روی الثعلبی والسیوطی عن أنس بن مالک وعن بریدة قالا : قرأ رسول الله صلى الله علیه وسلم هذه الآیة ) فی بیوت أذن الله أن ترفع ویذکر فیها اسمه ( إلى قوله ) والأبصار ( فقام رجل فقال : أیّ بیوت هذه یا رسول الله ؟ قال : ( بیوت الأنبیاء ) .

قال : فقام إلیه أبو بکر فقال : یا رسول الله هذا البیت منها لبیت علیّ وفاطمة ؟

تفسیر الثعلبی ج ۷ ص۱۰۷، تفسیر الثعالبی ج ۷ ص۱۰۷ ، الدر المنثور ج ۶ ص ۲۰۳ ، روح المعانی ج ۱۸ ص ۱۷۴٫

اگر فاطمه بنت محمد طبق تعریف و ادعای شما کافر باشد. پس این روایات از دو حالت خارج نیست.

الف: یا بخاری و روایان این روایات دروغگو هستند. که اگر چنین باشد خداوند بارها دروغگویان را لعن کرده است.

ب: یا شما از بس عناد دارید و می خواهید به جناب الهیاری جواب بدهید. چشمتان را به روی واقعیت بسته اید و واقعیتها را قبول ندارید. که باز این کار هم مورد مذمت الهی هست

(( ولاتلبسوا الحق بالباطل و تکتموا الحق و انتم تعلمون)) (( بقره۴۲))

پس جناب مستشکل تقاضا میکنم به جای این گونه سخن گفتن که تا به امروز هیچ یک از علمای اهل سنت چنین نگفته اند. کمی بیشتر منطق داشته باشید.

در قرآن کریم آمده است (( و قرن فی بیوتکن)) حال اگر کسی مخالف این آیه عمل کند حکمش چیست؟

امیدوارم کمی بیشتر مطالعه کنید تا اینگونه روایات مدح فاطمه بنت محمد و اهل بیت او را مذمت معنا نکنید

این مطلب از روایات فراوانی استفاده می‌شود که ما به دو روایت بسنده می‌کنیم که با تدبر در همین دو روایت ، به جواب تمام سؤالاتتان خواهید رسید .

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِیزِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) یَقُولُ تَظْهَرُ الزَّنَادِقَةُ فِی سَنَةِ ثَمَانٍ وَ عِشْرِینَ وَ مِائَةٍ وَ ذَلِکَ أَنِّی نَظَرْتُ فِی مُصْحَفِ فَاطِمَةَ (علیها السلام) قَالَ قُلْتُ وَ مَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى لَمَّا قَبَضَ نَبِیَّهُ (صلی الله علیه وآله وسلم ) دَخَلَ عَلَى فَاطِمَةَ (علیها السلام) مِنْ وَفَاتِهِ مِنَ الْحُزْنِ مَا لَا یَعْلَمُهُ إِلَّا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَأَرْسَلَ اللَّهُ إِلَیْهَا مَلَکاً یُسَلِّی غَمَّهَا وَ یُحَدِّثُهَا فَشَکَتْ ذَلِکَ إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَالَ إِذَا أَحْسَسْتِ بِذَلِکِ وَ سَمِعْتِ الصَّوْتَ قُولِی لِی فَأَعْلَمَتْهُ بِذَلِکَ فَجَعَلَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) یَکْتُبُ کُلَّ مَا سَمِعَ حَتَّى أَثْبَتَ مِنْ ذَلِکَ مُصْحَفاً قَالَ ثُمَّ قَالَ أَمَا إِنَّهُ لَیْسَ فِیهِ شَیْ‏ءٌ مِنَ الْحَلَالَ وَ الْحَرَامِ وَ لَکِنْ فِیهِ عِلْمُ مَا یَکُون‏ .

حمادبن عثمان می گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم فرمود : در سال ۱۲۸ مخالفان مذهب و دعوت کنندگان به باطل اعلام وجود خواهند کرد. این موضوع را در مصحف فاطمه (سلام الله علیها) دیدم . پرسیدم : مصحف فاطمه چیست ؟ فرمود : با فوت رسول خدا ( صلی الله علیه وآله وسلم) غم واندوه فراوان فاطمه را فرا گرفتکه اندازه آن را خدا می داند . به همین جهت خداوند فرشته ای را نزد فاطمه فرستاد تا با هم سخن شدن با وی غم واندوهش زدوده شود . فاطمه(سلام الله علیها) جریان را به علی(علیه السلام) گزارش کرد علی(علیه السلام) فرمود : هر وقت آمدنش را احساس نمودی و صدایش را شنیدی به من خبر بده. فاطمه آمدن فرشته را به علی(علیه السلام) خبر داد. علی(علیه السلام) آنچه را می شنید می نوشت تا در نهایت همانند کتابی کامل گردید.

سپس امام صادق(علیه السلام) فرمود : در این کتاب ازحلال وحرام چیزی نیست ؛ بلکه آنچه درآن دیده می شود دانش وآگاهی از حوادث واخبار آینده است.

الکافی ، ج‏۱ ،  ص: ۲۴۰ .

مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ ابْنِ رِئَابٍ عَنْ أَبِی عُبَیْدَةَ قَالَ سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع بَعْضُ أَصْحَابِنَا عَنِ الْجَفْرِ … قَالَ فَمُصْحَفُ فَاطِمَةَ (علیها السلام) قَالَ فَسَکَتَ طَوِیلًا ثُمَّ قَالَ إِنَّکُمْ لَتَبْحَثُونَ عَمَّا تُرِیدُونَ وَ عَمَّا لَا تُرِیدُونَ إِنَّ فَاطِمَةَ مَکَثَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله وسلم) خَمْسَةً وَ سَبْعِینَ یَوْماً وَ کَانَ دَخَلَهَا حُزْنٌ شَدِیدٌ عَلَى أَبِیهَا وَ کَانَ جَبْرَئِیلُ (علیه السلام) یَأْتِیهَا فَیُحْسِنُ عَزَاءَهَا عَلَى أَبِیهَا وَ یُطَیِّبُ نَفْسَهَا وَ یُخْبِرُهَا عَنْ أَبِیهَا وَ مَکَانِهِ وَ یُخْبِرُهَا بِمَا یَکُونُ بَعْدَهَا فِی ذُرِّیَّتِهَا وَ کَانَ عَلِیٌّ (علیه السلام) یَکْتُبُ ذَلِکَ فَهَذَا مُصْحَفُ فَاطِمَةَ علیها السلام .

الکافی، ج‏۱، ص: ۲۴۱ .

أبو عبیده می گوید : بعضی از شیعیان از امام صادق علیه السلام سؤالاتی کردند ، از جمله سؤال کردند : مصحف فاطمه چیست ؟ حضرت مدتى سکوت کرد و سپس فرمود : شما از آنچه می خواهید و نمی خواهید بحث می کنید ( یعنى بعضى از پرسش ها به قصد فهمیدن نیست یا به دردت نمی خورد ) فاطمه بعد از پیغمبر صلّى اللَّه علیه و آله هفتاد و پنج روز در دنیا بود و از فراق پدر بسیاراندوهگین بود. جبرئیل علیه السلام محضرش مى‏آمد و او را در مرگ پدر تسلیت می داد و خوشحالش می کرد وغم واندوهش را تخفیف می داد و از احوال و مقام پدرش خبر می داد و سرگذشت اولادش را پس از او برایش می گفت و على علیه السلام آن مطالب را می نوشت که مجموع  آن نوشته‏ها مصحف فاطمه علیها السلام شد.

امکان گفتگوی ملائکه با غیر انبیاء :

اهل تسنن از دیرباز اشکال می‌کنند که چگونه ممکن است که ملائکه با غیر پیامبر صحبت کند ، آیا این مطلب با خاتمیت پیامبر در تعارض نیست ؟

در جواب می‌گوییم : خود علمای اهل سنت از این شبهه جواب داده‌اند . آلوسی مفسر بزرگ اهل سنت بعد از نقل روایتی در همین باره می‌گوید :

والأخبار طافحة برؤیة الصحابة للملک وسماعهم کلامه ، وکفى دلیلا لما نحن فیه قوله سبحانه : * ( إِنَّ الَّذینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَیْهِمُ الْمَلائِکَةُ أَلاَّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتی‏ کُنْتُمْ تُوعَدُون‏ ) * ( فصلت : ۳۰ ) الآیة فإن فیها نزول الملک على غیر الأنبیاء فی الدنیا وتکلیمه إیاه ولم یقل أحد من الناس : إن ذلک یستدعی النبوة وکون ذلک لأن النزول والتکلیم قبیل الموت غیر مفید کما لا یخفى .

تفسیر الآلوسی – الآلوسی – ج ۲۲ – ص ۴۰ .

روایات بسیاری وارد شده که صحابه ملائکه را می‌دیدند و سخن آنان می‌شنیدند . برای اثبات آن ، این دلیل کافی است که خداوند کریم فرموده است : « بى‏تردید کسانى که گفتند : پروردگار ما خدا است سپس [ در میدان عمل بر این حقیقت ‏] استقامت ورزیدند ، فرشتگان بر آنان نازل مى‏شوند [ و مى‏گویند : ] مترسید و اندوهگین نباشید شما را به بهشتى که وعده داده شده اید ، بشارت باد . » این آیه ثابت می‌کند که ملائکه بر غیر انبیاء در دنیا نازل می‌شوند و با آن‌ها سخن می‌گویند ، و کسی هم نگفته است که این سخن گفتن مستلزم نبوت است و ازطرفی این گفتگو از قبیل مرگ است و فایده ای ندارد .

مصافحه با ملائکه :

روایات بسیاری در منابع اهل سنت وارد شده است که اگر انسان آنگونه که خداوند می‌خواهد در این دنیا زندگی کند ، واجبات را انجام داده و از محرمات نیز پرهیز کند ، می‌تواند مستقیماً با ملائکه در ارتباط بوده و با آنان سخن بگوید .

مسلم نیشابوری ،  نقل می‌کند:

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ إِنْ لَوْ تَدُومُونَ عَلَى مَا تَکُونُونَ عِنْدِی وَفِی الذِّکْرِ لَصَافَحَتْکُمْ الْمَلَائِکَةُ… .

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۸ – ص ۹۵ .

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه وآله وسلم فرمود : قسم به خدایی که جانم در دست او است ،‌ اگر شما همان حالتی را که اکنون دارید ، حفظ نمایید و بر آن استقامت ورزید ، ملائکه با شما دست خواهند داد .

البانی ، که وهابیت از او به عنوان «بخاری دوران» تعبیر می‌کنند و بن باز مفتی اعظم عربستان سعودی گفته بود که ایشان را باید امام الحدیث بنامیم ،  این روایت را در صحیح سنن ابن ماجة ، ج۲ ، ص۴۱۵-۴۱۶ و صحیح الجامع الصغیر ، ج۲ ، ص۹۳۱ و ۱۱۹۰ و سلسلة الأحادیث الصحیحة ، ج۴ ، ص۶۰۶ صحیح دانسته است .

و باز در روایت دیگری مسلم نیشابوری می‌نویسد :

لو کانت تکون قلوبکم کما تکون عند الذکر لصافحتکم الملائکة حتى تسلم علیکم فی الطرق .

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۸ – ص ۹۵ .

اگر قلبتان را به همان حالی که در حال راز و نیاز با خداوند دارید ، حفظ کنید ، ملائکه با شما دست خواهند داد ؛ و حتی در راه‌ها به شما سلام خواهند کرد .

از این دو روایت استفاده می‌شود که اگر انسان تقوای الهی را حفظ کرده و دستورات الهی را انجام دهد ، می‌تواند با ملائکه در ارتباط باشد و با آن‌ها گفتگو کند . و فاطمه زهرا سلام الله علیها که قرآن در آیه تطهیر شهادت بر عصمت او داده و طبق نص صریح روایات  صحیح بخاری و مسلم ، سیده زنان اهل بهشت است ، قطعاً دارای این مقام بوده است .

گفتگوی حضرت مریم با ملائکه :

قرآن کریم صراحت دارد که حضرت مریم سلام الله علیها با ملائکه صحبت می کرده ؛ در حالی که او نیز پیامبر نبوده است . خداوند در سوره مریم آیات ۱۶ تا ۲۱ می‌فرماید :

وَ اذْکُرْ فىِ الْکِتَابِ مَرْیمَ‏َ إِذِ انتَبَذَتْ مِنْ أَهْلِهَا مَکاَنًا شَرْقِیًّا . فَاتخََّذَتْ مِن دُونِهِمْ حِجَابًا فَأَرْسَلْنَا إِلَیْهَا رُوحَنَا فَتَمَثَّلَ لَهَا بَشَرًا سَوِیًّا . قَالَتْ إِنىّ‏ِ أَعُوذُ بِالرَّحْمَانِ مِنکَ إِن کُنتَ تَقِیًّا . قَالَ إِنَّمَا أَنَا رَسُولُ رَبِّکِ لِأَهَبَ لَکِ غُلَامًا زَکِیًّا . قَالَتْ أَنىَ‏ یَکُونُ لىِ غُلَامٌ وَ لَمْ یَمْسَسْنىِ بَشَرٌ وَ لَمْ أَکُ بَغِیًّا . قَالَ کَذَالِکِ قَالَ رَبُّکِ هُوَ عَلىَ‏َّ هَینِ‏ٌّ  وَ لِنَجْعَلَهُ ءَایَةً لِّلنَّاسِ وَ رَحْمَةً مِّنَّا  وَ کاَنَ أَمْرًا مَّقْضِیًّا .

و در این کتاب (آسمانى)، مریم را یاد کن، آن هنگام که از خانواده‏اش جدا شد، و در ناحیه شرقى (بیت المقدس) قرار گرفت‏ . و میان خود و آنان حجابى افکند (تا خلوتگاهش از هر نظر براى عبادت آماده باشد). در این هنگام، ما روح خود را بسوى او فرستادیم و او در شکل انسانى بى‏عیب و نقص، بر مریم ظاهر شد ! . او (سخت ترسید و) گفت: «من از شرّ تو، به خداى رحمان پناه مى‏برم اگر پرهیزگارى! . گفت: «من فرستاده پروردگار توام (آمده‏ام) تا پسر پاکیزه‏اى به تو ببخشم!» . گفت: «چگونه ممکن است فرزندى براى من باشد؟! در حالى که تا کنون انسانى با من تماس نداشته، و زن آلوده‏اى هم نبوده‏ام!» . گفت: «مطلب همین است! پروردگارت فرموده: این کار بر من آسان است! (ما او را مى‏آفرینیم، تا قدرت خویش را آشکار سازیم) و او را براى مردم نشانه‏اى قرار دهیم و رحمتى باشد از سوى ما! و این امرى است پایان یافته (و جاى گفتگو ندارد)!» .

وقتی حضرت مریم سلام الله علیها بتواند با ملائکه در ارتباط باشد ، فاطمه زهرا سلام الله علیها که سیده تمامی زنان اهل بهشت و از جمله مریم بنت عمران است ، می‌تواند با ملائکه در ارتباط باشد .

سلام ملائکه به عمران بن حصین :

از روایات اهل سنت استفاده می‌شود که ملائکه با برخی از صحابه سلام و علیک داشته ، با آن‌ها مصافحه کرده اندو آن‌ها نیز ملائکه را با چشمان خود دیده‌اند . مسلم نیشابوری در صحیحش به نقل از عمران بن حصین می‌نویسد :

وَقَدْ کَانَ یُسَلَّمُ عَلَیَّ حَتَّى اکْتَوَیْتُ فَتُرِکْتُ ثُمَّ تَرَکْتُ الْکَیَّ فَعَادَ .

صحیح مسلم – مسلم النیسابوری – ج ۴ – ص ۴۸ .

فرشته بر من سلام می کرد تا این که آلوده به گناه غیبت وعدم کنترل زبان شدم و او را نمی دیدم پس از آن که دست از این گناه کشیدم دوباره تماس بر قرار شد .

ابن حجر عسقلانی در ترجمه عمران بن حصین می‌نویسد :

عمران بن حصین … وکانت الملائکة تصافحه … .

تهذیب التهذیب – ابن حجر – ج ۸ – ص ۱۱۲٫

عمران بن حصین کسی بود که ملائکه با او دست می‌دادند .

همچنین ذهبی در ترجمه وی می‌نویسد :

عمران بن حصین … وکان ممن یسلم علیه الملائکة .

تذکرة الحفاظ – الذهبی – ج ۱ – ص ۲۹ .

عمران بن حصین از کسانی بود که ملائکه بر او سلام می کردند .

از این احادیث استفاده می‌شود که جمعی از صحابه توانسته‌اند با ملائکه ارتباط برقرار کرده ، آن‌ها را دیده و ملائکه به آن‌ها سلام می کرده‌اند . وقتی افرادی مثل عمران بن حصین که قطعاً مقام آن‌ها از مقام ا میر المؤمنین و سیده زنان اهل بهشت علیهما السلام پایین تر است ، بتوانند کلام ملائکه را بشنوند و با آن ها ارتباط برقرار کنند ، چه انگیزه‌ای وجود دارد که اهل سنت اصرار بر انکار آن در حق امیر المؤمنین و صدیقه طاهره دارند ؟ آیا انکار آن در حق امیر المؤمنین و فاطمه زهرا علیهما السلام ، طعن آشکار به خاندان رسالت نیست ؟

سخن گفتن حذیفه با ملائکه :

روایات بسیاری در کتاب‌های اهل سنت وجود دارد که برخی از صحابه کلام ملائکه را شنیده‌ و با آن‌ها صحبت کرده‌اند . احمد بن حنبل استاد بخاری و مسلم در مسندش می‌نویسد :

عَنْ حُذَیْفَةَ بْنِ الْیَمَانٍِ أَنَّهُ أَتَى النَّبِیَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بَیْنَمَا أَنَا أُصَلِّی إِذْ سَمِعْتُ مُتَکَلِّمًا یَقُولُ اللَّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ کُلُّهُ وَلَکَ الْمُلْکُ کُلُّهُ بِیَدِکَ الْخَیْرُ کُلُّهُ إِلَیْکَ یُرْجَعُ الْأَمْرُ کُلُّهُ عَلَانِیَتُهُ وَسِرُّهُ فَأَهْلٌ أَنْ تُحْمَدَ إِنَّکَ عَلَى کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی جَمِیعَ مَا مَضَى مِنْ ذَنْبِی وَاعْصِمْنِی فِیمَا بَقِیَ مِنْ عُمْرِی وَارْزُقْنِی عَمَلًا زَاکِیًا تَرْضَى بِهِ عَنِّی فَقَالَ النَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ ذَاکَ مَلَکٌ أَتَاکَ یُعَلِّمُکَ تَحْمِیدَ رَبِّکَ .

مسند احمد – الإمام احمد بن حنبل – ج ۵ – ص ۳۹۵ – ۳۹۶ .

نقل شده است که روزی حذیفه نزد نبی مکرم اسلام صلی الله علیه وآله وسلم آمد وعرض کرد : من در حال نماز بودم ، شنیدم که گوینده ای می‌گفت : اللهم لک الحمد … . پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله وسلم فرمود : آن شخص ملکی بوده که آمده به شما یاد دهد چگونه خداوند را حمد و سپاس بگویید .

سخن گفتن جبرئیل با ابی بن کعب :

همچنین آلوسی مفسر معروف اهل سنت در تفسیرش می‌نویسد :

وأخرج ابن أبی الدنیا فی کتاب الذکر عن أنس قال : قال أبی بن کعب لأدخلن المسجد فلأصلین ولأحمدن الله تعالى بمحامد لم یحمده بها أحد فلما صلى وجلس لیحمد الله تعالى ویثنى علیه إذا هو بصوت عال من خلف یقول : اللهم لک الحمد کله ولک الملک کله وبیدک الخیر کله وإلیک یرجع الأمر کله علانیته وسره لک الحمد إنک على کل شیء قدیر اغفر لی ما مضى من ذنوبی واعصمنی فیما بقی من عمری وارزقنی أعمالا زاکیة ترضى بها عنی وتب علی فأتى رسول الله صلى الله علیه وسلم فقص علیه فقال : ذاک جبریل علیه السلام .

تفسیر الآلوسی – الآلوسی – ج ۲۲ – ص ۴۰ .

عمر بن خطاب صدای جبرئیل را می شنید !

از همه این‌ها گذشته بسیاری از علمای اهل سنت یکی از فضائل عمر بن الخطاب را شنیدن اذان از جبرئیل علیه السلام ذکر و آن را با آب و تاب فراوان نقل کرده‌اند . حارث بن أبی اسامه در مسندش می نویسد :

أول من أذن بالصلاة جبریل فی سماء الدنیا فسمعه عمر وبلال فسبق عمر بلالا فأخبر النبی صلى الله علیه وسلم ثم جاء بلال فقال له سبقک بها عمر .

بغیة الباحث عن زوائد مسند الحارث – الحارث بن أبی أسامة – ص ۵۱ و فتح الباری – ابن حجر – ج ۲ – ص ۶۳ و عمدة القاری – العینی – ج ۵ – ص ۱۰۷ و تنویر الحلک – جلال الدین السیوطی – ص ۲۳ و السیرة الحلبیة – الحلبی – ج ۲ – ص ۳۰۲ و …

نخستین کسی که در آسمان دنیا اذان گفت ، جبرئیل بود و عمر بن الخطاب و بلال آن را شنیدند !! عمر پیش دستی کرد و زودتر به پیامبر خبر داد ، بعد از او بلال آمد ، پیامبر فرمود : عمر زودتر از شما خبر داده است .

جالب این است که ابن حجر عسقلانی و عینی بعد از نقل حدیث هیچ حاشیه‌ای نمی‌زنند . سرّش این است که وقتی بحث فضائل عمر بن الخطاب باشد ، آن‌ها چشم و گوش بسته تمام آن چه را که نقل می‌شود می‌پذیرند ؛ اما اگر کسی عین همان را برای امیر المؤمنین و یا صدیقه طاهره علیهما السلام نقل کند ، فوراً او را متهم به کفر و غلو می‌کنند ، روایات او را نمی‌پذیرند و… .

اگر عمر بن الخطاب می‌توانست صدای جبرئیل را بشنود ، چه استبعادی دارد که فاطمه زهرا و امیرالمؤمنین علیه السلام نیز آن را شنیده باشند ؟ .

عمر بن خطاب ، با ملائکه گفتگو می‌کرد :

محمد بن اسماعیل بخاری در صحیحش می‌نویسد :

عَنْ أَبِی هُرَیْرَةَ قَالَ قَالَ النَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ کَانَ فِیمَنْ کَانَ قَبْلَکُمْ مِنْ بَنِی إِسْرَائِیلَ رِجَالٌ یُکَلَّمُونَ مِنْ غَیْرِ أَنْ یَکُونُوا أَنْبِیَاءَ فَإِنْ یَکُنْ مِنْ أُمَّتِی مِنْهُمْ أَحَدٌ فَعُمَر .

صحیح البخاری – البخاری – ج ۴ – ص ۲۰۰ .

أبوهریره گوید که پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله وسلم فرمود : به درستی که پیش از شما در میان بنی اسرائیل کسانی بودند که با ملائکه سخن می‌گفتند ؛ با این که پیامبر نبودند ، اگر در امت من چنین کسی باشد ، آن شخص عمر بن الخطاب است .

قسطلانی ، عالم معروف اهل سنت در شرح این روایت می‌نویسد :

لیس قوله ” فإن یکن ” للتردید بل للتأکید کقولک : إن یکن لی صدیق ففلان . إذ المراد اختصاصه بکمال الصداقة لا نفی الأصدقاء ، وإذا ثبت أن هذا وجد فی غیر الأمة المفضولة فوجوده فی هذه الأمة الفاضلة أحرى .

إرشاد الساری شرح صحیح البخاری ، ج۶ ، ص ۹۹ .

این که پیامبر اسلام فرمود : ” فإن یکن = اگر باشد ” برای این نیست که بگوید عمر با ملائکه صحبت نمی‌کرده ؛ بلکه تأکید می‌کند که او حتماً این چنین بوده است . مثل این که شخصی بگوید : اگر من دوستی داشتم ، فلانی بود که در این صورت مراد وی این است که این شخص بهترین دوست من است نه این که من دوستی ندارم .

ونیز وقتی ثابت شود که در امت‌های گذشته چنین چیزی دیده شده ، در امت اسلامی که از امت‌های دیگر برتر است ، به طریق اولی یافت خواهد شد .

از این گذشته ، برخی از علمای اهل سنت تصریح کرده‌اند که عمر با ملائکه گفتگو می‌کرد . ابن عساکر در تاریخ مدینه دمشق و متقی هندی در کنز العمال می‌نویسند :

قال الشعبی إن لکل أمة محدثا وإن محدث هذه الأمة عمر بن الخطاب .

تاریخ مدینة دمشق – ابن عساکر – ج ۴۴ – ص ۹۵ و کنز العمال – المتقی الهندی – ج ۱۲ – ص ۶۰۰ .

شعبی گفته است که هر امتی محدَّث (کسی که با ملائکه صحبت می‌کند) داشته است و محدث این امت عمر بن الخطاب است .

وقتی عمر بن الخطاب که تا سال هشتم بعثت هنوز مسلمان نشده بود و در صف مشرکین قرار داشت و در برابر اسلام موضع می‌گرفت ؛ تا جایی که بسیاری از مشرکین از ترس او نمی‌توانستند اسلام بیاورند ، بتواند با ملائکه هم سخن شود ، چرا امیر المؤمنین علی بن أبی طالب و فاطمه زهرا سلام الله علیهما ، که حتی لحظه‌ای به خدا شرک نورزیده‌اند ، نتوانند با ملائکه این رابطه را داشته باشند ؟

در ابتدا طرح دو سؤال ضروری به نظر می رسد:

۱٫ آیا هر نامی که بر اشخاص مختلف؛ حتی فرزندان پیامبران و پیشوایان؛ نهاده می­شود، لزوماً باید دلیل خاصی داشته و نشانگر ابعاد وجودی صاحب آن نام باشد؟

۲٫ آیا انتخاب نام فاطمه برای دختر پیامبر اکرم(ص)، دلیل خاصی داشته ­است و این نام، بیانگر چه موضوعی می­باشد؟

در ارتباط با بخش اول، باید گفت که از پیشوایان ما منقول است که انتخاب نام خوب و مناسب برای فرزند، اولین نیکی به او می­باشد[۱]و طبیعی است که والدین؛ با سلیقه­های متفاوت خود؛ نام های مختلفی را برای فرزندان انتخاب ­نمایند و دین اسلام، اگرچه توصیه­های گوناگونی در این ارتباط بیان نموده، امّا این سفارشات، جنبۀ الزامی نداشته و اشخاص مجازند؛ به شرط نداشتن مفهوم شرک­آلود و ضد ارزش؛ هر نام مورد علاقۀ خود را بر فرزندان خود بگذارند.[۲] در همین راستا، پیامبر اکرم(ص)، بعد از ثبات دین اسلام و گسترش آن، این سیاست را دنبال ننمود تا اسامی تمام یاران خود را تغییر داده و لزوماً نام جدیدی برای آنان برگزیند که نشانگر ایمان و اسلام آنان باشد. وجود نام هایی؛ مانند عمار و مصعب و مقداد و … در میان یاران پیامبر؛ که مفهوم دینی در آنها وجود نداشت؛ این موضوع را تأیید می­نماید، البته روایات بسیاری وجود دارند که ایشان، تنها آن دستۀ از اسامی را تغییر می­دادند که یا دلالت بر شرک و بت­پرستی می­نمودند و یا معانی ناپسندی داشتند[۳]. البته، با وجود آزاد بودن اشخاص در انتخاب نام، سزاوار است که انتخاب بهتری داشته و نام مناسب­تری­ را برگزینند و به سفارشات پیشوایان در این زمینه عمل نمایند که به یکی از آنها اشاره می­نماییم:

امام باقر(ع) می­فرمایند: راست­ترین اسامی آن است که بر بندگی دلالت نماید و بهترین آنها اسامی انبیاء است.[۴]

آن چه بیان شد، تحلیلی مختصر در مورد کلیّت نامگذاری بود، اما برخی از نام ها، همانند نام مقدس “فاطمه”؛ که خداوند آن را انتخاب نموده و به پیامبر(ص) الهام فرمود، باید با نام های دیگر متفاوت بوده و به نحوی، گوشه­ای از ابعاد شخصیتی صاحب آن نام را در خود جای داده باشد، البته نیازی نیست که چنین نامی، منحصر در شخص مورد نظر بوده و سابقۀ قبلی نداشته و یا این که انتخاب آن برای دیگران ممنوع باشد.

نام فاطمه (س) از ریشۀ “فطم” به معنای کنده­شدن و جدا شدن می­آید.[۵]

حال چرا دختر پیامبر(ص) بدین اسم، نامیده­شد؟ روایات مختلفی در بارۀ این موضوع وارد شده­است و با وجود این که هر کدام از آنها به یک جنبۀ از دلایل می­پردازد، ولی با مروری در همۀ آنها، تعارضی در مفاد آنها نمی­یابیم، بلکه هر کدام از این روایات، به نوعی مکمّل روایات دیگر می­باشند. بر همین اساس، تعدادی از این روایات را جهت اطلاع نقل می­نماییم:

الف. یونس بن ظبیان روایت می­نماید که امام صادق(ع) از من پرسید: آیا می­دانی که تفسیر فاطمه چیست؟ گفتم: مولای من! خودتان تفسیرش را بفرمایید. ایشان فرمودند: فاطمه (س) از هرگونه بدی و زشتی جدا شده­بود (فطمت من الشر) و اگر مولی علی(ع) با او ازدواج نمی­نمود، از ابتدای خلقت، هیچ شخص هم­تراز و صلاحیت­داری برای ازدواج با او پیدا نمی­شد[۶]!

ب. امام رضا(ع) به نقل از پدرانشان از پیامبر اکرم(ص) روایت می­نمایند که ایشان فرمودند: به این دلیل اسم دخترم را “فاطمه” انتخاب نمودم، چون خداوند او و دوستانش را از آتش جهنم جدا نموده­است.[۷]

ج. امام باقر(ع) می­فرمایند:زمانی که فاطمه (س) پا به دنیا گذاشت، خداوند به فرشته­ای وحی نمود تا نام فاطمه را در زبان پیامبر(ص) جاری نماید، سپس خداوند، خطاب به فاطمه (س) فرمود که من تو را با علم و دانش پرورش داده و از هرگونه پلیدی جدا نمودم[۸]. و … .

در پایان، باید بدانیم که دختر گرامی پیامبر(ص) که طبق نقل تمام مسلمانان؛ چه شیعه و چه اهل سنت؛ پاره­ای از تن ایشان بوده و آزار و اذیت ایشان، همانند آزار پیامبر(ص) می­باشد[۹]، سزاوار انتخاب نام مناسبی بوده، تا گوشه­ای از شخصیت و ابعاد معنوی این بانوی بزرگوار، با کمک این نام، به جهانیان معرفی شود. بر همین اساس، معتقدیم که خداوند، این نام مبارک را برای ایشان برگزیده است.

اسامی و القاب حضرت فاطمه (س)

برخی از اسامی و القاب آن حضرت چنین است:

الْبَتُولُ، الْحَصَانُ، الْحُرَّةُ، السَّیِّدَةُ، الْعَذْرَاءُ، الزَّهْرَاءُ، الْحَوْرَاءُ، الْمُبَارَکَةُ، الطَّاهِرَةُ، الزَّکِیَّةُ، الرَّاضِیَةُ، الْمَرْضِیَّةُ، الْمُحَدَّثَةُ، مَرْیَمُ الْکُبْرَى، الصِّدِّیقَةُ الْکُبْرَى.[۱۰]

در زیارت آن حضرت چنین می خوانیم:

السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ نَبِیِّ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ حَبِیبِ اللَّهِ، السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ خَلِیلِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ صَفِیِّ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ أَمِینِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ خَیْرِ خَلْقِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ أَفْضَلِ أَنْبِیَاءِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا بِنْتَ خَیْرِ الْبَرِیَّةِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا سَیِّدَةَ نِسَاءِ الْعَالَمِینَ مِنَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا زَوْجَةَ وَلِیِّ اللَّهِ وَ خَیْرِ خَلْقِهِ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا أُمَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا أُمَّ الْمُؤْمِنِینَ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الصِّدِّیقَةُ الشَّهِیدَةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الرَّضِیَّةُ الْمَرْضِیَّةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الصَّادِقَةُ الرَّشِیدَةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْفَاضِلَةُ الزَّکِیَّةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْحَوْرَاءُ الْإِنْسِیَّةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا التَّقِیَّةُ النَّقِیَّةُ السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْمُحَدَّثَةُ الْعَلِیمَةُ السَّلَامُ‏ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْمَعْصُومَةُ الْمَظْلُومَةُ، السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الطَّاهِرَةُ الْمُطَهَّرَةُ، السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْمُضْطَهَدَةُ الْمَغْصُوبَةُ، السَّلَامُ عَلَیْکِ أَیَّتُهَا الْغَرَّاءُ الزَّهْرَاءُ، السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا فَاطِمَةُ بِنْتَ مُحَمَّد.[۱۱]

امّ أبیها و بتول بودن فاطمه(س)

یکی از کنیه های فاطمه (س) “أم أبیها” و از لقب های آن حضرت “بتول” است.

” أم أبیها “به معنای “مادر پدرش” لقبی است که رسول اکرم (ص) به دختر خود دادند. چه این که پیامبر (ص) در خردسالی مادر را از دست داد و سراسر عمر عزیزش را به سختی گذراند و تا قبل از ازدواج با حضرت خدیجه و حتی پس از آن، پیوسته مورد آزار مشرکان بود. در این موارد دختر عزیزش فاطمه، با این که کودکی بیش نبود چون پروانه به گرد شمع وجود پدر می گشت و هیچ گاه از او جدا نمی شد و در رفع اندوه او آن چه می توانست می کوشید و از پدر دلجویی می کرد. چون رسول خدا(ص) دلسوزی وی را می دید اشک می ریخت و می فرمود: او مادر پدرش است.

این کنیه را شیعه و سنی نقل کرده و در معنای آن وجوهی بیان نموده اند. در میان معانی آن علاوه بر آن چه بیان شد، شاید بهترین وجه این باشد که: «امّ» در لغت به معنای مقصود و هدف نیز آمده است و چون فاطمه ثمره درخت نبوت و حاصل عمر حضرت ختمی مرتبت بود او را امّ ابیها گفتند. او بود که مقصود حقیقی و هدف و ثمره واقعی زندگانی پیغمبر بود.

بتول از ریشه “بتل” به معناى قطع است و دارای معانی متعددی است :

۱٫ بتول به زنی گفته می شود که نسبت به مردان هیچ گونه میل و شهوتی نداشته باشد.[۱۲]

۲٫ بتول به زنی گفته می شود که با زنان دیگر تفاوت های اساسی داشته باشند. در بعض از منابع آمده است:” مریم و فاطمه را از آن جهت بتول گفته‏اند که از جهت فضل و دین و حسب، غیر از زنان زمان خود بودند.

۳٫ بتول به کسی گفته می شود که از علائق مادی و دنیوی بر کنار باشد. حضرت مریم و فاطمه را بتول گفته‏اند به دلیل این که ایشان از دنیا قطع علاقه نموده متوجه خداوند تعالى گردیده‏اند.[۱۳]

۴٫ بتول به زنی گفته می شود که خون حیض نبیند. و علت این که به حضرت زهرا (ع) لقب” بتول” داده شد این است که آن حضرت هیچ گاه حائض نمی شدند.

شیخ صدوق از حضرت على (ع) روایت کرده که از رسول خدا (ص) سؤال شد: اى رسول خدا بتول یعنى چه؟ از شما شنیده‏ایم که گفته‏اید مریم و فاطمه هر دو بتول هستند. پیامبر فرمود: بتول آن زنى را می گویند که حیض نمى‏شود؛ زیرا حیض براى دختران انبیا ناپسند است.[۱۴]

هم چنین در روایتی از امام باقر (ع) از پدرانش نقل شده که فرمودند: فاطمه (ع) دختر پیامبر (ص) طاهره نامیده شد؛ زیرا آن حضرت از هر نوع پلیدی پاک است و هیچ وقت خون حیض و نفاس ندیده است.[۱۵]

اما چنین حالتی مخصوص فاطمه (س) نیست، بلکه براساس آیۀ شریفه (آل عمران، ۴۲) و روایاتی از شیعه و سنی و تفاسیری که درشأن نزول آیه وارد شده، حضرت مریم نیز هرگز خون حیض ندیده است[۱۶] و خداوند متعال آن را به عنوان فضیلت برای مریم (س) بیان می کند.

هم چنین بر اساس روایاتی که وارد شده تمام دختران پیامبران نیز این گونه بودند؛ پیامبر (ص) می فرماید: حیض براى دختران انبیا ناپسند است.[۱۷]

اما این که یک ویژگی خلاف متعارف، نمی تواند ارزش باشد.! باید گفت همیشه این طور نیست و در بسیاری از موارد داشتن ویژگی های غیر متعارف و خارق العاده یک ارزش بزرگ به حساب می آید. حضرت عیسی در روزهای نخستین تولد که در گهواره زبان گشود و گفت:” إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنی‏ نَبِیًّا وَ جَعَلَنی‏ مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ وَ أَوْصانی‏ بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ ما دُمْتُ حَیًّا وَ بَرَّا بِوَالِدَتىِ وَ لَمْ یجَْعَلْنىِ جَبَّارًا شَقِیًّا وَ السَّلَامُ عَلىَ‏َّ یَوْمَ وُلِدتُّ وَ یَوْمَ أَمُوتُ وَ یَوْمَ أُبْعَثُ حَیًّا”[۱۸]یعنی:” من بنده خدایم او کتاب (آسمانى) به من داده و مرا پیامبر قرار داده است! و مرا- هر جا که باشم- وجودى پربرکت قرار داده و تا زمانى که زنده‏ام، مرا به نماز و زکات توصیه کرده است! و مرا نسبت به مادرم نیکوکار قرار داده و جبّار و شقى قرار نداده است! و سلام (خدا) بر من، در آن روز که متولّد شدم، و در آن روز که مى‏میرم، و آن روز که زنده برانگیخته خواهم شد!”

با این که چنین سخن گفتنی بر خلاف روال طبیعی و عادی است، اما از معجزات بزرگ آن حضرت و فضیلت بزرگی برای آن حضرت است و با این کار دامن مادر خود را از اتهام بدخواهان پاک نمود.

بنابر این گرچه ندیدن حیض برای زنانی که در موقعیت حیض دیدن هستند ممکن است یک بیماری بسیار خطرناک باشد و موجب ضررهایی به آنها شود، اما با توجه به قدرت و حکمت خداوند متعال در جلوگیری از ضررهای آنان برای زنانی که خداوند به صورت خاص اراده کرده است تا آنان چنین خونی را نبینند یک امتیاز بزرگ است؛ زیرا زنان در ایامّی مشخص به خاطر عذری (مانند حیض) نمی توانند نماز بخوانند، روزه بگیرند ، وارد مسجد الحرام و مسجد النبی شوند، در مساجد توقف کنند، الفاظ و کلمات قرآن را لمس کنند و… اما حضرت زهرا (س) به علت عنایت و توجه خاصّ خداوند چنین محدودیت هایی ندارند.

ابعاد شخصیت حضرت فاطمه (س)

پیرامون شخصیت وجودی و مقام معنوی فاطمه زهرا (س) بسی کتاب ها نگاشته شده و سخن های فراوانی بیان شده است، اما اگر هزاران برابر آن نیز از قلمرو ذهن و اندیشه بشر به درآید و صورت گفتار یا نوشتار پذیرد، باز قطره ای باشد از اقیانوس بی کرانۀ فضیلت های حضرتش.[۱۹] ما در این مقال با اعتراف به عجز خود در این مجال، تنها به ذکر قطره ای از آن دریای بی کران می پردازیم؛ چرا که گفته اند:

آب دریا را اگر نتوان کشید               هم به قدر تشنگی باید چشید.

در آسمان معرفت حضرت زهرا (س)، برترین اندیشه های بشری، حیران و تیز پروازترین عقل ها، سرگردان اند. برای دست یابی به ساحل دریای معرفت او باید به سراغ احادیث معصومین (ع) رفت. بنابر روایات متعدد و معتبری که از ائمه طاهرین (ع) رسیده، حقیقت لیلة القدر به وجود مقدس فاطمه زهرا (س) تفسیر شده است؛ چرا که لیلةالقدر ظرف نزول قرآن صامت است و فاطمه (س)، ظرف نزول یازده قرآن ناطق و انسان های به تکامل و فعلیت رسیده یعنی ائمه اطهار (ع) است.[۲۰]

مقام حضرت صدیقه کبری (س) آنچنان والا است که رضایت و خشم حضرتش معیار رضایت و خشم پیامبر گرامی اسلام و رضایت و خشم کبریایی قرار گرفته است. چنان که در حدیثی پیامبر اکرم (ص) فرمودند: “فاطمه (س)، پاره تن من است، هر کس او را مسرور گرداند مرا مسرور کرده است و هر کس مرا مسرور گرداند خدا را مسرور کرده است و هر کس او را اذیت کند مرا اذیت کرده است و هر کس مرا اذیت کند خدا را اذیت کرده است. نیز فاطمه (س)، عزیزترین مردم در نزد من است.[۲۱] همچنین پیامبر گرامی اسلام در حدیثی فرمودند: “مریم سرور زنان زمانه خویش بود، اما دخترم فاطمه (س)، سرور همه زنان جهان، از آغاز تا فرجام آن است.[۲۲]  در حدیثی دیگر فرمودند: «فرشته ای بر من نازل شد و به من بشارت داد که فاطمه (س) سرور همۀ زنان اهل بهشت و نیز سرآمد همۀ بانوان است.[۲۳] بدین ترتیب فضیلت و سروری فاطمه (س)، بر مریم و زنان صالحه ای همچون آسیه ثابت می گردد. آری، مقام و منزلت زهرای مرضیه (س)، نه تنها بسی والاتر از مقام آسیه و مریم است که اوج افتخار آنان، توفیق خدمت گزاری آستان حضرت خدیجه کبری (س) به هنگام وضع حمل فاطمه زهرا (س) است.[۲۴]

از ابعاد کرامتی حضرت زهرا (س) می توان به پارسایی و قناعت به ثروتی اندک و امکاناتی ناچیز، در عین امکان بهره مندی از بالاترین امکانات را اشاره کرد؛ چرا که او دختر پیامبر اسلام (ص) است و آن حضرت مزرعه با ارزشی همچون “فدک” را به ایشان بخشیدند[۲۵] که در آمد خوبی داشت. همچنین شوهرشان حضرت علی (ع) از محل کار و تلاش خود در آمد قابل توجهی داشتند و حضرت می توانستند زندگی مرفهی برای خود و همسر و فرزندان خود فراهم آورند، اما همۀ در آمد خود را صرف نیازمندان می کردند و  خود به یک زندگی بسیار سخت و پر مشقت اکتفا می نمودند.

بُعد دیگر شخصیت آن حضرت، بعد انفاق و ایثار است. داستان بخشیدن لباس عروسی خود، آن هم در شب عروسی بسیار معروف است و جریان ایثار غذا و طعام خود در عین نیازمندی به مسکین و یتیم و اسیر در مدت سه شب پی در پی، در قرآن مجید سورۀ دهر (انسان) آمده است.

یکی دیگر از ابعاد کرامتی حضرت زهرا (س) عبادات آن حضرت است، عبادت فاطمه از لحاظ کمیت، تا بدان حد گسترده است که در لحظه لحظه زندگی او حضور و ظهور دارد. رفتار او، گفتار او، نگاه او، تلاش او، نفس کشیدن او در هر لحظه شب و روز، عبادت بود.[۲۶] او هر شب بعد از خوابانیدن بچه ها و فراغت از دیگر وظایف خانه داری، بر سجاده عبادت به نماز می ایستاد، تا جایی که پاهای مبارکش متورم می شد.[۲۷] عبادات آن حضرت چنان بی مانند است که درخشندگی نور آن باعث حیرت و لذت ملائکه مقرب الاهی می گردد، تا جایی که هفتاد هزار فرشته از فرشتگان مقرب الاهی همگی بر او سلام و تحیت می فرستند.[۲۸]

یکی از افتخارات شیعه صحیفه فاطمیه است. شیعه معتقد است این کتاب شریف الهام شده از جانب خداوند تعالی به زهرای مرضیه است.[۲۹]

حیا، عفت و حجاب حضرت زهرا (س): جلوه هایی بسیار زیبا و دیدنی از رفتار و گفتار فاطمه زهرا (س) در عرصه حجاب و عفاف گزارش شده است که می باید سرمشق دختران و زنان ما در زندگی قرار گیرد. روزی پیامبر اکرم (ص) از جمع مسلمانان حاضر در مسجد سؤال کردند: چه روش و سیره ای برای زندگانی بانوان بهتر است؟ حضرت زهرا (س) به واسطه سلمان – که خود را عاجز از جواب این سؤال می دانست و به همین دلیل به خانه حضرت زهرا (س)، خود را رسانیده بود- فرمودند: “برای زنان بهتر است که مردان نامحرم را نبینند و مردان نامحرم نیز ایشان را نبینند”.[۳۰]

در آخر به یکی از ضروری ترین عرصه هایی که در آن بایستی به فاطمه زهرا (س) اقتدا نمود، اشاره ای داشته باشیم و آن عرصه دفاع از حریم امامت و ولایت می باشد؛ چرا که او در دورۀ کوتاه زندگانی خویش پس از هجران رسول خدا (ص) زیباترین جلوه پاسداری از حریم ولایت را به تصویر کشانید.[۳۱] فاطمه (س) مردم زمانه خویش را خوب می شناخت و می دانست آنان لیاقت عبرت پذیری از سخنان او و جسارت قیام به همراه او را ندارند، اما می خواست برای آیندگان، ضلالت را رسوا، حقیقت را برملا و حجت را تمام نماید، چنان که فرمود: “اما می دانم که خوارید و در چنگال زبونی گرفتار. یاری نکردن وجودتان را فرا گرفته و ابر بی وفایی بر قلوبتان سایه گسترده. چه کنم که دلم خون است و باز داشتن زبان شکایت از طاقت بیرون”.[۳۲]

فاطمه (س)، در قیام پر حماسه فرهنگی اش، لحظه ای از افشاگری و روشن گری های هدایت بخش خویش دست برنداشت تا به همه مسلمانان طول تاریخ بفهماند که سکوت در مقابل مهاجمان فرهنگی پذیرفتنی نیست. حضرت زهرا (س) در مقابل بدعت و تحریف اسلام، آرام ننشست،که برخاست، جوشید و خروشید، افشاگری نمود و روشنگری کرد؛ چرا که با الهام الاهی و تحدیث جبرئیل از آینده خبر داشت و می دانست این روشنگری ها، عاقبت دل های لایقی خواهد یافت و نقش بی نظیری را در به ثمر رسانی امامت و محقق سازی هدف خلقت ایفا خواهد نمود.[۳۳]

برای اطلاع بیشتر به منابع زیر مراجعه فرمایید:

۱٫ جامی از زلال کوثر، مصباح یزدی، محمد تقی.

۲٫ فاطمه زهرا از ولادت تا شهادت، قزوینی، سید محمد کاظم.

۳٫ حماسه کوثر یه شرح مبارزات یگانه دخت پیامبر گرامی اسلام، حضرت فاطمه زهرا (س)، زجاجی کاشانی، مجید.

معنای حدیث لولا فاطمه

روایات در مورد مقام و منزلت حضرت فاطمه بسیار است و مضامین برخی از این روایات حاکی از مقاماتی منحصر به فرد و حیرت آور در مورد ایشان است. بر اساس روایات، یکی از معانی فاطمه به معنای کسی است که مردم  توان رسیدن به معرفت او را ندارند و دستشان از شناخت او کوتاه است.[۳۴] گو این که سرّ مخفی خداوند نیز در فاطمه نهان است و شناخت خدا و عرفان حق رابطه تنگاتنگی با شناخت حضرت فاطمه دارد هم چنان که فاطمیت هم صفت امتناع از شناخت و در حجاب بودن و مقیم حرم الاهی بودن را تداعی می کند.

می دانیم که حضرت فاطمه (س) نه پیامبر بود و نه امام پس باید این گوهره ای که باعث شد از چنین جایگاهی در عالم برخوردار باشد غیر از نبوت و امامت باشد. این گوهرۀ قدسی را هر چه بنامیم مسلم است که به کنه معرفت آن باز هم نخواهیم رسید، اما در عالمِ عبارت، می توان از آن به گوهرۀ عبودت تعبیر کرد. عبد بودن به معنای واقعی کلمه؛ یعنی از خود هیچ نداشتن و همگی خدا شدن، پس عبد خدا آینه خدا است. از همین روی است که امام صادق (ع) در مورد حقیقت عبودیت می فرماید: عبودیت گوهره ای است که کنه آن ربوبیت است.[۳۵] این گوهره همان گوهر گمشده انسان و همان سر الاسرار عرفان است.

در روایتی دیگر آمده است که شناخت فاطمه همان شناخت شب قدر است[۳۶] و غایت همه عارفان درک حقیقت شب قدر است و عارف واصل کسی است که شاهد بر واقعه نزول قرآن در شب قدر باشد.

از طرفی امام در مقام باطنی خود صاحب مقام قرآن ناطق است؛ یعنی سر امامت مربوط به دریافت حقیقت غیبی قرآن است و این گونه است که ذات امامت نیز رابطه خاصی با حقیقت حضرت فاطمه (س) دارد.

آن چه برای عموم مردم آشکار می شود مقام نبوت است و امامت به عنوان کمال دین به واسطۀ نبوت ابلاغ می شود و گروهی خاص آن را در می یابند و آن چه از مقام  امامت نیز که مصون از شناخت اغیار باقی می ماند (مگر برای محرمان سرّ خدا) همان سر ّ وجود فاطمه است که در نقاب عصمت و غیرت الاهی مخفی مانده است.

پس امامت سر نهان نبوت است و جوهره عبودت هم سر نهان امامت است، اما نکته در این جا است که این سه مرتبه و مقام در وجود پیامبر اسلام در وحدت کامل و در حد کمال حضور دارند. این است که مقام خود پیامبر (ص) از معصومان دیگر (ع) بالاتر است با این حال مقام امامت محمدی در علی (ع) و مقام عبودیت هم در حضرت فاطمه (س) تجلی یافته و به عنوان مشخصۀ اصلی آشکار شده است. به این ترتیب در مورد سیر ظهور حقیقت وجودی حضرت محمد(ص) باید گفت که مقام عبودیت از مقام نبوت و امامت برتر است و از همین روی آن چه در وجود حضرت فاطمه محقق شده است نهایی ترین مقام برای یک انسان است که غایت نبوت و امامت محسوب می شود.

حدیث «لولا فاطمه»

مجموعه روایاتی که در مورد مقام و منزلت حضرت فاطمه (س) از جانب پیامبر و سایر معصومان نقل شده هم چنین احادیث قدسی بسیار زیادی که در مورد آن حضرت در ضمن سخنان قدسی خداوند آمده است[۳۷] خود به خود به مضمون مطالب پیشین دلالت دارد، اما آن چه به صراحت به مقام خاصی در مورد حضرت فاطمه اشاره دارد و برخی از علما آن را در کتب خود آورده اند این حدیث قدسی در مقام خطاب به پیامبر اسلام است که:

« لولاک لما خلقت الافلاک . و لولا علی لما خلقتک . و لو فاطمه لما خلقتکما»[۳۸]

در مورد سند این روایت باید گفت که اگر چه این روایت طبق موازین علم رجال جزو احادیث ضعیف محسوب می شود با این حال بسیاری از علمای بزرگ شیعه آن را در کتب خود آورده اند. قسمت اخیر روایت (لولا فاطمه لما خلقتکما) را جنة العاصمة/۱۴۸ از «کشف اللئالی» تألیف صالح بن عبد الوهاب عرندس نقل می کند. مستدرک سفینة البحار هم در ج ۳، ص ۳۳۴ از «مجمع النورین» مرحوم فاضل مرندی نقل می کند و از نویسندۀ ضیاء العالمین جد مادری صاحب جواهر نیز نقل شده است .

میرزا ابو الفضل تهرانی در «شفاء الصدور فی شرح زیارة العاشور» ص ۸۴ و … نقل می کند که، صالح بن عبد الوهاب و برخی روات سابق او مجهول هستند ولی این نکته دلیلی بر کذب روایت نیست.

به علاوه این که باید توجه داشت که در این گونه روایات که مربوط به مقاماتی خاص در مورد معصومان هستند مجهول بودن راوی امری متوقع است چراکه در عصر ائمه به خلاف راویان احکام فقهی که مشکلی در رفت و آمد و معاشرت  نداشتند راویان اعتقادات (به دلیل شرایط تقیه) افرادی منزوی از معاشرت معمول بوده و چندان اهل تماس در مجامع مطرح در مباحث روز نبوده اند و عدالت و وثاقت آنها هم مورد کلام و بحث واقع نمی شد. بنابراین مجهول بودن آنها ضرری به اعتبار حدیث نمی زند؛ خصوصاً وقتی مطابق با قواعد باشد و همین امر که این افراد مورد خطاب امام در این گونه مسائل بوده اند معلوم می شود که از «اصحاب سرّ» بوده اند کما این که برخی دیگر از سخنان مشابه در مورد مقامات ائمه هم از طرف همین گونه افراد نقل شده است.[۳۹]

در مقام بیان مضمون این روایت باید گفت که این روایت از چند بخش تشکیل شده است:

۱٫ غایت بودن انسان کامل برای خلقت عالم

۲٫ برتری مقام امامت نسبت به نبوت

۳٫ برتری مقام عبودیت نسبت به هر مقامی دیگر

به این سه مقام ِ بحث، در این روایت با این عبارات اشاره شده است که: ۱٫ «اگر تو نبودی افلاک و کائنات را نمی آفریدم»؛ این بخش از روایت با روایات دیگری هم تأیید می شود که در جای خود ذکر شده است و منظور از آن این است که «انسان کامل» هدف اصلی از خلقت عالم و کانون اصلی توجه خدا و مجرای اراده او در عالم خلقت است. در مقام توضیح این مطلب توسط حکما و عرفا مطالب بسیاری عنوان شده که در این جا به یکی از تقریرات آنها اشاره می شود:

اگر جهت وحدت عالم نبود کثرت تحقق نمی یافت. سنخیت علت و معلول اقتضا می کند میان علت نخستین جهان که واحد من جمیع جهات است و هیچ جهت تکثر در او نیست و میان معلولات عالم که متکثرات و مختلفات می باشند یک جهت وحدتی تحقق داشته باشد که از جهتی ارتباط با وحدت کل و از جهتی تناسب با عالم کثرت داشته باشد و این امر فقط در عالم نفس متحقق است. و این کار هر موجودی نیست، بلکه فقط نفوس پیامبر(ص) و اهل بیت (ع) هستند که می توانند این مهم را به عهده بگیرند پس اگر نفس پیامبر نبود جهت وحدت عالم تحقق نمی یافت و آن گاه کثرات هم تحقق نمی یافتند.[۴۰]

و اما فقره بعدی روایت که می فرماید:«لولا علی لما خلقتک»؛ این بخش از روایت مربوط به برتری مقام امامت نسبت به نبوت است. می دانیم که نبوت به معنای پیام آوری است امّا امامت مقامی بالاتر است و آن مقام رسیدن به توحید کامل و رسیدن به خدا بعد از فنای از خویشتن است. بر اساس آیات قرآن حضرت ابراهیم بعد از طی مراحل و ابتلائاتی خاص در عین حالی که پیامبر بود در نهایت به مقام امامت نائل شد. البته پیامبر اسلام نیز دارای مقام امامت بود ولی چون مشخصۀ اصلی حضرت علی (ع) مقام امامت است  و مشخصه ظاهری پیامبر هم نبوت، از این روی در مورد مقام امامت نسبت به علی (ع) تأکید شده است.

بنابراین در این جا به هیچ وجه بحث بر سر برتر بودن علی (ع) نسبت پیامبر نیست، بلکه سخن بر سر برتری امامت نسبت به نبوت است چرا که با دلایلی بدون تردید، می دانیم که مقام پیامبر از حضرت علی (ع) بالاتر است و مهم ترین دلیل این مطلب سخن خود علی (ع) است که :«انا عبد من عبید محمد»[۴۱]؛ من بنده ای از بندگان محمدم.

و اما در مقام سوم از بحث یا فقره سوم از روایت که می فرماید: «اگر فاطمه نبود شما دو تن را نمی آفریدم» – به همان سیاق فقره قبلی – اشاره به مقامی دارد که هرچند این مقام در خود پیامبر (ص) به نحو کمال وجود داشت، اما در فاطمه (س) به عنوان مشخصۀ اصلی آشکار شد و آن مقام عبودیت است.

بنابراین توضیح، عبارت «لولا فاطمه لما خلقتکما» این خواهد بود که اگر به خاطر مقام عبودیت نبود امامت و نبوت هم ناقص بود و به غایت خود نرسیده بود چرا که نبوت و امامت مقدمه ای برای رسیدن به مقام عبد مطلق است. البته این مقام در خود پیامبر(ص) و علی(ع) نیز بود، ولی در فاطمه(س) منحصراً همین مقام تجلی کرد. بنابراین در این روایت تکیه اصلی بر آن حضرت (سلام الله علیها) شده است. حال آن که هیچ دوئیت و کثرتی در ذات این انوار مقدس متصور نیست.

به این ترتیب مسلم است که مقام عبودیت در کمال خود اگر در کسی محقق شود حتی از نبوت و امامت هم بالاتر است و خود نبی و امام هم به دلیل عبودیت به آن مقام رسیده اند و مسئولیت نبوت و امامت را متحمل شده اند و از طرفی بالاترین مقامی که در نزد خدا دارند در نهایت مقام عبودیت آنان است.

به بیان دیگر نبوت و امامت مشتمل بر نسبت آنان با خلق است، اما عبودیت بیان کنندۀ جهت الاهی آنان است که بالاتر از نبوت و امامت است.

مقام حضرت زهرا (س) در سن جوانی

بر اساس تصریح قرآن کریم، عیسای پیامبر (ع) هنگامی که در گهواره بود مقام والایی نزد پروردگار داشت: “فَأَشارَتْ إِلَیْهِ قالُوا کَیْفَ نُکَلِّمُ مَنْ کانَ فِی الْمَهْدِ صَبِیًّا. قالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتانِیَ الْکِتابَ وَ جَعَلَنی‏ نَبِیًّا. وَ جَعَلَنی‏ مُبارَکاً أَیْنَ ما کُنْتُ وَ أَوْصانی‏ بِالصَّلاةِ وَ الزَّکاةِ ما دُمْتُ حَیًّا”؛[۴۲] مریم به فرزندش اشاره کرد تا ماجرا را از او بپرسند. آنان با تعجب گفتند که چگونه با نوزادی که در گهواره است سخن گوییم؟! عیسای تازه متولد شده گفت: من بندۀ خدایم که او کتاب آسمانی به من هدیه کرده و مرا به عنوان پیامبر برگزیده است! و نیز هر کجا که باشم برکت را در وجودم قرار داده و مرا تا زمانی که زنده هستم به نماز و زکات سفارش فرموده است.

و نیز در جای دیگری از قرآن این آیه را مشاهده می کنیم: “وَ یُکَلِّمُ النَّاسَ فِی الْمَهْدِ وَ کَهْلاً وَ مِنَ الصَّالِحین‏”؛[۴۳] و عیسی در گهواره و در میانسالی با مردم سخن گفته و همواره از نیکوکاران بود.

بر این اساس، اگر بپذیریم که فردی در نوزادی بتواند پیامبر باشد، پذیرش این موضوع که بانویی آسمانی در سنین نوجوانی و جوانی بتواند جایگاهی مانند پیامبران داشته باشد، با آموزه های اسلامی و قرآنی هیچ منافاتی ندارد.

اما این که چرا برخی افراد می توانند به این جایگاه ها دست یابند، موضوع دیگری است که در جای خودش مورد بحث و گفت و گو قرار گرفته است.

نمایه های مرتبط:

مقام امامان شیعه نسبت به پیامبران، ۵۲۲۷ (سایت اسلام کوئست: ۶۰۶۷).

معنای حدیث لولا فاطمه، ۸۲۵۱ (سایت اسلام کوئست: ۸۷۲۳).

ابعاد شخصیت حضرت زهرا (س)، ۱۲۵۶ (سایت اسلام کوئست: ۱۳۳۴).

برتری بر بسیاری از مردان

هر چند که پیامبران و امامان، به دلایلی که در جایش بدان ها پرداخته شده، از میان مردان انتخاب شده اند، اما معنای چنین انتخابی آن نیست که بانوان، امکان پیشرفت معنوی و رسیدن به درجات عالی قرب خداوند را ندارند. در همین راستا، خداوند در قرآن کریم، بانوانی؛ چون مریم و آسیه را از میان نسل های گذشته، به عنوان اسوه ای برای بشریت معرفی نموده است.[۴۴] بدیهی است که مقام و منزلت آنان از بسیاری مردان و حتی مردان مؤمن، برتر و والاتر است. مسلمانان، به ویژه، شیعیان معتقدند که بانوان دیگری نیز وجود دارند که مقام معنوی آنان به مراتب بیشتر از عموم مردان و زنان با ایمان است.

ام المؤمنین خدیجه، همسر پیامبر (ص) و دخترشان فاطمه (س)، برترین بانوی جهان آفرینش، بهترین نمونه از بانوانی هستند که تمام افراد با ایمان اعم از زن و مرد باید از آنها سرمشق گرفته و رفتارشان را الگوی خویش قرار دهند.

شیعیان، فاطمه (س) را شخصیتی می دانند که در ردیف پیامبران و اولیای الاهی جای دارد. در این زمینه، امام صادق (ع) بیان می فرمایند که اگر خداوند، امیرالمؤمنین علی (ع) را خلق نمی کرد، هیچ مردی هم طراز فاطمه (س) نبود.[۴۵] و این نشانگر برتری ایشان بر تمام صحابه پیامبر (ص) از دیدگاه شیعه می باشد.

البته، کتاب های معتبر اهل سنت نیز آکنده از بیان فضائل آن بانوی بزرگوار است؛ نظیر این که ایشان پارۀ تن پیامبر (ص) بوده و آزارشان چون آزار پیامبر است،[۴۶] و ایشان، سرور بانوان بهشت هستند.[۴۷]

بر این اساس، عجیب نیست که مسلمانان معتقد باشند که فاطمه (س)، برتر از مردان بسیاری باشد.

پیامبر(ص) و بوسیدن فاطمه(س)

حضرت فاطمه (س) در میان دختران و اهل بیت پیامبر (ص) از جایگاه ویژه ای برخوردار و یک دختر استثنایی است. وی از نظر خلقت و آغاز نشو و نمایش فوق العاده و برجسته است.

به حدیثی که با چند سند، ابن شهر آشوب آورده است توجه می کنیم:

«ابوعبیده خداء و غیر او از امام صادق (ع) چنین نقل کرده است که رسول خدا (ص) فاطمه را زیاد می بوسید، بعضی از همسران حضرت این کار را ناپسند شمرده و اعتراض کردند. پیامبر (ص) فرمود: وقتی که مرا به سوی آسمان عروج دادند، جبرئیل دستم را گرفت و به بهشت وارد کرد خرمایی در اختیار من قرار داد که آن را خوردم – در روایتی آمده است: – سیبی را به من داد و خوردم. این میوه تبدیل به نطفه ای در صلب من گشت، همین که به زمین فرود آمدم با خدیجه همبستر شدم و او به فاطمه باردار شد. بنابراین فاطمه حوری بهشتی است که در جمع آدمیان قرار گرفته، هرگاه به بوی بهشت مشتاق شوم دخترم را می بویم.[۴۸]

آری رابطۀ پیامبر (ص) با دخترش زهراء (س) بسیار عمیق و پرمعنا است و علاقۀ شدید او نسبت به این دختر آشکار و نمایان است.

تاریخ تولّد حضرت زهرا (س)

معمولاً و به طور عادی و طبیعی در تایخ وقایع و حوادث تاریخی همچنین تولد و وفات و شهادت شخصیت های بزرگ اختلاف نظر وجود دارد. از آن جمله در تاریخ ولادت و شهادت زهراء (س). علت اصلی چنین اختلاف نظرهایی عدم اهتمام به ضبط دقیق، عدم اهتمام به نگهداری منابع و … است که منجر به  از بین رفتن بسیاری از کتب و منابع اولیه شده است.

در کتب تاریخ و احادیث سه تاریخ برای ولادت آن حضرت ذکر شده است:

بیستم جمادی الاخر سال پنجم قبل از مبعث

دهم جمادی الآخر سال پنجم بعد از مبعث پیامبر اکرم (ص)

بیستم جمادی الآخر سال دوم بعد از مبعث

ما در این جا به بررسی هریک از این اقوال در دو بخش قبل از بعثت و بعد از آن می پردازیم:

۱٫ ولادت قبل از بعثت: بیستم جمادی الاخر سال پنجم قبل از مبعث: این تاریخ در منابع زیر آمده است:

الف. در مصباح المتهجد آمده است: عامه (اهل سنت) روایت کرده اند که تولد آن حضرت در سال پنجم قبل از بعثت بوده است.[۴۹]

این نظر (ولادت پنج سال پیش از بعثت، وفات در ۲۹ سالگی) در نزد مورخان طرف داران زیادی دارد . اما به دلیل این که سخنان کسانی که این تاریخ را پذیرفته اند، یکسان نبوده و گاه متفاوت است، نمی توان این تاریخ را پذیرفت.! مثلا «ابن سعد» گزارش «واقدی » را در شرح حال نویسی فاطمۀ زهرا (س)[۵۰] می پذیرد و می گوید: فرزندان پیامبر (ص) از خدیجه (س) به ترتیب ذیل اند: ..،..،…، سپس فاطمه، بعد ام کلثوم و در زمان مسلمانی، عبدالله و میان هر فرزند، یک سال فاصله بود.[۵۱]

اگر عبدالله در سال بعثت به دنیا آمده باشد، فاطمه (س) دو سال پیش از بعثت زاده شده است، نه پنج سال!

چنان که باید گفت: پیامبر ۳۸ سال داشته، نه ۳۵ سال، هم چنین دختر پیامبر در ۵/۲۵ یا ۲۶ سالگی درگذشته است، نه در ۲۹ سالگی .

۲ . ولادت پس از بعثت: که یعقوبی و مسعودی بدان قطع و جزم دارند[۵۲] بی آن که سال خاصی را برشمارند. کسانی که می گویند دخت گرامی پیامبر (ص)، پس از بعثت به دنیا آمده است، سه تاریخ را در زادروز ایشان ذکر می کنند:

نخست: در سالی که پیامبر (ص) به رسالت برانگیخته شد، که چهل سالگی ایشان بود. یعقوبی این تاریخ را برمی شمرد: «سن فاطمه به هنگام وفات، ۲۳ بود».[۵۳]

پیامبر (ص) پس از بعثت، ۲۳ سال زنده بود و فاطمه (س) ۷۵ روز یا شش ماه بعد از وفات پیامبر (ص) درگذشت. در این باره میان تاریخ نگاران اختلاف نظر است.

دوم: در سال دوم بعثت و در هنگامی که نبی ۴۱ سال داشت، فاطمه به دنیا آمد. این تاریخ در منابع متعددی آمده است:

الف. عبدالله بن محمد بن سلیمان بن جعفر هاشمی به نقل از پدرانش – علیهم السلام – همین تاریخ را برمی گزیند، نیز حاکم، ابن عبدالبر، شیخ مفید، طوسی و نویری.[۵۴] بسیاری دیگر (گر چه تاریخ های دیگری نقل می کنند) همین تاریخ را می پذیرند. در این صورت، حضرت به هنگام وفات، ۲۱- ۲۲ سال داشته است .

حاکم با استناد به امام جعفر صادق (ع) همین تاریخ در زاد روز و درگذشت پذیرفته است: «فاطمه در ۲۱ سالگی درگذشت و هنگامی که پیامبر (ص) ۴۱ سال داشت به دنیا آمد».[۵۵]

ب. در مصباح المتهجد آمده است که تولد حضرت فاطمه در روز بیستم جمادی الاخر(روز جمعه) سال دوم بعد از مبعث بوده است.[۵۶]

ج. تاریخ المفید: و فی الیوم العشرین من جمادى الآخرة سنة اثنتین من المبعث کان مولد السیدة الزهراء فاطمة (ع)‏ کذا فی کتاب المصباح.[۵۷]

سوم. دهم جمادی الآخر سال پنجم بعد از مبعث پیامبر اکرم (ص): این تاریخ در منابع زیر آمده است:

الف. در کافی از امام صادق (ع) روایت شده است: “فاطمه دختر پیامبر (ص) در سال پنجم بعد از مبعث متولد و بعد از هیجده سال و هفتاد و پنج روز  از دنیا رفت.”[۵۸]

ب. در مَنَاقِبِ روایت شده است که فاطمه (س) در سال پنجم بعد از مبعث و سال سوم بعد از اسراء (معراج) در دهم جمادی الاخر متولد شد”.[۵۹]

ج. فاطمه (س) در پنج سال بعد از آنکه خداوند نبوت پدرش (ص) را ظاهر ساخت متولد شد.[۶۰]

بنابر این نظریه، حضرت زهراء (ع) به هنگام وفات، هیجده سال داشته اند. این تاریخ فقط نزد محدثان شیعی و تاریخ نگاران متأخر، پس از طوسی (م ۴۶۰ هـ) پذیرفته شده است. شواهد و قرائنی وجود دارد که باعث می شود ما این نظر را بر دیگر انظار ترجیح دهیم . مهم ترین قرینه و شاهد بر صحت این قول، این روایت است که مسلم روایت می کند: ابوجهل بر سر رسول الله (ص) در حال سجده شکم دان گوسفند ریخت. یک نفر فاطمه را خبر کرد. فاطمه که در آن هنگام دخترک کم سن و سالی بیش نبود، آمد و صورت پدر را پاک نمود و مشرکان را نفرین کرد.[۶۱]

این واقعه پس از درگذشت ابوطالب؛ یعنی در سال های یازده و سیزده پس از بعثت بود. در روایت، حضرت دخترکی کم سن و سال توصیف شده که بیانگر خردسالی وی است و گواه ولادت ایشان پس از بعثت می باشد. اگر حضرت، پنج سال پیش از بعثت زاده شده بود، می بایست در آن هنگام، شانزده تا هیجده سال داشته باشد، که در این صورت وصف «دخترکی کم سن و سال » گفته نمی شد.

این خبر، گواه ولادت حضرت، در دومین یا پنجمین سال پس از بعثت است و دیگر تاریخ ها را رد می کند. گو این که قراینی دیگر – هر چند ضعیف یا مورد اختلاف – هست که تأیید کنندۀ گفتۀ ماست. [۶۲]

میزان مهر حضرت فاطمه (س)

مهر حضرت فاطمه زهرا (س) در حقیقت بهای زره حضرت امیرالمؤمنین (ع) بود که آن را به پانصد درهم و بنابر نقلی چهارصد درهم فروختند، البته قول اوّل (پانصد درهم) مشهورتر است.

در این که پانصد درهم معادل چه مقدار نقره است، گرچه در بین فقها نظریات متفاوتی وجود دارد، ولی اکثر آنان فرموده اند: پانصد درهم معادل  ۲۶۲ مثقال صیرفی نقره خالص می باشد.[۶۳]

تعیین و تطبیق مهر السنه با قیمت های رایج امروز، متغیّر و سیّال است و روزانه متفاوت می شود. جهت تعیین قیمت پانصد درهم یا ۲۶۲ مثقال نقره باید به صرّافی ها و جواهر فروشی ها مراجعه کرده و قیمت روز یک درهم یا قیمت نقره خالص را پرسید و به این طریق مهرالسنه حضرت فاطمه (س) به نرخ روز معین می شود.

فرزندان حضرت زهرا (س)

شیخ مفید در ارشاد آورده است :” فرزندان حضرت علی (ع) از حضرت زهراء (س) عبارتند از: حسن، حسین، محسن، زینب کبری و زینب صغری، ام کلثوم.[۶۴]

ابن سعد در طبقات[۶۵] و بلاذری در انساب الاشراف[۶۶] آورده است:

۱٫ فرزندانی که مادرشان حضرت فاطمه (س) دختر رسول خدا (ص) است شامل امام حسن (ع) و امام حسین (ع) و محسن و زینب کبری و ام کلثوم کبری است. محسن در جریان حمله به خانۀ حضرت زهرا (س) سقط شد.[۶۷]

بنا بر این حضرت زهراء (س) دارای سه فرزند پسر به نام های حسن، حسین، محسن بود که محسن در جریان حمله به خانۀ حضرت زهرا (س) سقط شد و دو فرزند دختر به نام های زینب و ام کلثوم بوده اند. البته نام دیگر حضرت “ام کلثوم “، زینب صغری بوده است.

فاطمه (س) و عدم ورود فرزندان ایشان به جهنم

روایتی در بحار الأنوار به این مضمون وجود دارد:

“بِإِسْنَادِ التَّمِیمِیِّ عَنِ الرِّضَا عَنْ آبَائِهِ (ع) قَالَ قَالَ النَّبِیُّ (ص) إِنَّ فَاطِمَةَ أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَحَرَّمَ اللَّهُ ذُرِّیَّتَهَا عَلَى النَّار”؛[۶۸]پیامبر(ص) فرمود: پروردگار به پاسداشت پاک دامنی فاطمه (س)، آتش جهنم را بر فرزندان او حرام کرد.

این روایت در کتاب عیون أخبار الرضا (ع) که مأخذ بحار الأنوار در این زمینه می باشد نیز به همین ترتیب ذکر شده است.[۶۹]

منابع و راویان فراوانی از شیعه و اهل سنت که این حدیث را نقل کرده و در ارتباط با آن نظریات و پرسش هایی مطرح نموده اند[۷۰] که این خود به نوعی نشانگر مسلم الصدور بودن اصل این روایت است.

یکی از مؤلفان اهل سنت در قرن دهم بعد از بیان این روایت اعلام می دارد که نتیجه گیری صحیح آن است که سند این حدیث نسبتاً خوب است و همان گونه که در کتاب دیگری به صورت مفصل بیان داشتم، نظریۀ ساختگی بودن آن اشتباه است.[۷۱]

اما آن چه در ارتباط با این روایت مورد بحث و گفت و گوهایی قرار گرفته است، آن است که دامنۀ شمول این روایت تا کجا است؟ آیا باید آن را محدود به افراد خاصی دانست، یا تمام نوادگان حضرتش مصداق آن هستند؟

آنچه از روایات شیعه برداشت می شود آن است که گویا برخی از سادات، این حدیث را به منزلۀ چراغ سبزی از جانب پروردگار ارزیابی می کردند که تمام اشتباهات آنان در این دیدگاه مورد بخشش بوده و هیچ مجازاتی دامنگیرشان نمی شد.

امامان معصوم(ع) با چنین دیدگاهی به مبارزه پرداخته و اعلام داشتند که چنین روایتی نباید منجر به سوء استفادۀ برخی از منتسبان به اهل بیت شود که در ذیل به برخی از این روایات اشاره می شود:

۱٫ حسن بن موسی روایت می کند که در خراسان در حضور امام هشتم بودم و برادر ایشان زید بن موسی که در مجلس حضور داشت گروهی را گرد خود جمع آوری کرده و به آنان فخر می فروخت که ما چه هستیم و چه هستیم!

این سخنان به گوش امام رضا (ع) که مشغول سخن گفتن با گروهی دیگر بود رسید و به دنبال آن رو به سمت برادرش کرده و فرمود: آیا این روایت که آتش دوزخ بر فرزندان فاطمه(س) به پاسداشت پاک دامنی ایشان حرام است، تو را به خود مغرور کرده؟! سوگند به خدا که حیطۀ این روایت تنها امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و دیگر فرزندان بلا واسطۀ ایشان را در بر می گیرد. آیا عادلانه است که (پدرمان) موسی بن جعفر(ع) فرمانبردار پروردگار بوده، روزها را به روزه و شب ها را به عبادت بگذراند و تو مرتکب گناه و نافرمانی شوی، آن گاه هر دوی شما در روز قیامت یکسان باشید؟! در این صورت تو نزد خدا از او گرامی تری! (زیرا تو با وجود گناه به همان درجه ای رسیده ای که او با اطاعت بدان دست یافته است).

(جدمان) امام سجاد(ع) در این زمینه می فرمود که نیکوکاران از سادات دو برابر دیگران پاداش دریافت کرده و بدکاران آنان نیز دو برابر مجازات خواهند شد![۷۲]

مشابه این روایت با تعابیر دیگری در سایر منابع نیز مشاهده می شود.[۷۳]

۲٫ حماد بن عثمان روایت می کند که از امام ششم(ع) تفسیر روایت نبوی ناظر به نجات فرزندان فاطمه(س) از آتش را جویا شدم. ایشان فرمودند که مراد از این روایت، فرزندان بلا واسطۀ ایشان یعنی حسنین(ع) و زینب و ام کلثوم می باشد.[۷۴]

۳٫ شخصی به امام صادق(ع) عرضه داشت که آیا این حدیث، امان نامه ای برای تمام سادات بنی فاطمه نیست؟ ایشان فرمودند آیا نادانی؟ همانا مراد از این روایت تنها حسن و حسین  می باشند که پاره ای از اهل بیت عصمت اند، اما در مورد غیر آنها باید دانست که اگر رفتار و کردار زشت شخصی، مقام و منزلت او پایین آورد، منتسب بودن به پرهیزکاران او را بالا نخواهد برد.[۷۵]

البته روایات دیگری وجود دارد که می توان خلاف آنچه گفته شد را از آن برداشت کرد،[۷۶] اما با توجه به اصول و موازین اسلامی و قرآنی، گرچه می توان گروه خاصی را دارای امتیازات بیشتری دانست، اما آزادی عمل مطلق آنان در انجام رفتار زشت و مصونیت کامل از هرگونه مجازات، با آموزه های دینی منطبق نیست و نجات فرزندان بلاواسطۀ زهرا نیز ناشی از بصیرتی است که به پاداش پاک دامنی مادرشان به آنها عطا شده و به دنبال آن، این بزرگواران با اختیار خود به گرد گناه و معصیت نرفته اند.

مصائب و مشکلات حضرت فاطمه (س) بعد از وفات پیامبر (ص)

در ارتباط با مصائب و مشکلاتی که برای فاطمه دختر پیامبر (ص) بعد از وفات ایشان به وجود آمد، سخن و روایت فراوان است که ممکن است تمام جزئیات مندرج در آنها مورد پذیرش برادران اهل سنت نباشد، اما کلیت آن نمی تواند مورد انکار باشد.

در این زمینه، به روایتی از صحیح بخاری که معتبرترین کتاب اهل سنت است، اشاره می کنیم:

“ان فاطمه ابنة رسول الله سألت ابا بکر الصدیق بعد وفاة رسول الله (ص) أن یقسم لها میراثها ما ترک رسول الله (ص) مما أفاء الله علیه فقال لها أبوبکر أن رسول الله (ص) قال لا نورث ما ترکنا صدقة فغضبت فاطمة بنت رسول الله فهجرت أبا بکر فلم تزل مهاجرته حتی توفیت”؛[۷۷] فاطمه دختر پیامبر، بعد از وفات پدرش از خلیفۀ اول درخواست نمود تا میراثش را به او بازگرداند. ابوبکر گفت که پیامبر فرموده: ما ارث برجای نمی گذاریم و ما ترک ما صدقه است! فاطمه با شنیدن این سخن، غضبناک شده و با ابوبکر قهر کرد و این قهر او تا زمان رحلتش ادامه داشت.

در همان صحیح بخاری روایتی از پیامبر (ص) وجود دارد مبنی بر این که هر که فاطمه را به غضب آورد، گویا مرا به غضب آورده است.[۷۸]

همین دو روایتی که مورد پذیرش تمام فرقه های اسلامی است، برای اثبات عقیدۀ شیعه در مظلومیت فاطمه (س) کفایت می کند.

برای بررسی بیشتر در ارتباط با منابعی از شیعه و اهل سنت که به تاریخ حضرت زهرا (س) می پردازد، علاوه بر مطالعۀ پرسش ۵۲۵۶ (سایت اسلام کوئست: ۵۵۱۲)، می توانید به دیگر پایگاه های اطلاع رسانی تخصصی در این زمینه مراجعه فرمایید.[۷۹]

زمان غصب فدک و آتش زدن خانۀ حضرت زهرا (س)

اقدام عمر به آتش زدن خانه حضرت زهرا و غصب فدک توسط ابابکر از نخستین کارهایی بود که در فاصله بسیار کمی بعد از رحلت پیامبر گرامی اسلام (ص) انجام شد، اما این که کدام یک از این دو حادثه زودتر به وقوع پیوست باید بگوئیم در باره اقدام عمر به آتش زدن خانه حضرت زهرا در کتاب های تاریخ اهل سنت آمده است: “… ثم إن أبا بکر بعث عمر بن الخطاب إِلى علی و من معه لیخرجهم من بیت فاطمة (رضی الله عنها)، و قال: إِن أبوا علیک فقاتلهم. فأقبل عمر بشیء من نار على أن یضرم الدار، فلقیته فاطمة (رضی الله عنها) و قالت: إِلى أین یا ابن الخطاب؟ أ جئت لتحرق دارنا؟ قال: نعم، أو تدخلوا فیما دخل فیه الأمة….”[۸۰]؛ یعنی: ” ابابکر عمر را به سوی علی و کسانی که با او بودند فرستاد تا آنها را از خانه فاطمه (رضی الله عنها) بیرون بیاورد. و به او گفت : اگر آنان با تو مخالفت کردند با آنان نبرد کن! عمر در حالی که آتش با خود حمل می کرد به سوی خانه حضرت زهرا رفت تا خانه را به آتش بکشد! پس با فاطمه رو برو شد. فاطمه از او پرسید ای پسر خطاب کجا می روی؟ آیا آمده ای خانه ما را به آتش بکشی؟! عمر گفت: بله، یا این که آن چه را مردم پذیرفتند (خلافت ابابکر) قبول کنید… .”

همچنین در باره زمان غصب فدک آمده است : ” عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) قَالَ: لَمَّا بُویِعَ أَبُو بَکْرٍ وَ اسْتَقَامَ لَهُ الْأَمْرُ عَلَى جَمِیعِ الْمُهَاجِرِینَ وَ الْأَنْصَارِ، بَعَثَ إِلَى فَدَکَ مَنْ أَخْرَجَ وَکِیلَ فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اللّه مِنْهَا.”[۸۱]یعنی : “زمانی که مردم با ابو بکر بیعت کردند و او بر همه مهاجرین و انصار تسلط پیدا کرد کسی را به سوی فدک فرستاد تا وکیل حضرت زهرا (ع)را از آن خارج سازد”.

از این عبارت استفاده می شود که غصب فدک بعد از آتش زدن خانه، با فاصله زمانی چند روز صورت گرفته است. برای آگاهی از جریان غصب فدک به سؤال ۳۴۲۵ (سایت اسلام کوئست: ۴۲۱۴)، نمایه: برگرداندن فدک به فرزندان حضرت علی (ع) در زمان خلافت او مراجعه شود.

شنیده شدن صدای گریه حضرت زهرا (س)

یکی از سند های احکام اسلام قول و فعل معصومان است؛ یعنی اگر  پیامبر گرامی اسلام (ص)، حضرت زهرا (س) و دیگر امامان معصوم(ع) عملی را انجام دهند یا کلامی را بیان کنند که شرایط حجیت را داشته باشد، کلام یا عمل آنان، حجت است و با استناد به آن می توان حکم شرعی استنباط کرد، پس اگر ثابت شود که حضرت زهرا (س) گریه کردند و صدای ایشان را نیز مردان شنیدند و ایشان با توجه به آن، گریه شان را ادامه دادند، بهترین دلیل برای جواز این عمل خواهد بود.

گریۀ حضرت زهرا (س)

در روایات از حضرت زهرا (س) به  عنوان یکی از پنج تنی که بسیار گریه کرده اند(بکائین)، نام برده شده است.[۸۲]

در تاریخ ذکر شده بعد از وفات پیامبر اسلام و حوادثی که برای امام علی (ع) اتفاق افتاد، حضرت زهرا (س) بسیار متأثر گردید به طوری که گریۀ ایشان که نوعی اعتراض به سیاست حاکم و نوعی برانگیختن احساسات بود شنیده می شد. البته هیچ جا بیان نشده است که حضرت با صدای بلند گریه می کرده است بلکه گریه ای که بلند نباشد نیز قابل شنیدن است. اما اعتراض مردان مدینه به حضرت علی که گفتند: “به فاطمه (س) بگو یا شب گریه کند یا روز”[۸۳]، می تواند ناظر به این باشد که با گریه حضرت و متأثر شدن زنان و دختران مدینه که با ایشان بسیار مراوده داشتند و حضرت نقش معلم و مربی آنان را داشت و با انتقال این حزن و اندوه به خانه، مردان مدینه را برانگیخت که جهت ادامه زندگی روزمره خود به این عمل حضرت اعتراض کنند، البته از طرفی دیگر وجود یک توطئه برای خنثی کردن حربۀ تحریک احساسات توسط حضرت زهرا (س)، را نباید از نظر پنهان داشت؛ گریه های حضرت بیشتر مزاحم حاکمان و غاصبان خلافت بود تا مردم مدینه؛ زیرا مردم مدینه می دیدند که تنها دختر پیامبرشان که در زمان پیامبر، آن قدر از او تجلیل می شد، امروز به نحو بسیار غمگینی پیوسته در حال گریه است. این ابراز احساسات می توانست مردم را نسبت به مسائل بعد از وفات پیامبر (ص) و جانشینی ایشان حساس کرده و آنان را وادار به واکنش کند.

این دو دلیل می تواند علت اعتراض مردم مدینه به گریه های حضرت باشد.

برای آگاهی بیشتر از فلسفۀ گریه های حضرت زهرا(س) می توانید به نمایه های زیر مراجعه کنید.

نمایۀ زمان غصب فدک، سؤال ۷۵۹۱ (سایت اسلام کوئست: ۷۷۶۴).

نمایۀ شیعه و خلافت و جانشینی پیامبر، سؤال ۱۲۸۹ (سایت اسلام کوئست: ۱۲۷۳).

نمایۀ چگونگی به خلافت رسیدن سه خلیفه، سؤال ۲۲۹۷ (سایت اسلام کوئست: ۲۹۰۶).

در هر حال نظر مراجع تقلید در بارۀ شنیدن صدای زن به شرح زیر است:

گوش کردن به صدای زن اگر مفسده ای نداشته باشد جایز است.[۸۴] این نظر دربارۀ مداحی و احیاناً آواز خواندن زنان یا صدای معمولی آنان است، ولی شنیدن صدای گریه زن مفسده ای ندارد. بنابراین شنیدن صدای گریه زن برای مردان اشکالی ندارد.

طلب مرگ کردن حضرت زهرا (س)

برخی چنین نقل کرده اند که حضرت زهرا (س) دست فرزندانش را گرفته و بر سر قبر پیامبر رفته و طلب مرگ نمود، امّا در منابع معتبر، چیزی که بیان کنندۀ چنین مطلبی باشد وجود ندارد. البته در برخی از کتاب ها، دعای طلب مرگ به حضرت نسبت داده شده است. حضرت زهرا در خطبۀ مفصل که به خاطر اعتراض بر غصب فدک، بیان کرده است، آرزوی مرگ می کند و می فرماید: “ای کاش در این لحظه مرده بودم”.[۸۵] البته باید شرایط سخت آن زمان را در نظر گرفت. چنین آرزویی می تواند، نوعی اعلام انزجار از وضعیت موجود باشد. در هر صورت، اگر بپذیریم که حضرت زهرا (س) با قصد جدی، چنین مطلبی فرموده اند، در این صورت به مطالب زیر باید توجه کرد.

عمر طولانی، یکی از نعمت های ارزشمند الاهی است و از نظر اسلام آرزوی مرگ امر ناپسندی است که پیامبر اکرم (ص)[۸۶] و ائمه طاهرین (ع) در روایات زیادی از داشتن چنین آرزوهایی منع کرده اند. طلب مرگ نمودن از خداوند دلیل‏هاى گوناگون مى‏تواند داشته باشد که اگر به دلیل برخورد با مشکلات زندگى و ضعف نفس باشد کارى قبیح و ناپسند است.

اما اگر منشأ آن، ایمان قوى و عشق و محبت وصف ناشدنى نسبت به خداوند باشد، به طورى که عاشق تحمل دورى معشوق خویش را ندارد و وصال وى تمام آرزوى او است، این طلب مرگ، ممدوح است. امیر مؤمنان (ع) در نهج البلاغه در خطبه معروف به خطبه متقین در اوصاف و ویژگی هاى اهل تقوا و ایمان مى فرماید: اگر خداوند عمر معینى را براى اهل ایمان و تقوا معین نکرده بود، یک چشم به هم زدن نیز روح آنان در بدنشان نمى ماند، به دلیل اشتیاق به پاداش الاهى و بیم از کیفر او؛ یعنى مؤمن مشتاق دیدار و لقاى پروردگار خوش است.[۸۷]

حضرت علی (ع) در کلام دیگری می فرماید: “بسیار به یاد مرگ و منزل هاى پس از آن باش، امّا هرگز آرزوى مرگ مکن، مگر آن گاه که صددرصد به رضایت الاهى مطمئن باشى.[۸۸]

بنابراین، در دو مورد است که مرگ برای اولیاء الله یک آرزو می‏شود و دیگر از خدا طول عمر نمی‏خواهد:

۱٫ کسی که در دنیا طوری زندگی کرده است که آن چه‏ که پیش فرستاده خیر و برکت است، دیگر برای او دنیا یک زندان است، چون وظایف خود را به نحو احسن انجام داده و مسئولیت خود را ایفا نموده است و احساس می کند دیگر بعد از این برای او فرصت و توانایی انجام کار نیست و زندگی در این دنیا فقط موجب تأخیر در ملاقات او با حضرت رب الارباب است، در این جا آرزوی مرگ از خداوند آرزوی تسریع در رسیدن به لقاء الله است. همان‏طور که دانشجویی که برای تحصیل‏ به خارج رفته و در آن جا به خوبی درس خوانده و کار کرده و دانشنامه گرفته است، آرزوی بازگشت به وطن دارد؛ چون‏ مسئولیت خود را به حد اعلا انجام داده است. به عبارت دیگر؛ مرگ برای اولیاء الله یک‏ آرزو است، اما آیا آنها در صدد تحقق‏بخشیدن به این آرزو هستند یا در عین این که‏ مرگ برای آنها یک امر آرزویی است، با آن مبارزه هم می‏کنند؟ نکته این‏ است که هم آرزویش را دارند و هم با آن مبارزه می‏کنند (مگر در دو صورت‏ که خواهیم گفت)؛ چرا؟ برای این که مثل آنان همان، مثل دانشجو است، دانشجویی که در خارج از کشور است تا آن آخرین لحظه‏ای که هنوز فرصت کار کردن و پیشرفت دارد با بیرون رفتن از این محل مبارزه می‏کند با این که‏ آرزوی آن را دارد، مگر آن ساعتی که احساس کند که دیگر در این جا کاری‏ برایش نمانده است؛ یعنی آنچه باید انجام می‏داده، انجام داده است.^۲

۲٫ دوم مسئله شهادت است. از آن جا که شهادت در راه خدا بالاترین درجۀ کمال انسانی است، آرزوی شهادت و مرگ در راه خدا آرزوی بالاترین درجۀ کمالاتی است که انسان پس از سال ها عبادت و بندگی خالصانه و انجام اعمال صالح ممکن است به آن برسد و ممکن است به آن نرسد، اما شهادت یک کمال تضمین شده است. پیغمبر (ص) فرمود: هر صاحب عمل نیکی، فوق عملش، برّ و نیکی‏ هست، مگر شهادت که دیگر مافوق این برّ و نیک، برّی نیست،[۸۹] بنابراین، آرزوی شهادت (مرگ در راه خدا) یک آرزوی مطلوب است، اما در هیچ یک از دو مورد هم انسان مؤمن اجازه ندارد خود را در معرض مرگ و کشته شدن قرار دهد و اگر در چنین حالی مریض شد، باید خود را مداوا نماید تا سلامتی خود را باز یابد. یا اگر در میدان جهاد در راه خدا حاضر شده، باید تمام مسائل حفاظتی را برای حفظ جان خود رعایت کند[۹۰].،[۹۱]

نمایه های مربوط:

۱٫ مرگ و تأخیر در آن، سؤال ۹۷ (سایت اسلام کوئست: ۲۲۳۵).

۲٫ درخواست طول عمر و آرزوی مرگ، سؤال ۲۱۸۸ (سایت اسلام کوئست: ۲۳۱۳).

۳٫ عدم آگاهی از زمان مرگ، سؤال ۲۲۱۰ (سایت اسلام کوئست: ۲۳۲۵).

۴٫ شهادت حضرت زهرا (س) در منابع اهل سنت، ۵۲۵۶ (سایت اسلام کوئست: ۵۵۱۲).

نارضایتی حضرت زهرا (س) از عمر و ابوبکر

عدم رضایت حیضرت زهراء (س) دختر گرامی رسول خدا (ص) از خلیفه اول و دوم مطلب مسلمی است که در روایات نقل شده است. توجه شما را به روایتی در این زمینه جلب می کنیم:

امام صادق (ع) در روایتی از دیدار عمر و ابوبکر با حضرت زهرا (س) به منظور عذر خواهی گزارش فرموده است. این دیدار با وساطت حضرت علی (ع) انجام شد. در این روایت آمده است: هنگامی که چشم آنان به حضرت زهرا(ع) افتاد به او سلام کردند اما زهرا جواب سلام آنان را نداد و صورت خود را از آنان بر گرداند!. پس آن دو نفر جای خود را عوض کرده و  در مقابل حضرت زهرا(ع) نشستند چند بار این کار تکرار شد!. تا این که حضرت زهرا (ع) گفت : علی جان پرده را بینداز ! و به زنانی که در پیرامونش بودند فرمود :صورت مرا بر گردانید وقتی صورتش را بر گرداندند مجدداً عمر و ابوبکر به سوی او آمدند ! ابوبکر گفت ای دختر رسول خدا ما آمده ایم تا رضایت شما را جلب کنیم و از نا رضایتی شما بر حذر باشیم از شما در خواست بخشش و گذشت داریم !. حضرت زهرا فرمود:”یک کلمه با شما سخن نخواهم گفت تا پدرم را ملاقات کنم و شکایت کارها و ظلم هایی را که در حق من کرده اید را به آن حضرت بیان کنم .‏”[۹۲]

مطابق این روایت اگر چه عمر و ابو بکر برای دریافت رضایت از کارها و اعمال خود به حضور حضرت زهراء (س) رسیدند اما حضرت فاطمه (س) هرگز آنان را نبخشیدند و از آنان ابراز رضایت نکردند.

همچنین در روایتی از جابر بن عبدالله انصاری آمده است: “بعد از رحلت رسول الله (ص‏) حضرت زهرا (س) مریض شد، دو نفر از صحابه به عیادت او آمدند و احوال او را پرسیدند! حضرت فرمود آیا شما نشنیدید که پیامبر (ص) می فرمود: ” فاطمه پاره تن من است، کسی که او را اذیت کند مرا اذیت کرده است ؟” آن دو نفر گفتند: بلی ما از او شنیدیم! در این موقع حضرت زهرا (س) دستان خود را به سوی آسمان بلند کرده و فرمود: “پروردگارا من ترا شاهد می گیرم که این دو مرا اذیت کرده و حق مرا غصب کردند سپس از آنان روی بر گرداند و بعد از آن با آنان سخن نگفت.”[۹۳]

همچنین در بعضی از روایات آمده است که حضرت زهرا (س) از امام علی(ع) خواستند که مراسم تجهیز و دفن ایشان مخفیانه انجام شود. چنانچه  در وصیت نامه ایشان آمده است: “این وصیت فاطمه دخت رسول خدا(ص) است و گواهى مى‏دهد معبودى جز خداى یکتا نیست و محمد(ص) بنده و فرستاده اوست، بهشت و جهنّم حق است و روز قیامت بى تردید فرا خواهد رسید و خداوند در آن روز مردگان را از قبرها برمى‏انگیزاند و زنده مى‏کند. على جان! من فاطمه دختر محمدم، خداوند مرا به ازدواج تو درآورد تا در دنیا و آخرت از افتخار همسرى‏ات برخوردار باشم، تو از دیگران به من سزاوارترى، مرا شبانه حنوط نما و غسل بده و کفن کن و بر جنازه‏ام نماز بگزار و در تاریکى شب به خاکم بسپار، و هیچ کس را خبر نکن، تو را به خدا مى‏سپارم و تا دیدار روز قیامت به فرزندانم درود و سلام مى‏فرستم.[۹۴] به نظر می رسد دختر پیامبر اکرم (ص) با این وصیت استثنایی خواسته اند همه را از اعتراض خود نسبت به کسانی که حق ایشان را غصب کرده اند، آگاه کنند.

اما چرا حضرت زهراء (س) با آن مقام عصمت و با آن لطف و مهربانی و گذشت و بخششی که در سیره ایشان ثبت شده است ، این دو نفر را نبخشیدند؟ باید بگوئیم لطف و مهربانی و گذشت و بخشش آن حضرت مربوط ظلم هایی است که افراد نا آگاه نسبت به حقوق فردی و شخصی ایشان مرتکب می شدند. در چنین مواردی ایشان نه تنها از کسی کینه ای به دل نمی گرفتند که برای هدایت او از صمیم دل و از روی عطوفت و مهربانی دعا می کردند. اما عدم گذشت ایشان در مورد خلیفه اول و دوم به این جهت بوده است که اینان دستورات پیامبر را زیر پا گذاشتند و علی رغم اینکه خود در مواقع و زمان های مختلف شاهد تصریح پیامبر اکرم (ص) به جانشینی امام علی(ع) بودند، اما عالمانه و از روی عمد این فرمان را زیر پا گذاشتند و امامت حضرت علی را نادیده گرفتند و با این کار خود در حق پیامبر و همه مسلمانان و همه بشریت ظلم کردند! و با این کار خود دیگر قابل عفو نبودند. بنابر این اینجا مسئله بسیار فراتر از یک اذیت و آزار شخصی بوده است تا آن حضرت آنان را مورد عفو قرار دهد. از طرف دیگر اگر حضرت زهرا از این انحراف بزرگ چشم پوشی کرده و آنان را مورد عفو قرار می دادند ممکن بود بعضی از نسل های آینده از این کار ایشان استفاده کنند که حضرت زهرا هیچ گونه اعتراضی به این اعمال نداشته اند. علاوه بر این که این افراد گرچه به زبان عذر خواهی کردند ولی واقعاً از اعمال خود پشیمان نبودند؛ زیرا در صدد جبران اشتباهات خود و باز گرداندن منصب امامت به امام علی(ع) و باز گرداندن دیگر حقوق غصب شده نظیر فدک، اقدامی انجام ندادند! در حالی که شرط توبه واقعی این است که اعمال ناشایست گذشته را جبران نماید .بنابراین حضرت زهرا(س) برای آگاهی دادن به همه نسل های جویای حقیقت که تا قیامت می آیند و تاریخ را مطالعه می کنند این موضع را اختیار کردند.

تاریخ دقیق شهادت حضرت زهرا (س)

در مورد تعداد روزهایی که حضرت صدیقه طاهره (س) پس از رحلت پدر بزرگوارشان در قید حیات بوده اند در میان کتاب های حدیثی و تاریخی چند دیدگاه وجود دارد. بعضی این زمان را چهل روز و تعدادی نیز این مدّت را شش ماه و گروهی دیگر هشت ماه ذکر کرده اند.[۹۵]

مرحوم ابوالفرج اصفهانی در کتاب مقاتل الطالبین می گوید: مدت زمان حیات فاطمه زهرا (س) بعد از وفات پیامبر (ص) مورد اختلاف قرار گرفته است، به طوری که کمترین زمان ذکر شده در این رابطه ۴۰ روز و بیشترین زمان هشت ماه مى باشد، اما آنچه نزد ما مسلم و مورد قبول است روایات رسیده از ائمه (ع) است. امام باقر (ع) مى فرماید: زمان رحلت صدیقه کبری (س) سه ماه بعد از رحلت پیامبر مکرم اسلام (ص) بود.[۹۶]

همچنین طبری (ره) در کتاب دلایل الامامه به سلسله اسناد خود روایاتی از حضرت امام صادق (ع) نقل می کند که حضرت می فرماید: حضرت صدیقه طاهره (ع) در ماه جمادی الاخر روز سه شنبه، سه روز از ماه گذشته در سال یازده هجری از دنیا رفتند.[۹۷]

این دو روایت مبنای نظر اکثر علمای شیعه از جمله سید طاووس (ره) در کتاب شریف اقبال مى باشد.

اما دسته دیگری از روایات صحیحه هم این مدت را ۷۵ روز ذکر کرده اند از جمله این روایات، روایت مرحوم کلینی از امام صادق (ع) است که حضرت می فرماید: « توقف فاطمه (ع) در این دنیا پس از پدر گرامیش ۷۵ روز بود».[۹۸]

این دسته از روایات هم مبنای نظر برخی از علمای شیعه از جمله مرحوم کلینی گردیده. البته ممکن است دلیل اختلاف در این دو دسته از روایات صحیحه رایج نبودن نقطه گذاری بر کلمات در زمان صدور روایات باشد. توجه به شباهت «خمسه و سبعون» با «خمسه تسعون» مؤید این معنا است.

اکثر بزرگان سوم جمادی ثانی( ۹۵ روز بعد از رحلت پیامبر (ص))را معتبرتر می دانند.

برای اطلاع بیشتر به نمایه: شهادت حضرت فاطمه (س) در منابع اهل سنت، سؤال ۵۲۵۶ (سایت اسلام کوئست: ۵۵۱۲)، مراجعه فرمائید.

شهادت حضرت فاطمه(س) در منابع اهل سنت

در مورد هتک حرمت خانۀ فاطمۀ زهرا(س) و شهادت آن حضرت ، نصوصى از کتب اهل سنت نقل شده است که نشان می دهد این مسئله یک امر تاریخى مسلّم است نه یک افسانه!! و با این که در عصر خلفا سانسور فوق العاده اى نسبت به نگارش فضایل و مناقب در کار بود؛ ولى به حکم این که ،”حقیقت شىء نگهبان آن است”، این حقیقت تاریخى به طور زنده در کتاب هاى تاریخى و حدیثى محفوظ مانده است و ما در نقل مدارک، ترتیب زمانى را از قرن هاى نخستین در نظر مى گیریم، تا برسد به نویسندگان عصر حاضر.

۱٫ ابن ابى شیبه و کتاب «المصنَّف»

ابوبکر ابن ابى شیبه (۱۵۹-۲۳۵) مؤلف کتاب المصنَّف به سندى صحیح چنین نقل مى کند:

هنگامى که مردم با ابى بکر بیعت کردند، على و زبیر در خانه فاطمه به گفتگو و مشاوره مى پرداختند، و این مطلب به عمر بن خطاب رسید. او به خانه فاطمه آمد، و گفت: اى دختر رسول خدا، محبوبترین فرد براى ما پدر تو است و بعد از پدر تو خود تو، ولى سوگند به خدا این محبت مانع از آن نیست که اگر این افراد در خانه تو جمع شوند من دستور دهم خانه را بر آنها بسوزانند. این جمله را گفت و بیرون رفت، وقتى على (علیه السلام) و زبیر به خانه بازگشتند، دختر گرامى پیامبر (علیها السلام) به على (علیه السلام) و زبیر گفت: عمر نزد من آمد و سوگند یاد کرد که اگر اجتماع شما تکرار شود، خانه را بر شماها بسوزاند، به خدا سوگند! آنچه را که قسم خورده است انجام مى دهد![۹۹]

۲٫ بلاذرى و کتاب «انساب الاشراف»:

احمد بن یحیى جابر بغدادى بلاذرى (متوفاى ۲۷۰) نویسنده معروف و صاحب تاریخ بزرگ، این رویداد تاریخى را در کتاب «انساب الاشراف» به نحو یاد شده در زیر نقل مى کند.

ابوبکر به دنبال على (علیه السلام) فرستاد تا بیعت کند، ولى على (علیه السلام) از بیعت امتناع ورزید. سپس عمر همراه با فتیله (آتش زا) حرکت کرد، و با فاطمه در مقابل باب خانه روبرو شد، فاطمه گفت: اى فرزند خطاب، مى بینم در صدد سوزاندن خانه من هستى؟! عمر گفت: بلى، این کار کمک به چیزى است که پدرت براى آن مبعوث شده است!![۱۰۰]

۳٫ ابن قتیبه و کتاب «الإمامة و السیاسة»:

مورّخ شهیر عبداللّه بن مسلم بن قتیبه دینوری (۲۱۲-۲۷۶) از پیشوایان ادب و از نویسندگان پرکار حوزه تاریخ اسلامى است، مؤلّف کتاب «تأویل مختلف الحدیث»، و «ادب الکاتب» و… . وى در کتاب «الإمامة و السیاسة» چنین مى نویسد:

ابوبکر از کسانى که از بیعت با او سربرتافتند و در خانه على گرد آمده بودند، سراغ گرفت و عمر را به دنبال آنان فرستاد، او به در خانه على (علیه السلام) آمد و همگان را صدا زد که بیرون بیایند و آنان از خروج از خانه امتناع ورزیدند در این موقع عمر هیزم طلبید و گفت: به خدایى که جان عمر در دست او است بیرون بیایید یا خانه را بر سرتان آتش مى زنم. مردى به عمر گفت: اى اباحفص (کنیه عمر) در این خانه، فاطمه، دختر پیامبر است، گفت: باشد!![۱۰۱]

ابن قتیبه دنباله این داستان را سوزناکتر و دردناکتر نوشته است، او مى گوید:

عمر همراه گروهى به در خانه فاطمه آمدند، در خانه را زدند، هنگامى که فاطمه صداى آنان را شنید، با صداى بلند گفت: اى رسول خدا پس از تو چه مصیبت هایى به ما از فرزند خطاب و ابى قحافه رسید، وقتى مردم که همراه عمر بودند صداى زهرا و گریه او را شنیدند برگشتند، ولى عمر با گروهى باقى ماند و على را از خانه بیرون آوردند، نزد ابى بکر بردند و به او گفتند، بیعت کن، على (علیه السلام)گفت: اگر بیعت نکنم چه مى شود؟ گفتند: به خدایى که جز او خدایى نیست، گردن تو را مى زنیم… [۱۰۲]

مسلّماً این بخش از تاریخ براى علاقمندان به شیخین بسیار سنگین و ناگوار مى باشد و لذا برخى بر آن صدد آمدند که در نسبت کتاب به ابن قتیبه تردید کنند، در حالى که ابن ابى الحدید استاد فن تاریخ، این کتاب را از آثار او مى داند و پیوسته از آن مطالبى نقل مى کند، متأسفانه این کتاب به سرنوشت تحریف دچار شده و بخشى از مطالب آن به هنگام چاپ از آن حذف شده است در حالى که همان مطالب در شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید آمده است.

«زرکلى» در اعلام این کتاب را از آثار ابن قتیبه مى داند سپس مى افزاید: که برخى از علما در این نسبت نظرى دارند. یعنى شک و تردید را به دیگران نسبت مى دهد نه به خویش، هم چنان که الیاس سرکیس[۱۰۳] این کتاب را از آثار ابن قتیبه مى داند.

۴٫ طبرى و تاریخ او:

محمّد بن جریر طبرى (متوفاى ۳۱۰) در تاریخ خود رویداد قصد هتک حرمت خانه وحى را چنین بیان مى کند:

عمر بن خطاب به خانه على آمد در حالى که گروهى از مهاجران در آنجا گرد آمده بودند. وى رو به آنان کرد و گفت: به خدا سوگند خانه را به آتش مى کشم، مگر این که براى بیعت بیرون بیایید. زبیر از خانه بیرون آمد در حالى که شمشیر کشیده بود، ناگهان پاى او لغزید و شمشیر از دستش افتاد، در این موقع دیگران بر او هجوم آوردند و شمشیر را از دست او گرفتند.[۱۰۴]

این بخش از تاریخ حاکى از آن است که اخذ بیعت براى خلیفه با تهدید و ارعاب صورت مى پذیرفت حالا این نوع بیعت چه ارزشى دارد؟ خواننده باید خود داورى نماید.

۵٫ ابن عبد ربه و کتاب «العقد الفرید»:

شهاب الدین احمد معروف به «ابن عبد ربه اندلسى» مؤلف کتاب «العقد الفرید» متوفاى (۴۶۳ هـ ) در کتاب خود بحثى مشروح درباره تاریخ سقیفه آورده و تحت عنوان کسانى که از بیعت ابى بکر تخلف جستند چنین مى نویسد:

على و عباس و زبیر در خانه فاطمه نشسته بودند که ابوبکر عمر بن خطاب را فرستاد تا آنان را از خانه فاطمه بیرون کند و به او گفت: اگر بیرون نیامدند، با آنان نبرد کن! و در این موقع عمر بن خطاب با مقدارى آتش به سوى خانه فاطمه رهسپار شد تا خانه را بسوزاند، در این موقع با فاطمه روبرو شد. دختر پیامبر گفت: اى فرزند خطاب آمده اى خانه ما را بسوزانى، او در پاسخ گفت: بلى مگر این که در آن چه امّت وارد شدند، شما نیز وارد شوید![۱۰۵]

تا اینجا بخشى که در آن به تصمیم به هتک حرمت تصریح شده است پایان پذیرفت، اکنون به دنبال بخش دوم که حاکى از جامه عمل پوشاندن این نیّت است، مى پردازیم!

آیا یورش انجام گرفت؟

در این جا سخنان آن گروه که فقط به سوء نیت خلیفه و یاران او اشاره کردند به پایان رسید، گروهى که نخواستند و یا نتوانستند دنباله فاجعه را به طور روشن منعکس کنند، در حالى که برخى، به اصل فاجعه یعنى یورش به خانه و… اشاره نموده و تا حدّى نقاب از چهره حقیقت برافکندند، اینک در اینجا به مدارک یورش و هتک حرمت اشاره مى نماییم: (در این بخش نیز در نقل مصادر غالباً ترتیب زمانى را در نظر مى گیریم).

۶٫ ابو عبید و کتاب «الاموال»:

ابو عبید قاسم بن سلام (متوفاى ۲۲۴) در کتاب خود به نام «الأموال» که مورد اعتماد فقیهان اسلام است نقل مى کند:

عبدالرّحمن بن عوف مى گوید: که من در بیمارى ابوبکر براى عیادت او وارد خانه او شدم پس از گفتگوى زیاد به من گفت:

آرزو مى کنم اى کاش سه چیز را که انجام داده ام، انجام نمى دادم، همچنان که آرزو مى کنم اى کاش سه چیز را که انجام نداده ام، انجام مى دادم. همچنین آرزو مى کنم سه چیز را از پیامبر سؤال مى کردم.

امّا آن سه چیزى که انجام داده ام و آرزو مى کنم که اى کاش انجام نمى دادم عبارتند از:

اى کاش پرده حرمت خانه فاطمه را نمى گشودم و آن را به حال خود وامى گذاشتم هرچند براى جنگ بسته شده بود.[۱۰۶]

ابو عبید هنگامى که به اینجا مى رسد به جاى جمله: «لم أکشف بیت فاطمة و ترکته…» مى گوید: کذا و کذا. و اضافه    مى کند که من مایل به ذکر آن نیستم!.

ولى هرگاه «ابو عبید» روى تعصّب مذهبى یا علّت دیگر از نقل حقیقت سربرتافته است؛ محقّقان کتاب «الاموال» در پاورقى مى گویند: جمله هاى حذف شده در کتاب «میزان الاعتدال» (به نحوى که بیان گردید) وارد شده است، افزون بر آن، «طبرانى» در «معجم» خود و «ابن عبدربه» در «عقد الفرید» و افراد دیگر جمله هاى حذف شده را آورده اند.(دقت کنید!)

۷٫ طبرانى و معجم کبیر:

ابوالقاسم سلیمان بن احمد طبرانى (۲۶۰-۳۶۰) که ذهبى در «میزان الاعتدال» در حقّ او مى گوید: فرد معتبرى است.[۱۰۷] در کتاب «المعجم الکبیر» که کراراً چاپ شده است، آنجا که دربارۀ ابوبکر و خطبه ها و وفات او سخن مى گوید، یادآور مى شود: ابوبکر به هنگام مرگ، امورى را تمنا کرد. اى کاش سه چیز را انجام نمى دادم. اى کاش سه چیز را انجام مى دادم. اى کاش سه چیز را از رسول خدا سؤال مى کردم. درباره آن سه چیزى که انجام داده و آرزو کرد که اى کاش انجام نمى داد، چنین مى گوید: آن سه چیزى که آرزو مى کنم که اى کاش انجام نمى دادم، آرزو مى کنم که هتک حرمت خانه فاطمه نمى کردم و آن را به حال خود واگذار مى کردم!.[۱۰۸] ،این تعبیرات به خوبى نشان مى دهد که تهدیدهاى عمر تحقّق یافت.

۸٫ ابن عبد ربه و «عقد الفرید»:

ابن عبد ربه اندلسى مؤلّف کتاب «العقد الفرید» (متوفاى ۴۶۳ هـ ) در کتاب خود از عبدالرحمن بن عوف نقل مى کند:

من در بیمارى ابى بکر بر او وارد شدم تا از او عیادت کنم، او گفت: آرزو مى کنم که اى کاش سه چیز را انجام نمى دادم و یکى از آن سه چیز این است: اى کاش خانه فاطمه را نمى گشودم هرچند آنان براى نبرد درِ خانه را بسته بودند.[۱۰۹]

و نیز اسامى و عبارات و شخصیت هایى که این بخش از گفتار خلیفه را نقل کرده اند خواهد آمد.

۹٫ سخن نَظّام در کتاب «الوافی بالوفیات»:

ابراهیم بن سیار نظام معتزلى (۱۶۰-۲۳۱) که به خاطر زیبایى کلامش در نظم و نثر به نظّام معروف شده است در کتاب هاى متعددى، واقعه بعد از حضور در خانه فاطمه (علیها السلام) را نقل مى کند. او مى گوید: عمر در روز اخذ بیعت براى ابى بکر، بر شکم فاطمه زد، او فرزندى که در رحم داشت و نام او را محسن نهاده بودند، سقط کرد!!(دقت کنید).[۱۱۰]

۱۰٫ مبرّد در کتاب «کامل»:

محمّد بن یزید بن عبدالأکبر بغدادى (۲۱۰-۲۸۵) ادیب، و نویسنده معروف و صاحب آثار گران سنگ، در کتاب «الکامل» خود، از عبدالرّحمن بن عوف داستان آرزوهاى خلیفه را مى نویسد، و چنین یادآور مى شود: آرزو مى کردم اى کاش بیت فاطمه را نمى گشودم و آن را رها مى نمودم هرچند براى جنگ بسته باشد.[۱۱۱]

۱۱٫ مسعودى و «مروج الذهب»:

مسعودى(متوفاى ۳۲۵) در مروج الذهب مى نویسد:

آنگاه که ابوبکر درحال احتضار چنین گفت: سه چیز انجام دادم و تمنا مى کردم که اى کاش انجام نمى دادم یکى از آن سه چیز: آرزو مى کردم که اى کاش هتک حرمت خانه زهرا را نمى کردم و در این مورد سخن زیادى گفت![۱۱۲]

مسعودى با این که نسبت به اهل بیت گرایش هاى نسبتاً خوبى دارد، ولى باز اینجا از بازگویى سخن خلیفه خوددارى کرده و با کنایه رد شده است، البتّه خدا مى داند و بندگان خدا هم اجمالاً مى دانند!

۱۲٫ ابن أبى دارم در کتاب «میزان الاعتدال»:

«احمد بن محمّد» معروف به «ابن ابى دارم»، محدث کوفى (متوفاى سال ۳۵۷)، کسى که محمّد بن أحمد بن حماد کوفى درباره او مى گوید: «کان مستقیم الأمر، عامة دهره»: او در سراسر عمر خود پوینده راه راست بود.

با توجه به این موقعیت، نقل مى کند که در محضر او این خبر خوانده شد: عمر لگدى بر فاطمه زد و او فرزندى که در رحم به نام محسن داشت سقط کرد![۱۱۳] (دقت کنید)

۱۳٫ عبدالفتاح عبدالمقصود و کتاب «الإمام علی»:

وى هجوم به خانه وحى را در دو مورد از کتاب خود آورده است و ما به نقل یکى بسنده مى کنیم:

قسم به کسى که جان عمر در دست اوست یا باید بیرون بیایید یا خانه را بر ساکنانش آتش مى زنم. عده اى که از خدا مى ترسیدند و رعایت منزلت پیامبر (صلى الله علیه و آله) را پس از او مى کردند، گفتند: “اباحفص، فاطمه در این خانه است”.

بى پروا فریاد زد: “باشد!! “. نزدیک شد، در زد، سپس با مشت و لگد به در کوبید تا به زور وارد شود. على(علیه السلام) پیدا شد… طنین صداى زهرا در نزدیکى مدخل خانه بلند شد… این ناله استغاثه او بود…!»[۱۱۴].

این بحث را با حدیث دیگرى از «مقاتل ابن عطیّة» در کتاب الامامة و السیاسة پایان مى دهیم (هرچند هنوز ناگفته ها بسیار است!)

او در این کتاب چنین مى نویسد:

«هنگامى که ابوبکر از مردم با تهدید و شمشیر و زور بیعت گرفت، عمر، قنفذ و جماعتى را به سوى خانه على و فاطمه (علیها السلام) فرستاد، و عمر هیزم جمع کرد و درِ خانه را آتش زد…[۱۱۵]

و در ذیل این روایت تعبیرات دیگرى است که قلم از بیان آن عاجز است.

نتیجه: آیا با این همه مدارک روشن که عموماً از منابع اهل سنت نقل شده است باز هم مى گویند «افسانه شهادت…!» انصاف کجاست؟! به یقین هر کس این بحث کوتاه و مستند به مدارک روشن را بخواند مى فهمد بعد از رحلت رسول خدا (صلى الله علیه و آله) چه غوغائى برپا شد، و براى نیل به حکومت و خلافت چه ها کردند، و این اتمام حجّت الهیّه براى همه آزاداندیشان دور از تعصّب است، چرا که ما از خودمان چیزى ننوشتیم، هرچه نوشتیم از منابع مورد قبول خود آنها است[۱۱۶].

محل قبر فاطمه (س)

از آن جهت که بعد از پیامبر (ص) به حضرت فاطمه (س) ستم شده بود[۱۱۷] آن حضرت به همسرش علی (ع) سفارش فرمود که هنگام شب او را غسل دهد و کفن کند و به خاک بسپارد تا کسانی که به او ستم کردند در مراسم ایشان شرکت نکنند و هم چنین تصمیم گرفتند که قبرشان مخفی بماند و در همین راستا بود که علی بن ابی طالب (علیه السلام) فاطمه (س) را در تاریکی شب به خاک سپرد و قبرش را مخفی نمود. و برای این که دشمنان نتوانند موضع حقیقی قبر را تشخیص دهند صورت چهل قبر تازه در مدینه احداث کرد تا کاملًا در اشتباه واقع شوند. گرچه خود حضرت علی (ع) و فرزندان حضرت زهرا (علیها السلام)،جایگاه دفن حضرت زهرا (س) را می دانستند، ولی سفارش های فاطمه (س) در مورد اخفاء قبر به طوری جدی و مؤکد بود که هیچ یک از آنان حاضر نشدند آن را معرفی کنند، حتی کاری نکردند که از آثار و قرائن موضع قبر شناخته شود. ائمه اطهار (ع) هم یقیناً از موضع قبر مطلع بودند، ولی اجازه نداشتند که این سرّ را آشکار سازند.[۱۱۸]

البته بر اساس قرائن موجود، در مورد محل دفن آن حضرت سه احتمال و سه قول وجود دارد:

۱٫ در خانۀ خودش دفن شده است.

۲٫ در محل روضه (بین منبر و خانۀ پیامبر) که پیامبر فرمود باغی است از باغ های بهشت دفن شده است.

۳٫ در قبرستان بقیع دفن شده است.[۱۱۹]

مخفی بودن مرقد حضرت زهرا (س)

علت مخفی بودن قبر حضرت زهرا (س) که به وصیت و دستور خود آن حضرت صورت گرفت، در واقع اعتراض به جریان به وجود آمده در مسیر خلافت پس از پیامبر (ص) و زیر پا گذاشته شدن حق و حقیقت در جریان خلافت و انزجار از آن جریان بوده است،[۱۲۰] پس تا زمانی که جامعۀ مسلمین به طور کلی به این حقیقت اعتقاد پیدا نکنند و مسیر خلافت را در همان شکل نادرست نآب آنبستیمبآن باور داشته باشند، که نتیجۀ آن دور ماندن از بسیاری از حقایق اسلام است، قهراً علت مخفی بودن قبر آن حضرت نیز وجود خواهد داشت.

نکتۀ دیگر آن که مخفی بودن قبر آن حضرت سدی است که از تحریف تاریخ صدر اسلام جلوگیری می کند و مانع می شود تا گروهی به طور کلی برخورد حضرت زهرا (س) را نسبت به حوادث به وجود آمده انکار کنند. این مسئله خود علامتی است که شیفتگان حقیقت را در دریای متلاطم فتنه ها به سوی ساحل نجات راهنمایی کرده و غبار را از چهرۀ حقیقت می زداید و حجت الاهی را بر همگان تمام می گرداند.

علاوه چون محدودۀ تقریبی قبر آن حضرت[۱۲۱] بیان شده است، مردم می­ توانند در این اماکن که نزدیک به هم است از برکات و فیوضات معنوی قبر منور ایشان استفاده کنند.

به هر حال آن چه بیان شد نکاتی است که قرائن و شواهدی آنها را تائید می کنند و به معنای آن نیست که تمام اسرار همان است که بیان شد؛ یعنی ممکن است اسرار دیگری در این مسئله نهفته باشد که بر آیندگان مکشوف گردد.

مصحف فاطمه (س)

هر نوشته­ای را که بین دو جلد جمع آوری شده باشد، مصحف می­نامند، از این رو به هر کتابی می­توان مصحف گفت. در صدر اسلام به قرآن نیز مصحف گفته می­شد.[۱۲۲]

در منابع اسلامی از کتبی یاد شده است که اختصاص به معصومان (ع) داشته است و آنان از محتوای آن کتب باخبر بوده­اند؛ مانند کتاب علی (ع)، مصحف علی (ع)و مصحف فاطمه (س).

در این منابع از کتاب اخیر به نام های مصحف فاطمه، صحیفه فاطمه و کتاب فاطمه یاد شده است.[۱۲۳] روایات مرتبط با این مصحف کم نیست. برخی از این روایات از حیث سند ضعیف اند، ولی دسته دیگری از این روایات از جهت سند صحیح هستند و می توان به اصل وجود چنین کتابی یقین پیدا کرد، هر چند که در جزئیات، این روایات با هم اختلاف دارند.

چگونگی تألیف مصحف فاطمه

پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) دختر بزرگوارشان فاطمه زهرا (س) به دلیل از دست دادن پدرشان بسیار ناراحت بودند و تحمل فراق و دوری پدر برای ایشان بسیار سخت بود.

در روایات معتبر آمده است که در فاصله وفات پیامبر(ص) تا زمان شهادت حضرت زهرا (س) فرشته­ای از سوی خداوند بر دختر نبی اکرم (ص) فرود می آمد و او را تسلی می داد تا حضرت آرام بگیرد. از این فرشته در برخی روایات به جبرئیل یاد شده است،[۱۲۴] او حضرت زهرا (س) را از احوال پدر بزرگوارشان در عالم برزخ و هم چنین از حوادث آینده، مطلع می­ساخت. در روایتی از امام صادق (ع) می خوانیم: «هنگامی که رسول خدا (ص) رحلت کردند، فاطمه به علت وفات پدر به قدری محزون شد که تنها خداوند از شدت غم و اندوه او باخبر بود، از این رو خداوند فرشته­ای را فرستاد تا او را تسلی دهد و اندوهش را برطرف سازد. فاطمه (س)، علی (ع) را از این موضوع با خبر ساخت و علی همه آن سخنان را نوشت و مصحف فاطمه این گونه تدوین شد».[۱۲۵]

از این روایت و روایات دیگر استفاده می­شود که این مصحف پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) و به دست امیر المؤمنین (ع) تدوین شد و سخنانی است که فرشته الاهی به حضرت زهرا گفته است، البته در برخی از روایات که نسبت به روایات قبلی کمتر هستند، این گونه به دست می­آید که این مصحف در زمان خود رسول الله (ص) نوشته شده است.

سید جعفر مرتضی عاملی (از دانشمندان معاصر شیعه در علم تاریخ) برای از بین بردن این اختلاف و جمع بین روایات می­نویسد: شروع تدوین مصحف در زمان رسول اکرم بوده است و قسمتی از این صحیفه در زمان حیات پیامبر خدا (ص) نوشته شده و ادامه آن هم پس از رسول خدا نگارش یافته است.[۱۲۶]

این که فرشته الاهی با حضرت زهرا سخن گفته باشد، چیز بعیدی نیست؛ زیرا همان گونه که در قرآن آمده است که: «و چون فرشتگان گفتند: ای مریم خداوند تو را برگزید و پاکیزه گردانید و برتری بخشید بر زنان جهانیان».[۱۲۷]  فرشتگان با حضرت مریم سخن گفته اند. این در حالی است که حضرت مریم تنها سرور زنان زمان خویش بود، ولی فاطمه سرور زنان هستی از آغاز تا انجام است.

محتوای مصحف

با مطالعه روایات در می­یابیم که در این کتاب شریف به موضوعات زیر پرداخته شده است:

۱٫ خبر حوادث آینده.[۱۲۸]

۲٫ وصیت حضرت فاطمه.[۱۲۹]

۳٫ نام تمام فرمانروایانی که تا قیام قیامت به حکومت خواهند رسید.[۱۳۰]

۴٫ خبر دادن از فرزندان حضرت زهرا.[۱۳۱]

۵٫ گزارش احوال پیامبر و جایگاه او پس از وفاتش، به زهرا (س).[۱۳۲]

در این جا برای نمونه، یک روایت ذکر می شود:

امام صادق (ع) می فرماید: «همانا فاطمه ۷۵ روز بعد از رسول خدا (ص) زندگی کرد در این مدت به دلیل از دست دادن پدر بسیار اندوهگین بود. در این ایام حضرت جبرئیل (ع) نزد او می آمد و عزای پدرش را بر فاطمه زهرا (س) تسلیت می گفت و وی را آرام می کرد و از پدرش و جایگاه او به حضرت خبر می آورد و او را از آینده فرزندانش مطلع می ساخت و علی (ع ) آن را می نوشت تا این که مصحف فاطمه تدوین شد».[۱۳۳]

تأکید ائمه (ع) بر تغایر این مصحف با قرآن

از برخی روایات به دست می آید که مصحف فاطمه نزد اهل سنت امری شناخته شده بود و آنان می پنداشتند که شیعه بر اساس آموزه های اهل بیت (ع) معتقدند که بخشی از آیات تحریف و حذف شده در قرآن در این مصحف آمده است، از این رو ائمه به شدت، وجود هر گونه آیات قرآن در این مصحف را انکار کرده اند.[۱۳۴] علامه عسگری می نویسد: «برخی نویسندگان اهل سنت تهمت دیگری به مدافعان مکتب اهل بیت می زنند و می گویند که آنان قرآن دیگری دارند به نام مصحف فاطمه؛ زیرا نام کتاب فاطمه مصحف است و برخی از مسلمانان در صدر اسلام قرآن را مصحف می نامیدند».[۱۳۵]در حدیثی از امام صادق (ع) می خوانیم : «به خدا قسم مصحف فاطمه نزد ما است و در آن یک آیه قرآن هم وجود ندارد».[۱۳۶]

نشانه امامت

در حدیثی طولانی امام رضا (ع) نشانه های امام را می شمارد و می فرماید: یکی از علامت های امام این است که مصحف فاطمه نزد او است.[۱۳۷] امام صادق (ع) نیز می فرماید: پیش از این که امام باقر (ع) شهید شوند مصحف فاطمه را به من سپردند.[۱۳۸]

این مصحف از زمان تدوین آن در دست ائمه بوده و در میان آنان دست به دست گشته است و اکنون در دست امام زمان (عج) است.

علم پیامبر(ص) نسبت به مصحف

از آن جایی که مصحف فاطمه بنابر مفاد بیشتر روایات پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) و در زمان ائمه تدوین شده است. ما معتقدیم که پیامبر اکرم (ص) با اذن خدا از آینده با خبر بود. ایشان اکنون نیز طبق آیات قرآن، ناظر هستند و شاهد تمام اعمال و حوادث می باشند. این کتاب اختصاص به ائمه دارد و از نشانه های امامت است.

نکته آخر این که مصحف فاطمه (ع) جزء آیات قرآن نیست تا پیامبر (ص) موظف به ابلاغ و بیان آن باشد. و از طرفی پیامبر اسلام (ص) بسیاری از مسائل را بیان نفرموده و بیان آن را به عترت واگذر کرده است[۱۳۹].

[۱۳۹]. چنان که در حدیث متواتر ثقلین آمده است.« إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ مَا إِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا کِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی وَ إِنَّهُمَا لَنْ یَفْتَرِقَا حَتَّى یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ». حرعاملی، وسائل‏الشیعة، ج ۲۷، ص ۳۳